kul038 - Na Rooise kermis (3: gekuld)

Toen ze voor de boerderij van Doruske stonden en merkten, dat hij met z'n vrouw Kaot en z'n dochter Hanneke alleen in d'n hêrd zat, brulde Kulhannes zo hard hij kon door de pijp van de gootsteen. Een dof geluid vulde de kille geut en Kaot en Hanneke wipten van d'ren stoel af. Doruske echter bleef kalm en zitten. Maar niet lang, want toen even daarna 'n stuk hout tegen de voordeur werd gegooid, sprong hij als 'nen haan op 'nen kroezelbos uit z'ne stoel en rende, zwaaiend met 'nen klippel uit d'n turfbak, naar buiten. Buiten was er niks te zien. Kulhannes en z'n kameraden hadden zich verstopt. Toen Doruske morrend naar binnen ging, kloeften ze verder.
Inmiddels was het tien uur geworden en waren ze bij de boerderij van Peerke van de Sande aangekomen. Binnen was alles donker.
Blijkbaar lag Peerke te bed. Naast zijn wijfke. "Zullen we Peerke 'ns uit d'n plukhoop haolen?" klonk 'n donkere stem. "Jao, joa, dê doen we", was het antwoord. Eerst werden de varkens van Peerke uit de kooi gehaald en zachtjes op de misse gestauwd, waarna Kulhannes op de vensters klopte en riep:
"Peerke, Peerke, wôr 'ns wakker
Ge mot effe komme,
Oew vêrkens zijn ûit de kooi,
Ze lopen op straot.
Kom 'ns ganw!"
Peerke had het gehoord. Hij sprong z'n bed uit, schoot z'n kleren aan en kwam op z'n klompen naar buiten. "Die verekte vêrkens", zei Peerke. "Waor is 't hok?" vroeg Kulhannes. "Daor", zei Peerke, waarna hij de uitgelaten varkens, samen met Kulhannes en z'n kameraden weer terug het hok instauwde. Toen het varkenskarwei geklaard was, bedankte Peerke met 't zweet onder z'ne broeksriem de jongens zeven keer voor de hulp, waarna hij weer terug d'n todhoop indook. "Ge bent gekuld", zei z'n wijfke, toen Peer met z'n slaapmuts op weer naast haar in de bedstee lag. "Zwijg toch stil miens", zei Peerke driftig. Toen z'n vrouwke zweeg en 'n benauwde stilte de bedstee bezwangerde, ontwaarde Peerke in de verte het geluid van 'n stel brallende jongelui, die schreeuwden:
"Peerke, Peerke, oew vêrkens zijn ûit de kooi.
Gif ze nog wê strooi, gif ze nog wê strooi.
Peerke, Peerke, oew vêrkens zijn ûit d'r hok
Slao ze op d're kop, slao ze op d're kop".
Peerke was woedend, maar zei niks. Z'n vrouwke lachte, maar bleef stil. "Die verêkkese jong", dacht Peerke, waarna hij nog zeven keer diep zuchtte en sliep.

Bij Doruske roepen ze en smijten een stuk hout tegen de voordeur. Ook Peerke van de Sande werd gekuld; ze roepen dat de varkens uit de stal zijn.

Roger van Laere, KULHANNES, Liempde 1992, 106-107

voor 1992

Kulhannes    Kulhannes   

Doruske    Doruske   

Kaot    Kaot   

Hanneke    Hanneke   

Peerke van de Sande    Peerke van de Sande   

2013-03-01 14:46:20