Hoofdtekst
De spookhond
Het was winter en het vroor. Stilte en eenvoud bedekten het landschap, waarover zich een grijze deken gespreid had. De grond was hard, de zandwegen werden getekend door klemsporen en de beemd stond stijf in het ijs. Witgrijze bloemen kleefden aan de vensters en aan de onderste pannen van het dak hingen glazige ijspinnen. Het gedoentje van Kulhannes doezelde in zijn winterslaap, toen er enkele kinderen uit de buurt in d'n hêrd waren, Kulhannes z'n pijp aanstak en zei:
Kom kêinder, kom dichter bij me
Stookt 't vuur in d'n hêrd effe an;
Ge heurt toch zo gêire van spoken
Zit stil, dan vertel ik er van.
Ik waar jong, nou ben ik diep in de zestig
Veul, veul jaoren is 't geleen;
Waor blêft de têd, zou 'k zoo zeggen
Toen ik jong waar en vlug ter been.
Toen wier d'r gezeed, 't is te zeggen
'k Weet nie krêk uit wiens mond;
's Naachts loopt op klokslag van twelve
Dur 't dûrp 'n vrimd soort hond.
Ik malde met heksen en spoken
Vertrouwde dê speuleke nie;
'k Zei toe m'n êigen: Kom Willem
Geleuf 't nie vur dê g't zie.
Op 'n aovond, 't waar maonlicht en winter
Gao ik moerziel alleen naor de skuur;
'k Lin me daor neer op 'ne stroeibos
Te waachten toe 's naachts twelf uur.
Daor heur ik d'n klokslag van twêlve
't Waar winter en hel skeen de maon;
M'n haor kroop steil overêind
Toen ik zaag: d'n hond kwaamp er aon.
'k Zaag h'm, dichtbij op tien paassen
Zwart waar ie, 'nen takshond precies;
'k Mos 't mên ervan weten, zoo docht ik
En skreeuwde heel onneuzel: kies, kies!
Daor wier me dê ding kriezelnijdig
En kumt op 'nen dril naor de skuur;
Wier groter en keek onder de deur dur
Mi oogen, zoo gloeiend ês vuur.
Rap maokte ik me uit de vuuten
En klom de zoldering op;
Kom boven, wê steet er vur 't venster?
D'n hond mi dieën griezende kop.
Ik braak de pannen aon stukken
En klom op 't dak, een twee drie;
'k Weet nog nie, hoe ik 't durfde waogen
Mêr kêinder zeg 'ns, wê'k zaag of nie.
De hond wier grooter en grooter
Zoo groot ês 'n hooimijt en meer:
Z'n haor ston krêk ês pieken
Geen draod bleef dreug aon m'n kleer.
Daor viel ie mi twee van z'n pooten
Es lood op m'n lijf, zoo ik stik;
En hapte mi z'n muil aoling open
'k Wier wakker, Goddank, van de skrik.
Gedroomd hê 'k hil dik van spoken
Gezien noeit of nimmer daorvan;
En nou ben ik diep in de zestig,
Stookt, kêinder, 't vuur nog wê aon.
Met open mond hadden de kinderen naar Kulhannes zitten luisteren. De wind blies tegen de vensters en het vuur spetterde. De boerenklok in d'n hêrd sloeg vijf uur. Tijd om op te stappen. Stil gingen ze naar huis toe en Kulhannes vertelde verder.
Het was winter en het vroor. Stilte en eenvoud bedekten het landschap, waarover zich een grijze deken gespreid had. De grond was hard, de zandwegen werden getekend door klemsporen en de beemd stond stijf in het ijs. Witgrijze bloemen kleefden aan de vensters en aan de onderste pannen van het dak hingen glazige ijspinnen. Het gedoentje van Kulhannes doezelde in zijn winterslaap, toen er enkele kinderen uit de buurt in d'n hêrd waren, Kulhannes z'n pijp aanstak en zei:
Kom kêinder, kom dichter bij me
Stookt 't vuur in d'n hêrd effe an;
Ge heurt toch zo gêire van spoken
Zit stil, dan vertel ik er van.
Ik waar jong, nou ben ik diep in de zestig
Veul, veul jaoren is 't geleen;
Waor blêft de têd, zou 'k zoo zeggen
Toen ik jong waar en vlug ter been.
Toen wier d'r gezeed, 't is te zeggen
'k Weet nie krêk uit wiens mond;
's Naachts loopt op klokslag van twelve
Dur 't dûrp 'n vrimd soort hond.
Ik malde met heksen en spoken
Vertrouwde dê speuleke nie;
'k Zei toe m'n êigen: Kom Willem
Geleuf 't nie vur dê g't zie.
Op 'n aovond, 't waar maonlicht en winter
Gao ik moerziel alleen naor de skuur;
'k Lin me daor neer op 'ne stroeibos
Te waachten toe 's naachts twelf uur.
Daor heur ik d'n klokslag van twêlve
't Waar winter en hel skeen de maon;
M'n haor kroop steil overêind
Toen ik zaag: d'n hond kwaamp er aon.
'k Zaag h'm, dichtbij op tien paassen
Zwart waar ie, 'nen takshond precies;
'k Mos 't mên ervan weten, zoo docht ik
En skreeuwde heel onneuzel: kies, kies!
Daor wier me dê ding kriezelnijdig
En kumt op 'nen dril naor de skuur;
Wier groter en keek onder de deur dur
Mi oogen, zoo gloeiend ês vuur.
Rap maokte ik me uit de vuuten
En klom de zoldering op;
Kom boven, wê steet er vur 't venster?
D'n hond mi dieën griezende kop.
Ik braak de pannen aon stukken
En klom op 't dak, een twee drie;
'k Weet nog nie, hoe ik 't durfde waogen
Mêr kêinder zeg 'ns, wê'k zaag of nie.
De hond wier grooter en grooter
Zoo groot ês 'n hooimijt en meer:
Z'n haor ston krêk ês pieken
Geen draod bleef dreug aon m'n kleer.
Daor viel ie mi twee van z'n pooten
Es lood op m'n lijf, zoo ik stik;
En hapte mi z'n muil aoling open
'k Wier wakker, Goddank, van de skrik.
Gedroomd hê 'k hil dik van spoken
Gezien noeit of nimmer daorvan;
En nou ben ik diep in de zestig,
Stookt, kêinder, 't vuur nog wê aon.
Met open mond hadden de kinderen naar Kulhannes zitten luisteren. De wind blies tegen de vensters en het vuur spetterde. De boerenklok in d'n hêrd sloeg vijf uur. Tijd om op te stappen. Stil gingen ze naar huis toe en Kulhannes vertelde verder.
Beschrijving
lied over vreemde hond die klokslag 12 door het dorp waart. Iemand gaat ernaar kijken, ziet hem komen, roept: "Kst!", waarop de hond groter wordt en met gloeiende ogen nadert. De man rent weg, achtervolgd door de hond, die nog groter wordt en zijn poten om de man slaat, die van schrik ontwaakt.
Bron
Roger van Laere, KULHANNES, Liempde 1992, 91-93
Commentaar
voor 1992
Naam Overig in Tekst
Kulhannes 
Kulhannes 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20