Hoofdtekst
It getúchskrift
In doarpsdokter hie in feint, dy moast him net allinnich yn 't weintsje by de pasjinten lâns ride, mar syn tún ek berêde. Dokter hie gâns in fjild tún, mar wat der út kaam foel him hyltyd wer ôf. Der woeksen bygelyks moaie beantsjes yn, dy't omtrint klear wienen. Of de woarteltsjes stienen sa moai en dêr soenen se mei gauwens fan ite. Of it begûn der mei de blomkoal op te lykjen. Mar it wie raar, efkes letter wie der fan dy moaie beantsjes of woartels of blomkoal suver neat mear oer. Hoe koe dat?
Doe op 't lêst krige er kwea betinken en hy begûn op syn túnman of fuormansfeint te passen, en it duorre net lang, doe seach er it wol—syn feint helle sa no en dan wat griente út'e tún. Earst prate er nearne oer, mar doe trappearde er him. Hy sei: 'Ja, sjoch ris jonge, dit kin sa net. Ik moat dy dien jaan'.
De feint besocht it noch ris mei in moai praatsje, mar der wie gjin ferwin op. 'No hawar', sei er, 'mar dan hie 'k noch al in fersyk, dokter'. 'Sis it mar!' sei dokter, hy waard koart. 'Kin ik dan ek in getúchskrift fan jo krije, dokter, want oars fyn ik noait gjin plak wer en dan bin 'k sûnder brea'. Dokter grommele: 'Hoe moat dat no? Ik kin dêr doch net yn sette, datsto in goudearlike fint biste'. Hy tocht efkes nei. 'Wachtsje even', sei er, 'do krijst in rekommandaasje'. Hy helle it resepteboekje út 'e bûse en hy skreau: 'Dizze túnmansfeint hat mear út myn tún helle as al syn foargongers meiïnoar'.
In doarpsdokter hie in feint, dy moast him net allinnich yn 't weintsje by de pasjinten lâns ride, mar syn tún ek berêde. Dokter hie gâns in fjild tún, mar wat der út kaam foel him hyltyd wer ôf. Der woeksen bygelyks moaie beantsjes yn, dy't omtrint klear wienen. Of de woarteltsjes stienen sa moai en dêr soenen se mei gauwens fan ite. Of it begûn der mei de blomkoal op te lykjen. Mar it wie raar, efkes letter wie der fan dy moaie beantsjes of woartels of blomkoal suver neat mear oer. Hoe koe dat?
Doe op 't lêst krige er kwea betinken en hy begûn op syn túnman of fuormansfeint te passen, en it duorre net lang, doe seach er it wol—syn feint helle sa no en dan wat griente út'e tún. Earst prate er nearne oer, mar doe trappearde er him. Hy sei: 'Ja, sjoch ris jonge, dit kin sa net. Ik moat dy dien jaan'.
De feint besocht it noch ris mei in moai praatsje, mar der wie gjin ferwin op. 'No hawar', sei er, 'mar dan hie 'k noch al in fersyk, dokter'. 'Sis it mar!' sei dokter, hy waard koart. 'Kin ik dan ek in getúchskrift fan jo krije, dokter, want oars fyn ik noait gjin plak wer en dan bin 'k sûnder brea'. Dokter grommele: 'Hoe moat dat no? Ik kin dêr doch net yn sette, datsto in goudearlike fint biste'. Hy tocht efkes nei. 'Wachtsje even', sei er, 'do krijst in rekommandaasje'. Hy helle it resepteboekje út 'e bûse en hy skreau: 'Dizze túnmansfeint hat mear út myn tún helle as al syn foargongers meiïnoar'.
Beschrijving
De knecht van de dorpsdokter moet niet alleen met de wagen langs de patiënten gaan, maar ook de tuin verzorgen. Het is een hele grote tuin vol met boontjes, wortelen en bloemkool waar de dokter van kan eten. Op een dag ziet de dokter dat de groente al snel gegeten kan worden, maar de volgende dag is er bijna niets meer van over. Hij krijgt argwaan tegen de tuinmansknecht en gaat op hem letten en betrapt hem. De knecht protesteert tegen zijn ontslag en als dit niet helpt vraagt hij om een getuigschrift zodat hij werk kan vinden. De dokter stemt toe en schrijft in de aanbeveling dat de tuinmansknecht meer uit zijn tuin heeft gehaald dan al zijn voorgangers samen.
Bron
Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske Folsferhalen. Baarn (etc.) 1979, p.412
Commentaar
28 november 1974
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20