Hoofdtekst
Een stroperige kont
Lang geleden stond er in Hezelaar een oud boerderijke met een strooien dak en een strooien eindgevel. Op dit gedoentje boerden Peer en Baike van Dungen met drie koeikes, twee dochters en een zoon, die Boer Huype genoemd werd.
"Boer waar", volgens Kulhannes, "'n kwiek mênneke, die verdories wêrken kos. Hij din 'n bietje boeren en hout sjouwen vûr de klompenmaokers, voer de rômkaar en waar vûr strekerij goed in de weer. Boer waar dan ôk dik d'n bloed".
Het was op 'ne zondag, de eerste zondag na Driekoningen. Peer en Baike zaten in d'n hêrd te buurten over mik (brood) en petaosie (stamp), toen Boer met zijn meidje voor het eerst thuis kwam. Het was koud. Grillige grijze ijsbloemen tekenden zich af op de stoffige ramen van d'n hêrd. Een vuur van klippels, knausten en heiturf verdreef de grootste kou in d'n hêrd en laaide hoog op, toen het witgemutste durske (meidje) aan Baike 'ne grote peperkoek gaf en Boer begon te sakkeren over de slecht schietende êrdkar, waarmee hij z'n meidje van de tram in Rooi had afgehaald. "Die kaar is niks wêrd. De raoi klemmen in de kaarspoor en ie leupt nie hêndig", bromde hij. Nauwelijks had hij alle Heiligen uit de hemel bij mekare gesakkerd of het begon in d'n hêrd te roken. En niet zo'n beetje. De deur naar de geut werd opengezet, maar het hielp niet. Binnen de kortste keren stond d'n hêrd stijf van de rook. Het was er niet te keren. "Ge went aon alles, behalve boonstaken aonpunten op oewe kop, mèr ês 't hoos afbrandt gao ik ûit de rook staon", zei Peer en ging naar buiten. Even later volgde Baike, Boer en z'n meidje. "Sakker, sakkerdjuu", gromde Boer, die gauw in de gaten had, wat er aan de hand was. "D'r li 'ne rosdoek mi enkelde steen op de skoorsteen. De rook ken nie bûitenûit". Hij klom op het lage strooien dak en haalde de natte baalzak met de stenen van de schoorsteen af. Zachtjesaan trok de rook uit d'n hêrd weg, waarna Peer, Baike en Boer en z'n meidje hun praatje, met wat brandlucht, voortzetten.
Het meidje van Boere was die middag erg zwijgzaam. Ze zei niks of niet veel en nog minder zei ze, toen Boer haar 's avonds met de êrdkar terug naar d'n tram in Rooi bracht. Op het eind van de stille rit dwars door d'n Hulst brak ze los. Geen goed woord kwam er uit en toen ze in Rooi op de tram naar Vressel staple, brulde ze huizenhoog: "'k Skie d'r mi af, 'k skie d'r mi af, ik kom nooit mêr". Boer lachte, bedankte haar voor de peperkoek en reed met z'n êrdkar naar huis toe.
Onderweg dacht hij steeds aan dat kwalmênneke, die de rosdoek over de schoorsteen gelegd had. "Ik vat h'm ês ik kan", mompelde hij, terwijl zijn paard zachtjes verder stapte.
Binnen enkele dagen wist Boer, wie die streek had uitgehaald. Narus was 't, 'ne kribbebijter (vervelend iemand) van 'n mênneke. Hij zou dat prulmênneke wel 'ns wassen. Het wachten was alleen op 'n geschikt moment.
Een jaar later was het zover. Narus, dieën pekelkloot, die de zak over de schoorsteen had gelegd, trouwde met een boerenmeiske van het Loeënd. Het trouwfeest vond plaats in het ouderlijk huis van de bruid.
Het was donker en 't liep tegen zeven uur aan, toen Boer met twee van z'n kameraden vanuit hun schuilplaats, achter de hoflheg, vlakbij het raam van d'n hêrd, het bruiloftsfeest gadesloegen. Een gevoel van warmte borrelde in hen op, toen de kille stilte om de boerderij het vrolijke lawaai in d'n hêrd omarmde. Door het raam van d'n hêrd zagen Boer en z'n kameraden hoe het vrouwvolk honderuit buurtte en het mansvolk pruufde. Een harmonica speelde. Ook hoorde ze iemand met een krakende mannestem, 't leek Kulhannes wel, 'n lieke zingen, waarna een draderige meisjesstem Janske Slof d'n hêrd liet binnensloffen.
Janske woont wel wat ver van school af,
Maar komt meestal te laat.
Dat is haar eigen schuld toch,
Want kijk eens hoe zij gaat.
't Gaat slof, slof, zoo langzaam.
Ze denkt maar, ik heb d'n tijd.
Als ik zooveel te vroeg kwam,
Dan had ik zeker spijt!
Want 'k weet niet wat ik doen moet,
In spel heb ik geen zin.
Naar schoolgaan, dat nog minder,
Wat doe 'k zoo vroeg er in.
Zoo denkt het trage meisje
En sloft maar langzaam voort.
Totdat zij in de verte
De bel der school al hoort.
Dan zet zij 't op 'n drafje ,
Maar zie, dat helpt niet meer.
En alle kinderen fluisteren:
"Daar is Janske Slof alweer".
Zo werd Janske wel veel ouder
En daarbij groot en sterk.
Maar bleef slof, slof in het leeren,
Slof, slof ook in haar werk.
Zij moest de school verlaten
En niets had zij geleerd.
En hare handen stonden
Voor al het werk verkeerd.
En toen haar ouders stierven,
Was 't wel een droef geval.
Zij moest de kost verdienen
En kende niemendal.
Nu moest het trage meisje,
Ach mensen, denkt er aan,
Voor den kost geheel haar leven
Slof, slof uit bedelen gaan.
Ondertussen voerde Boer zijn wraakplan uit. Terwijl Janske Slof aan het sloffen was en de schoolbel van verre hoorde, sloop Boer, gewapend met 'ne grote pot stroop, naar het huiske (toilet). Zachtjes opende hij de deur en smeerde in het donker de hele bril vol met stroop. Hier 'nen hoop en daar 'nen kwak en overal smeerde hij wat. Toen hij met zijn stroopkarwei klaar was, voegde hij zich weer bij zijn kameraden achter de hofheg, waarna het wachten was op datgene wat komen kon.
