Hoofdtekst
Jan Hepkes hie altyd in keats op 'e rêch as er fuort gong to meanen of to fiskjen. Hy sei:
"Op in kear wie 'k op stap, doe stie dêr in âld stumper fan in minske oan 'e kant fan 'e wei. Hja krimmenearre stien en bien.
Ik bleau stean. 'Hwat skeelt der oan?' sei 'k."
"Ik ha hjir in murde earten", sei se. "Dy stean klear. De frachtrider moest se meinimme om se mealle to litten op 'e moune. Mar nou is de frachtrider krekt fuort. Och, och, hwat is 't hwat!" Ik bin bihoarlik geef, al siz ik it sels. Ik sei tjin 't âld-minske: - Goai se mar op 'e keats! - It wie in dikke honderttachtich poun. Ik ha se meinom nei de moune ta."
"Op in kear wie 'k op stap, doe stie dêr in âld stumper fan in minske oan 'e kant fan 'e wei. Hja krimmenearre stien en bien.
Ik bleau stean. 'Hwat skeelt der oan?' sei 'k."
"Ik ha hjir in murde earten", sei se. "Dy stean klear. De frachtrider moest se meinimme om se mealle to litten op 'e moune. Mar nou is de frachtrider krekt fuort. Och, och, hwat is 't hwat!" Ik bin bihoarlik geef, al siz ik it sels. Ik sei tjin 't âld-minske: - Goai se mar op 'e keats! - It wie in dikke honderttachtich poun. Ik ha se meinom nei de moune ta."
Beschrijving
Als Jan Hepkes gaat maaien of vissen heeft hij altijd een etenskistje bij zich. Een keer staat er een oud mens te klagen langs de kant van de weg. De vrachtrijder die een hoop erwten mee zou nemen naar de molen om ze daar te laten malen, is weg. Daarom brengt Jan Hepkes ze op zijn rug in het kistje naar de molen. Het is wel 180 pond.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 604, verhaal 14
Commentaar
8 maart 1969
Naam Overig in Tekst
Jan Hepkes 
Jan Hepkes 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21