CJ052706

Jan Hepkes fan Surhústerfean siet altyd op 'e Feike-draei to fortellen. As hy dêr de jouns sawn ûre siet by 't simmer siet hy dêr de nachts ien ûre nòch. En altyd mar fortelle.
Hy fortelde:
'k Wie achter yn Drinte, dêr wie 'k oan 't moljen.
Ynienen bigoun it sa bot to waeijen, dat ik pakte my by in pear heidepôllen beet. Sa waeide ik mei de poaten rjocht achterút, horizontael.
Trije dagen lang ha 'k my sa oan dy heidepôllen fêsthâlden hyltyd mei 't lichum yn deselde stand. 't Wie in orkaen. Doe't it oer wie wie 't hountsje fuort en 't lepke wie fuort.
Doe gong ik wer nei Surhústerfean ta. Dêr krige ik de Kollumer krante. Dêr stie yn, der wie by Kollum in lepke dwars troch de stamme fan in grouwe beam hinne waeid. Sa hie 't stoarme.
Ik tocht, dêr wol 'k hinne. Dat koe m_n lep wolris wêze. Ik hie myn namme by 't ein yn 'e jelte.
Ik sjen en ja, hear. De lep siet oan 'e jelte ta yn 'e stamme. En op 'e jelte stie: Jan Hepkes. 't Wie minen.
De houn ha 'k noait wer sjoen.

VDK 1968* - Harde wind: man waait uit als een vlag aan de mast    VDK 1968* - Harde wind: man waait uit als een vlag aan de mast   

Jan Hepkes moet zich aan een paar heidepollen vastgrijpen om weerstand te bieden aan een heftige orkaan. Jan waait drie dagen lang als een vlag aan een mast, zijn benen horizontaal in de lucht. Zijn hond en spade zijn weggewaaid. Later leest Jan in de krant dat er door de hevige storm een spade dwars door de stam van een boom heengewaaid is. Bij die boom aangekomen, ziet Jan dat het zijn spade is omdat zijn naam erop staat. De hond heeft hij nooit meer gezien.

Collectie Jaarsma, verslag 527, verhaal 6 (archief MI)

6 december 1968

Harde wind: man waait uit als een vlag aan de mast

Jan Hepkes    Jan Hepkes   

Jan    Jan   

Feike-draei    Feike-draei   

Drinte    Drinte   

Kollumer    Kollumer   

Surhústerfean    Surhústerfean   

Kollum    Kollum   

2013-03-01 14:46:21