Boer en z'n kameraden hoopten, dat Narus of zijn bruid het eerst naar de plee moesten. Dit bleek niet het geval te zijn, want nauwelijks was Janske Slof d'n hêrd uitgekuierd of Marie en Kato, twee zusters van de bruid, kwamen naar buiten en moesten, zo te horen naar het toilet. Giebelend liepen ze in het donker, langs de hofheg naar het huiske. Boer en z'n kameraden konden met moeite hun lachspieren in bedwang houden. Marie, 'n siebedeeske van 'n meidje, moest eerst. Ze had blijkbaar haast. "Ikke urst", riep ze. De deur van 't huiske ging open. Kato bleef buiten bij de deur staan en Marie sloefte naar binnen en ging zitten. Echter niet lang. Ze zat krêk of ze riep: "Help, môier, help". "Peukelt 't in oewen buik, Marie?", vroeg Kato. "Nee, nee", kwêikte Marie, "'k plêk aoling, m'n billen, m'n kuntje, m'n kleêr, alles plekt".
Kato haastte zich naar d'n hêrd en haalde 'ne stallantaarn en riep moeder. Die kwam direct...
Jezus, Maria en Jozef, wat schrok ze, toen ze in het licht van de stallantaarn haar durske op het prevaat (toilet) zag. Van boven tot beneden zat ze onder de stroop. Haar kleren, haar benen, haar handen, de stroop droop er af.
"Gao mi Marie naor 't bakhoos, put 'ne emmer waoter en veeg mi 'nen natten tod de stroop van Marie d'r billen af. Meepesant haol ik nêi kleêr vur d'r", zei moeder tegen Kato. Marie werd gewassen, kreeg andere kleren aan en kon zich, toen de grootste schrik uit haar lijf was, met half schone billen weer mengen tussen de feestgangers, die van het stroopgebeuren weinig gemerkt hadden.
Toen Kato in het bakhuis de billen van Marie aan het poetsen was, verlieten Boer en z'n kameraden hun schuilplaats achter de hofheg. "Hêdde ôit zo'n stroopkont gezien?", vroeg Boer gekscherend. "Ikke nie", kwalden de anderen, toen ze op weg waren naar het gedoentje, waar Narus en z'n vrouwke gingen wonen en die avond voor het eerst zouden slapen.
Rond tien uur 's avonds was het bruiloftsfeest afgelopen. Iedereen ging naar huis toe. Ook de bruid en bruidegom. Met de kar werden ze door de buurman naar huis gebracht. Ondanks de duisternis zagen Narus en z'n bruid, dat de voorgevel van het huis versierd was met witgele, papieren bloemen en groene dennetakken. In het bovenlicht hing 'n plaat. Welkom stond erop.
"'n Goei begin", dacht Narus, die de deur van d'n hêrd wilde openmaken. Het lukte niet. De deur was dichtgetimmerd. "Dan mêr langs 't staldeurke", dacht Narus. Ook die deur kon hij niet openkrijgen. Tenslotte lukten het Narus en z'n bruid om door het raam binnen te komen, waar ze in d'n hêrd verwelkomd werden door enkele ouwe kippen. Dezelfde avond zakten bruid en bruidegom door het bed, omdat Boer en z'n kameraden de beddeplanken vervangen hadden door rotte boonstaken. Ook de kleine stukjes geschroeide paardeharen tussen de dekens en het lakengoed waren niet prettig. Maar goed, elk jeukend begin kan lastig zijn, vond Narus, die de andere ochtend niet naar het prevaat kon. Boer en z'n kameraden hadden 'n zak vol stenen onder aan het deksel vastgemaakt. De deksel was daardoor niet van d'n bril af te tillen. Ook Narus kon dat niet, die in de gaten kreeg, welk prulmênneke aan het werk was geweest.
Veertien dagen na de bruiloft zat Narus bij z'n buurman in d'n hêrd, toen boer Huype met zijn kar langs kwam rijden. De kar was geladen met hout en Boer liep er naast. Narus en de buurman keken mekaar aan. Ze zeiden niks, maar begrepen elkaar. Als wilde konijnen sprongen ze op hun klompen naar buiten en vielen als bokken op 'n haverkist op Boer neer, die als 'nen gevelde boer heftig begon te grommen. Alle Heiligen in de hemel riep hij aan en z'n paard liep rustig verder. Narus en z'n buurman hielden hem stevig in de tang. Boer kon geen kanten uit. Grommen, brullen, schreeuwen, 't hielp niet. Pas toen hij uitgesakkerd was en beloofd had, dat hij geen stroop meer op de bril van Kato zou smeren, lieten ze hem los. Langzaam kwam Boer overeind, gromde nog wat na en liep toen met 'nen hangende staart tussen z'n benen, zijn paard achterna.
aoling, m'n billen, m'n kuntje, m'n kleêr, alles plekt".
Kato haastte zich naar d'n hêrd en haalde 'ne stallantaarn en riep moeder. Die kwam direct...
Jezus, Maria en Jozef, wat schrok ze, toen ze in het licht van de stallantaarn haar durske op het prevaat (toilet) zag. Van boven tot beneden zat ze onder de stroop. Haar kleren, haar benen, haar handen, de stroop droop er af.
"Gao mi Marie naor 't bakhoos, put 'ne emmer waoter en veeg mi 'nen natten tod de stroop van Marie d'r billen af. Meepesant haol ik nêi kleêr vur d'r", zei moeder tegen Kato. Marie werd gewassen, kreeg andere kleren aan en kon zich, toen de grootste schrik uit haar lijf was, met half schone billen weer mengen tussen de feestgangers, die van het stroopgebeuren weinig gemerkt hadden.
Toen Kato in het bakhuis de billen van Marie aan het poetsen was, verlieten Boer en z'n kameraden hun schuilplaats achter de hofheg. "Hêdde ôit zo'n stroopkont gezien?", vroeg Boer gekscherend. "Ikke nie", kwalden de anderen, toen ze op weg waren naar het gedoentje, waar Narus en z'n vrouwke gingen wonen en die avond voor het eerst zouden slapen.
Rond tien uur 's avonds was het bruiloftsfeest afgelopen. Iedereen ging naar huis toe. Ook de bruid en bruidegom. Met de kar werden ze door de buurman naar huis gebracht. Ondanks de duisternis zagen Narus en z'n bruid, dat de voorgevel van het huis versierd was met witgele, papieren bloemen en groene dennetakken. In het bovenlicht hing 'n plaat. Welkom stond erop.
"'n Goei begin", dacht Narus, die de deur van d'n hêrd wilde openmaken. Het lukte niet. De deur was dichtgetimmerd. "Dan mêr langs 't staldeurke", dacht Narus. Ook die deur kon hij niet openkrijgen. Tenslotte lukten het Narus en z'n bruid om door het raam binnen te komen, waar ze in d'n hêrd verwelkomd werden door enkele ouwe kippen. Dezelfde avond zakten bruid en bruidegom door het bed, omdat Boer en z'n kameraden de beddeplanken vervangen hadden door rotte boonstaken. Ook de kleine stukjes geschroeide paardeharen tussen de dekens en het lakengoed waren niet prettig. Maar goed, elk jeukend begin kan lastig zijn, vond Narus, die de andere ochtend niet naar het prevaat kon. Boer en z'n kameraden hadden 'n zak vol stenen onder aan het deksel vastgemaakt. De deksel was daardoor niet van d'n bril af te tillen. Ook Narus kon dat niet, die in de gaten kreeg, welk prulmênneke aan het werk was geweest.
Veertien dagen na de bruiloft zat Narus bij z'n buurman in d'n hêrd, toen boer Huype met zijn kar langs kwam rijden. De kar was geladen met hout en Boer liep er naast. Narus en de buurman keken mekaar aan. Ze zeiden niks, maar begrepen elkaar. Als wilde konijnen sprongen ze op hun klompen naar buiten en vielen als bokken op 'n haverkist op Boer neer, die als 'nen gevelde boer heftig begon te grommen. Alle Heiligen in de hemel riep hij aan en z'n paard liep rustig verder. Narus en z'n buurman hielden hem stevig in de tang. Boer kon geen kanten uit. Grommen, brullen, schreeuwen, 't hielp niet. Pas toen hij uitgesakkerd was en beloofd had, dat hij geen stroop meer op de bril van Kato zou smeren, lieten ze hem los. Langzaam kwam Boer overeind, gromde nog wat na en liep toen met 'nen hangende staart tussen z'n benen, zijn paard achterna.
Een stroperige kont
Lang geleden stond er in Hezelaar een oud boerderijke met een strooien dak en een strooien eindgevel. Op dit gedoentje boerden Peer en Baike van Dungen met drie koeikes, twee dochters en een zoon, die Boer Huype genoemd werd.
"Boer waar", volgens Kulhannes, "'n kwiek mênneke, die verdories wêrken kos. Hij din 'n bietje boeren en hout sjouwen vûr de klompenmaokers, voer de rômkaar en waar vûr strekerij goed in de weer. Boer waar dan ôk dik d'n bloed".
Het was op 'ne zondag, de eerste zondag na Driekoningen. Peer en Baike zaten in d'n hêrd te buurten over mik (brood) en petaosie (stamp), toen Boer met zijn meidje voor het eerst thuis kwam. Het was koud. Grillige grijze ijsbloemen tekenden zich af op de stoffige ramen van d'n hêrd. Een vuur van klippels, knausten en heiturf verdreef de grootste kou in d'n hêrd en laaide hoog op, toen het witgemutste durske (meidje) aan Baike 'ne grote peperkoek gaf en Boer begon te sakkeren over de slecht schietende êrdkar, waarmee hij z'n meidje van de tram in Rooi had afgehaald. "Die kaar is niks wêrd. De raoi klemmen in de kaarspoor en ie leupt nie hêndig", bromde hij. Nauwelijks had hij alle Heiligen uit de hemel bij mekare gesakkerd of het begon in d'n hêrd te roken. En niet zo'n beetje. De deur naar de geut werd opengezet, maar het hielp niet. Binnen de kortste keren stond d'n hêrd stijf van de rook. Het was er niet te keren. "Ge went aon alles, behalve boonstaken aonpunten op oewe kop, mèr ês 't hoos afbrandt gao ik ûit de rook staon", zei Peer en ging naar buiten. Even later volgde Baike, Boer en z'n meidje. "Sakker, sakkerdjuu", gromde Boer, die gauw in de gaten had, wat er aan de hand was. "D'r li 'ne rosdoek mi enkelde steen op de skoorsteen. De rook ken nie bûitenûit". Hij klom op het lage strooien dak en haalde de natte baalzak met de stenen van de schoorsteen af. Zachtjesaan trok de rook uit d'n hêrd weg, waarna Peer, Baike en Boer en z'n meidje hun praatje, met wat brandlucht, voortzetten.
Het meidje van Boere was die middag erg zwijgzaam. Ze zei niks of niet veel en nog minder zei ze, toen Boer haar 's avonds met de êrdkar terug naar d'n tram in Rooi bracht. Op het eind van de stille rit dwars door d'n Hulst brak ze los. Geen goed woord kwam er uit en toen ze in Rooi op de tram naar Vressel staple, brulde ze huizenhoog: "'k Skie d'r mi af, 'k skie d'r mi af, ik kom nooit mêr". Boer lachte, bedankte haar voor de peperkoek en reed met z'n êrdkar naar huis toe.
Onderweg dacht hij steeds aan dat kwalmênneke, die de rosdoek over de schoorsteen gelegd had. "Ik vat h'm ês ik kan", mompelde hij, terwijl zijn paard zachtjes verder stapte.
Binnen enkele dagen wist Boer, wie die streek had uitgehaald. Narus was 't, 'ne kribbebijter (vervelend iemand) van 'n mênneke. Hij zou dat prulmênneke wel 'ns wassen. Het wachten was alleen op 'n geschikt moment.
Een jaar later was het zover. Narus, dieën pekelkloot, die de zak over de schoorsteen had gelegd, trouwde met een boerenmeiske van het Loeënd. Het trouwfeest vond plaats in het ouderlijk huis van de bruid.
Het was donker en 't liep tegen zeven uur aan, toen Boer met twee van z'n kameraden vanuit hun schuilplaats, achter de hoflheg, vlakbij het raam van d'n hêrd, het bruiloftsfeest gadesloegen. Een gevoel van warmte borrelde in hen op, toen de kille stilte om de boerderij het vrolijke lawaai in d'n hêrd omarmde. Door het raam van d'n hêrd zagen Boer en z'n kameraden hoe het vrouwvolk honderuit buurtte en het mansvolk pruufde. Een harmonica speelde. Ook hoorde ze iemand met een krakende mannestem, 't leek Kulhannes wel, 'n lieke zingen, waarna een draderige meisjesstem Janske Slof d'n hêrd liet binnensloffen.
Janske woont wel wat ver van school af,
Maar komt meestal te laat.
Dat is haar eigen schuld toch,
Want kijk eens hoe zij gaat.
't Gaat slof, slof, zoo langzaam.
Ze denkt maar, ik heb d'n tijd.
Als ik zooveel te vroeg kwam,
Dan had ik zeker spijt!
Want 'k weet niet wat ik doen moet,
In spel heb ik geen zin.
Naar schoolgaan, dat nog minder,
Wat doe 'k zoo vroeg er in.
Zoo denkt het trage meisje
En sloft maar langzaam voort.
Totdat zij in de verte
De bel der school al hoort.
Dan zet zij 't op 'n drafje ,
Maar zie, dat helpt niet meer.
En alle kinderen fluisteren:
"Daar is Janske Slof alweer".
Zo werd Janske wel veel ouder
En daarbij groot en sterk.
Maar bleef slof, slof in het leeren,
Slof, slof ook in haar werk.
Zij moest de school verlaten
En niets had zij geleerd.
En hare handen stonden
Voor al het werk verkeerd.
En toen haar ouders stierven,
Was 't wel een droef geval.
Zij moest de kost verdienen
En kende niemendal.
Nu moest het trage meisje,
Ach mensen, denkt er aan,
Voor den kost geheel haar leven
Slof, slof uit bedelen gaan.
Ondertussen voerde Boer zijn wraakplan uit. Terwijl Janske Slof aan het sloffen was en de schoolbel van verre hoorde, sloop Boer, gewapend met 'ne grote pot stroop, naar het huiske (toilet). Zachtjes opende hij de deur en smeerde in het donker de hele bril vol met stroop. Hier 'nen hoop en daar 'nen kwak en overal smeerde hij wat. Toen hij met zijn stroopkarwei klaar was, voegde hij zich weer bij zijn kameraden achter de hofheg, waarna het wachten was op datgene wat komen kon.
Boer en z'n kameraden hoopten, dat Narus of zijn bruid het eerst naar de plee moesten. Dit bleek niet het geval te zijn, want nauwelijks was Janske Slof d'n hêrd uitgekuierd of Marie en Kato, twee zusters van de bruid, kwamen naar buiten en moesten, zo te horen naar het toilet. Giebelend liepen ze in het donker, langs de hofheg naar het huiske. Boer en z'n kameraden konden met moeite hun lachspieren in bedwang houden. Marie, 'n siebedeeske van 'n meidje, moest eerst. Ze had blijkbaar haast. "Ikke urst", riep ze. De deur van 't huiske ging open. Kato bleef buiten bij de deur staan en Marie sloefte naar binnen en ging zitten. Echter niet lang. Ze zat krêk of ze riep: "Help, môier, help". "Peukelt 't in oewen buik, Marie?", vroeg Kato. "Nee, nee", kwêikte Marie, "'k plêk aoling, m'n billen, m'n kuntje, m'n kleêr, alles plekt".
Kato haastte zich naar d'n hêrd en haalde 'ne stallantaarn en riep moeder. Die kwam direct...
Jezus, Maria en Jozef, wat schrok ze, toen ze in het licht van de stallantaarn haar durske op het prevaat (toilet) zag. Van boven tot beneden zat ze onder de stroop. Haar kleren, haar benen, haar handen, de stroop droop er af.
"Gao mi Marie naor 't bakhoos, put 'ne emmer waoter en veeg mi 'nen natten tod de stroop van Marie d'r billen af. Meepesant haol ik nêi kleêr vur d'r", zei moeder tegen Kato. Marie werd gewassen, kreeg andere kleren aan en kon zich, toen de grootste schrik uit haar lijf was, met half schone billen weer mengen tussen de feestgangers, die van het stroopgebeuren weinig gemerkt hadden.
Toen Kato in het bakhuis de billen van Marie aan het poetsen was, verlieten Boer en z'n kameraden hun schuilplaats achter de hofheg. "Hêdde ôit zo'n stroopkont gezien?", vroeg Boer gekscherend. "Ikke nie", kwalden de anderen, toen ze op weg waren naar het gedoentje, waar Narus en z'n vrouwke gingen wonen en die avond voor het eerst zouden slapen.
Rond tien uur 's avonds was het bruiloftsfeest afgelopen. Iedereen ging naar huis toe. Ook de bruid en bruidegom. Met de kar werden ze door de buurman naar huis gebracht. Ondanks de duisternis zagen Narus en z'n bruid, dat de voorgevel van het huis versierd was met witgele, papieren bloemen en groene dennetakken. In het bovenlicht hing 'n plaat. Welkom stond erop.
"'n Goei begin", dacht Narus, die de deur van d'n hêrd wilde openmaken. Het lukte niet. De deur was dichtgetimmerd. "Dan mêr langs 't staldeurke", dacht Narus. Ook die deur kon hij niet openkrijgen. Tenslotte lukten het Narus en z'n bruid om door het raam binnen te komen, waar ze in d'n hêrd verwelkomd werden door enkele ouwe kippen. Dezelfde avond zakten bruid en bruidegom door het bed, omdat Boer en z'n kameraden de beddeplanken vervangen hadden door rotte boonstaken. Ook de kleine stukjes geschroeide paardeharen tussen de dekens en het lakengoed waren niet prettig. Maar goed, elk jeukend begin kan lastig zijn, vond Narus, die de andere ochtend niet naar het prevaat kon. Boer en z'n kameraden hadden 'n zak vol stenen onder aan het deksel vastgemaakt. De deksel was daardoor niet van d'n bril af te tillen. Ook Narus kon dat niet, die in de gaten kreeg, welk prulmênneke aan het werk was geweest.
Veertien dagen na de bruiloft zat Narus bij z'n buurman in d'n hêrd, toen boer Huype met zijn kar langs kwam rijden. De kar was geladen met hout en Boer liep er naast. Narus en de buurman keken mekaar aan. Ze zeiden niks, maar begrepen elkaar. Als wilde konijnen sprongen ze op hun klompen naar buiten en vielen als bokken op 'n haverkist op Boer neer, die als 'nen gevelde boer heftig begon te grommen. Alle Heiligen in de hemel riep hij aan en z'n paard liep rustig verder. Narus en z'n buurman hielden hem stevig in de tang. Boer kon geen kanten uit. Grommen, brullen, schreeuwen, 't hielp niet. Pas toen hij uitgesakkerd was en beloofd had, dat hij geen stroop meer op de bril van Kato zou smeren, lieten ze hem los. Langzaam kwam Boer overeind, gromde nog wat na en liep toen met 'nen hangende staart tussen z'n benen, zijn paard achterna.
Lang geleden stond er in Hezelaar een oud boerderijke met een strooien dak en een strooien eindgevel. Op dit gedoentje boerden Peer en Baike van Dungen met drie koeikes, twee dochters en een zoon, die Boer Huype genoemd werd.
"Boer waar", volgens Kulhannes, "'n kwiek mênneke, die verdories wêrken kos. Hij din 'n bietje boeren en hout sjouwen vûr de klompenmaokers, voer de rômkaar en waar vûr strekerij goed in de weer. Boer waar dan ôk dik d'n bloed".
Het was op 'ne zondag, de eerste zondag na Driekoningen. Peer en Baike zaten in d'n hêrd te buurten over mik (brood) en petaosie (stamp), toen Boer met zijn meidje voor het eerst thuis kwam. Het was koud. Grillige grijze ijsbloemen tekenden zich af op de stoffige ramen van d'n hêrd. Een vuur van klippels, knausten en heiturf verdreef de grootste kou in d'n hêrd en laaide hoog op, toen het witgemutste durske (meidje) aan Baike 'ne grote peperkoek gaf en Boer begon te sakkeren over de slecht schietende êrdkar, waarmee hij z'n meidje van de tram in Rooi had afgehaald. "Die kaar is niks wêrd. De raoi klemmen in de kaarspoor en ie leupt nie hêndig", bromde hij. Nauwelijks had hij alle Heiligen uit de hemel bij mekare gesakkerd of het begon in d'n hêrd te roken. En niet zo'n beetje. De deur naar de geut werd opengezet, maar het hielp niet. Binnen de kortste keren stond d'n hêrd stijf van de rook. Het was er niet te keren. "Ge went aon alles, behalve boonstaken aonpunten op oewe kop, mèr ês 't hoos afbrandt gao ik ûit de rook staon", zei Peer en ging naar buiten. Even later volgde Baike, Boer en z'n meidje. "Sakker, sakkerdjuu", gromde Boer, die gauw in de gaten had, wat er aan de hand was. "D'r li 'ne rosdoek mi enkelde steen op de skoorsteen. De rook ken nie bûitenûit". Hij klom op het lage strooien dak en haalde de natte baalzak met de stenen van de schoorsteen af. Zachtjesaan trok de rook uit d'n hêrd weg, waarna Peer, Baike en Boer en z'n meidje hun praatje, met wat brandlucht, voortzetten.
Het meidje van Boere was die middag erg zwijgzaam. Ze zei niks of niet veel en nog minder zei ze, toen Boer haar 's avonds met de êrdkar terug naar d'n tram in Rooi bracht. Op het eind van de stille rit dwars door d'n Hulst brak ze los. Geen goed woord kwam er uit en toen ze in Rooi op de tram naar Vressel staple, brulde ze huizenhoog: "'k Skie d'r mi af, 'k skie d'r mi af, ik kom nooit mêr". Boer lachte, bedankte haar voor de peperkoek en reed met z'n êrdkar naar huis toe.
Onderweg dacht hij steeds aan dat kwalmênneke, die de rosdoek over de schoorsteen gelegd had. "Ik vat h'm ês ik kan", mompelde hij, terwijl zijn paard zachtjes verder stapte.
Binnen enkele dagen wist Boer, wie die streek had uitgehaald. Narus was 't, 'ne kribbebijter (vervelend iemand) van 'n mênneke. Hij zou dat prulmênneke wel 'ns wassen. Het wachten was alleen op 'n geschikt moment.
Een jaar later was het zover. Narus, dieën pekelkloot, die de zak over de schoorsteen had gelegd, trouwde met een boerenmeiske van het Loeënd. Het trouwfeest vond plaats in het ouderlijk huis van de bruid.
Het was donker en 't liep tegen zeven uur aan, toen Boer met twee van z'n kameraden vanuit hun schuilplaats, achter de hoflheg, vlakbij het raam van d'n hêrd, het bruiloftsfeest gadesloegen. Een gevoel van warmte borrelde in hen op, toen de kille stilte om de boerderij het vrolijke lawaai in d'n hêrd omarmde. Door het raam van d'n hêrd zagen Boer en z'n kameraden hoe het vrouwvolk honderuit buurtte en het mansvolk pruufde. Een harmonica speelde. Ook hoorde ze iemand met een krakende mannestem, 't leek Kulhannes wel, 'n lieke zingen, waarna een draderige meisjesstem Janske Slof d'n hêrd liet binnensloffen.
Janske woont wel wat ver van school af,
Maar komt meestal te laat.
Dat is haar eigen schuld toch,
Want kijk eens hoe zij gaat.
't Gaat slof, slof, zoo langzaam.
Ze denkt maar, ik heb d'n tijd.
Als ik zooveel te vroeg kwam,
Dan had ik zeker spijt!
Want 'k weet niet wat ik doen moet,
In spel heb ik geen zin.
Naar schoolgaan, dat nog minder,
Wat doe 'k zoo vroeg er in.
Zoo denkt het trage meisje
En sloft maar langzaam voort.
Totdat zij in de verte
De bel der school al hoort.
Dan zet zij 't op 'n drafje ,
Maar zie, dat helpt niet meer.
En alle kinderen fluisteren:
"Daar is Janske Slof alweer".
Zo werd Janske wel veel ouder
En daarbij groot en sterk.
Maar bleef slof, slof in het leeren,
Slof, slof ook in haar werk.
Zij moest de school verlaten
En niets had zij geleerd.
En hare handen stonden
Voor al het werk verkeerd.
En toen haar ouders stierven,
Was 't wel een droef geval.
Zij moest de kost verdienen
En kende niemendal.
Nu moest het trage meisje,
Ach mensen, denkt er aan,
Voor den kost geheel haar leven
Slof, slof uit bedelen gaan.
Ondertussen voerde Boer zijn wraakplan uit. Terwijl Janske Slof aan het sloffen was en de schoolbel van verre hoorde, sloop Boer, gewapend met 'ne grote pot stroop, naar het huiske (toilet). Zachtjes opende hij de deur en smeerde in het donker de hele bril vol met stroop. Hier 'nen hoop en daar 'nen kwak en overal smeerde hij wat. Toen hij met zijn stroopkarwei klaar was, voegde hij zich weer bij zijn kameraden achter de hofheg, waarna het wachten was op datgene wat komen kon.
Boer en z'n kameraden hoopten, dat Narus of zijn bruid het eerst naar de plee moesten. Dit bleek niet het geval te zijn, want nauwelijks was Janske Slof d'n hêrd uitgekuierd of Marie en Kato, twee zusters van de bruid, kwamen naar buiten en moesten, zo te horen naar het toilet. Giebelend liepen ze in het donker, langs de hofheg naar het huiske. Boer en z'n kameraden konden met moeite hun lachspieren in bedwang houden. Marie, 'n siebedeeske van 'n meidje, moest eerst. Ze had blijkbaar haast. "Ikke urst", riep ze. De deur van 't huiske ging open. Kato bleef buiten bij de deur staan en Marie sloefte naar binnen en ging zitten. Echter niet lang. Ze zat krêk of ze riep: "Help, môier, help". "Peukelt 't in oewen buik, Marie?", vroeg Kato. "Nee, nee", kwêikte Marie, "'k plêk aoling, m'n billen, m'n kuntje, m'n kleêr, alles plekt".
Kato haastte zich naar d'n hêrd en haalde 'ne stallantaarn en riep moeder. Die kwam direct...
Jezus, Maria en Jozef, wat schrok ze, toen ze in het licht van de stallantaarn haar durske op het prevaat (toilet) zag. Van boven tot beneden zat ze onder de stroop. Haar kleren, haar benen, haar handen, de stroop droop er af.
"Gao mi Marie naor 't bakhoos, put 'ne emmer waoter en veeg mi 'nen natten tod de stroop van Marie d'r billen af. Meepesant haol ik nêi kleêr vur d'r", zei moeder tegen Kato. Marie werd gewassen, kreeg andere kleren aan en kon zich, toen de grootste schrik uit haar lijf was, met half schone billen weer mengen tussen de feestgangers, die van het stroopgebeuren weinig gemerkt hadden.
Toen Kato in het bakhuis de billen van Marie aan het poetsen was, verlieten Boer en z'n kameraden hun schuilplaats achter de hofheg. "Hêdde ôit zo'n stroopkont gezien?", vroeg Boer gekscherend. "Ikke nie", kwalden de anderen, toen ze op weg waren naar het gedoentje, waar Narus en z'n vrouwke gingen wonen en die avond voor het eerst zouden slapen.
Rond tien uur 's avonds was het bruiloftsfeest afgelopen. Iedereen ging naar huis toe. Ook de bruid en bruidegom. Met de kar werden ze door de buurman naar huis gebracht. Ondanks de duisternis zagen Narus en z'n bruid, dat de voorgevel van het huis versierd was met witgele, papieren bloemen en groene dennetakken. In het bovenlicht hing 'n plaat. Welkom stond erop.
"'n Goei begin", dacht Narus, die de deur van d'n hêrd wilde openmaken. Het lukte niet. De deur was dichtgetimmerd. "Dan mêr langs 't staldeurke", dacht Narus. Ook die deur kon hij niet openkrijgen. Tenslotte lukten het Narus en z'n bruid om door het raam binnen te komen, waar ze in d'n hêrd verwelkomd werden door enkele ouwe kippen. Dezelfde avond zakten bruid en bruidegom door het bed, omdat Boer en z'n kameraden de beddeplanken vervangen hadden door rotte boonstaken. Ook de kleine stukjes geschroeide paardeharen tussen de dekens en het lakengoed waren niet prettig. Maar goed, elk jeukend begin kan lastig zijn, vond Narus, die de andere ochtend niet naar het prevaat kon. Boer en z'n kameraden hadden 'n zak vol stenen onder aan het deksel vastgemaakt. De deksel was daardoor niet van d'n bril af te tillen. Ook Narus kon dat niet, die in de gaten kreeg, welk prulmênneke aan het werk was geweest.
Veertien dagen na de bruiloft zat Narus bij z'n buurman in d'n hêrd, toen boer Huype met zijn kar langs kwam rijden. De kar was geladen met hout en Boer liep er naast. Narus en de buurman keken mekaar aan. Ze zeiden niks, maar begrepen elkaar. Als wilde konijnen sprongen ze op hun klompen naar buiten en vielen als bokken op 'n haverkist op Boer neer, die als 'nen gevelde boer heftig begon te grommen. Alle Heiligen in de hemel riep hij aan en z'n paard liep rustig verder. Narus en z'n buurman hielden hem stevig in de tang. Boer kon geen kanten uit. Grommen, brullen, schreeuwen, 't hielp niet. Pas toen hij uitgesakkerd was en beloofd had, dat hij geen stroop meer op de bril van Kato zou smeren, lieten ze hem los. Langzaam kwam Boer overeind, gromde nog wat na en liep toen met 'nen hangende staart tussen z'n benen, zijn paard achterna.
aoling, m'n billen, m'n kuntje, m'n kleêr, alles plekt".
Kato haastte zich naar d'n hêrd en haalde 'ne stallantaarn en riep moeder. Die kwam direct...
Jezus, Maria en Jozef, wat schrok ze, toen ze in het licht van de stallantaarn haar durske op het prevaat (toilet) zag. Van boven tot beneden zat ze onder de stroop. Haar kleren, haar benen, haar handen, de stroop droop er af.
"Gao mi Marie naor 't bakhoos, put 'ne emmer waoter en veeg mi 'nen natten tod de stroop van Marie d'r billen af. Meepesant haol ik nêi kleêr vur d'r", zei moeder tegen Kato. Marie werd gewassen, kreeg andere kleren aan en kon zich, toen de grootste schrik uit haar lijf was, met half schone billen weer mengen tussen de feestgangers, die van het stroopgebeuren weinig gemerkt hadden.
Toen Kato in het bakhuis de billen van Marie aan het poetsen was, verlieten Boer en z'n kameraden hun schuilplaats achter de hofheg. "Hêdde ôit zo'n stroopkont gezien?", vroeg Boer gekscherend. "Ikke nie", kwalden de anderen, toen ze op weg waren naar het gedoentje, waar Narus en z'n vrouwke gingen wonen en die avond voor het eerst zouden slapen.
Rond tien uur 's avonds was het bruiloftsfeest afgelopen. Iedereen ging naar huis toe. Ook de bruid en bruidegom. Met de kar werden ze door de buurman naar huis gebracht. Ondanks de duisternis zagen Narus en z'n bruid, dat de voorgevel van het huis versierd was met witgele, papieren bloemen en groene dennetakken. In het bovenlicht hing 'n plaat. Welkom stond erop.
"'n Goei begin", dacht Narus, die de deur van d'n hêrd wilde openmaken. Het lukte niet. De deur was dichtgetimmerd. "Dan mêr langs 't staldeurke", dacht Narus. Ook die deur kon hij niet openkrijgen. Tenslotte lukten het Narus en z'n bruid om door het raam binnen te komen, waar ze in d'n hêrd verwelkomd werden door enkele ouwe kippen. Dezelfde avond zakten bruid en bruidegom door het bed, omdat Boer en z'n kameraden de beddeplanken vervangen hadden door rotte boonstaken. Ook de kleine stukjes geschroeide paardeharen tussen de dekens en het lakengoed waren niet prettig. Maar goed, elk jeukend begin kan lastig zijn, vond Narus, die de andere ochtend niet naar het prevaat kon. Boer en z'n kameraden hadden 'n zak vol stenen onder aan het deksel vastgemaakt. De deksel was daardoor niet van d'n bril af te tillen. Ook Narus kon dat niet, die in de gaten kreeg, welk prulmênneke aan het werk was geweest.
Veertien dagen na de bruiloft zat Narus bij z'n buurman in d'n hêrd, toen boer Huype met zijn kar langs kwam rijden. De kar was geladen met hout en Boer liep er naast. Narus en de buurman keken mekaar aan. Ze zeiden niks, maar begrepen elkaar. Als wilde konijnen sprongen ze op hun klompen naar buiten en vielen als bokken op 'n haverkist op Boer neer, die als 'nen gevelde boer heftig begon te grommen. Alle Heiligen in de hemel riep hij aan en z'n paard liep rustig verder. Narus en z'n buurman hielden hem stevig in de tang. Boer kon geen kanten uit. Grommen, brullen, schreeuwen, 't hielp niet. Pas toen hij uitgesakkerd was en beloofd had, dat hij geen stroop meer op de bril van Kato zou smeren, lieten ze hem los. Langzaam kwam Boer overeind, gromde nog wat na en liep toen met 'nen hangende staart tussen z'n benen, zijn paard achterna.
Een stroperige kont
Lang geleden stond er in Hezelaar een oud boerderijke met een strooien dak en een strooien eindgevel. Op dit gedoentje boerden Peer en Baike van Dungen met drie koeikes, twee dochters en een zoon, die Boer Huype genoemd werd.
"Boer waar", volgens Kulhannes, "'n kwiek mênneke, die verdories wêrken kos. Hij din 'n bietje boeren en hout sjouwen vûr de klompenmaokers, voer de rômkaar en waar vûr strekerij goed in de weer. Boer waar dan ôk dik d'n bloed".
Het was op 'ne zondag, de eerste zondag na Driekoningen. Peer en Baike zaten in d'n hêrd te buurten over mik (brood) en petaosie (stamp), toen Boer met zijn meidje voor het eerst thuis kwam. Het was koud. Grillige grijze ijsbloemen tekenden zich af op de stoffige ramen van d'n hêrd. Een vuur van klippels, knausten en heiturf verdreef de grootste kou in d'n hêrd en laaide hoog op, toen het witgemutste durske (meidje) aan Baike 'ne grote peperkoek gaf en Boer begon te sakkeren over de slecht schietende êrdkar, waarmee hij z'n meidje van de tram in Rooi had afgehaald. "Die kaar is niks wêrd. De raoi klemmen in de kaarspoor en ie leupt nie hêndig", bromde hij. Nauwelijks had hij alle Heiligen uit de hemel bij mekare gesakkerd of het begon in d'n hêrd te roken. En niet zo'n beetje. De deur naar de geut werd opengezet, maar het hielp niet. Binnen de kortste keren stond d'n hêrd stijf van de rook. Het was er niet te keren. "Ge went aon alles, behalve boonstaken aonpunten op oewe kop, mèr ês 't hoos afbrandt gao ik ûit de rook staon", zei Peer en ging naar buiten. Even later volgde Baike, Boer en z'n meidje. "Sakker, sakkerdjuu", gromde Boer, die gauw in de gaten had, wat er aan de hand was. "D'r li 'ne rosdoek mi enkelde steen op de skoorsteen. De rook ken nie bûitenûit". Hij klom op het lage strooien dak en haalde de natte baalzak met de stenen van de schoorsteen af. Zachtjesaan trok de rook uit d'n hêrd weg, waarna Peer, Baike en Boer en z'n meidje hun praatje, met wat brandlucht, voortzetten.
Het meidje van Boere was die middag erg zwijgzaam. Ze zei niks of niet veel en nog minder zei ze, toen Boer haar 's avonds met de êrdkar terug naar d'n tram in Rooi bracht. Op het eind van de stille rit dwars door d'n Hulst brak ze los. Geen goed woord kwam er uit en toen ze in Rooi op de tram naar Vressel staple, brulde ze huizenhoog: "'k Skie d'r mi af, 'k skie d'r mi af, ik kom nooit mêr". Boer lachte, bedankte haar voor de peperkoek en reed met z'n êrdkar naar huis toe.
Onderweg dacht hij steeds aan dat kwalmênneke, die de rosdoek over de schoorsteen gelegd had. "Ik vat h'm ês ik kan", mompelde hij, terwijl zijn paard zachtjes verder stapte.
Binnen enkele dagen wist Boer, wie die streek had uitgehaald. Narus was 't, 'ne kribbebijter (vervelend iemand) van 'n mênneke. Hij zou dat prulmênneke wel 'ns wassen. Het wachten was alleen op 'n geschikt moment.
Een jaar later was het zover. Narus, dieën pekelkloot, die de zak over de schoorsteen had gelegd, trouwde met een boerenmeiske van het Loeënd. Het trouwfeest vond plaats in het ouderlijk huis van de bruid.
Het was donker en 't liep tegen zeven uur aan, toen Boer met twee van z'n kameraden vanuit hun schuilplaats, achter de hoflheg, vlakbij het raam van d'n hêrd, het bruiloftsfeest gadesloegen. Een gevoel van warmte borrelde in hen op, toen de kille stilte om de boerderij het vrolijke lawaai in d'n hêrd omarmde. Door het raam van d'n hêrd zagen Boer en z'n kameraden hoe het vrouwvolk honderuit buurtte en het mansvolk pruufde. Een harmonica speelde. Ook hoorde ze iemand met een krakende mannestem, 't leek Kulhannes wel, 'n lieke zingen, waarna een draderige meisjesstem Janske Slof d'n hêrd liet binnensloffen.
Janske woont wel wat ver van school af,
Maar komt meestal te laat.
Dat is haar eigen schuld toch,
Want kijk eens hoe zij gaat.
't Gaat slof, slof, zoo langzaam.
Ze denkt maar, ik heb d'n tijd.
Als ik zooveel te vroeg kwam,
Dan had ik zeker spijt!
Want 'k weet niet wat ik doen moet,
In spel heb ik geen zin.
Naar schoolgaan, dat nog minder,
Wat doe 'k zoo vroeg er in.
Zoo denkt het trage meisje
En sloft maar langzaam voort.
Totdat zij in de verte
De bel der school al hoort.
Dan zet zij 't op 'n drafje ,
Maar zie, dat helpt niet meer.
En alle kinderen fluisteren:
"Daar is Janske Slof alweer".
Zo werd Janske wel veel ouder
En daarbij groot en sterk.
Maar bleef slof, slof in het leeren,
Slof, slof ook in haar werk.
Zij moest de school verlaten
En niets had zij geleerd.
En hare handen stonden
Voor al het werk verkeerd.
En toen haar ouders stierven,
Was 't wel een droef geval.
Zij moest de kost verdienen
En kende niemendal.
Nu moest het trage meisje,
Ach mensen, denkt er aan,
Voor den kost geheel haar leven
Slof, slof uit bedelen gaan.
Ondertussen voerde Boer zijn wraakplan uit. Terwijl Janske Slof aan het sloffen was en de schoolbel van verre hoorde, sloop Boer, gewapend met 'ne grote pot stroop, naar het huiske (toilet). Zachtjes opende hij de deur en smeerde in het donker de hele bril vol met stroop. Hier 'nen hoop en daar 'nen kwak en overal smeerde hij wat. Toen hij met zijn stroopkarwei klaar was, voegde hij zich weer bij zijn kameraden achter de hofheg, waarna het wachten was op datgene wat komen kon.
Boer en z'n kameraden hoopten, dat Narus of zijn bruid het eerst naar de plee moesten. Dit bleek niet het geval te zijn, want nauwelijks was Janske Slof d'n hêrd uitgekuierd of Marie en Kato, twee zusters van de bruid, kwamen naar buiten en moesten, zo te horen naar het toilet. Giebelend liepen ze in het donker, langs de hofheg naar het huiske. Boer en z'n kameraden konden met moeite hun lachspieren in bedwang houden. Marie, 'n siebedeeske van 'n meidje, moest eerst. Ze had blijkbaar haast. "Ikke urst", riep ze. De deur van 't huiske ging open. Kato bleef buiten bij de deur staan en Marie sloefte naar binnen en ging zitten. Echter niet lang. Ze zat krêk of ze riep: "Help, môier, help". "Peukelt 't in oewen buik, Marie?", vroeg Kato. "Nee, nee", kwêikte Marie, "'k plêk aoling, m'n billen, m'n kuntje, m'n kleêr, alles plekt".
Kato haastte zich naar d'n hêrd en haalde 'ne stallantaarn en riep moeder. Die kwam direct...
Jezus, Maria en Jozef, wat schrok ze, toen ze in het licht van de stallantaarn haar durske op het prevaat (toilet) zag. Van boven tot beneden zat ze onder de stroop. Haar kleren, haar benen, haar handen, de stroop droop er af.
"Gao mi Marie naor 't bakhoos, put 'ne emmer waoter en veeg mi 'nen natten tod de stroop van Marie d'r billen af. Meepesant haol ik nêi kleêr vur d'r", zei moeder tegen Kato. Marie werd gewassen, kreeg andere kleren aan en kon zich, toen de grootste schrik uit haar lijf was, met half schone billen weer mengen tussen de feestgangers, die van het stroopgebeuren weinig gemerkt hadden.
Toen Kato in het bakhuis de billen van Marie aan het poetsen was, verlieten Boer en z'n kameraden hun schuilplaats achter de hofheg. "Hêdde ôit zo'n stroopkont gezien?", vroeg Boer gekscherend. "Ikke nie", kwalden de anderen, toen ze op weg waren naar het gedoentje, waar Narus en z'n vrouwke gingen wonen en die avond voor het eerst zouden slapen.
Rond tien uur 's avonds was het bruiloftsfeest afgelopen. Iedereen ging naar huis toe. Ook de bruid en bruidegom. Met de kar werden ze door de buurman naar huis gebracht. Ondanks de duisternis zagen Narus en z'n bruid, dat de voorgevel van het huis versierd was met witgele, papieren bloemen en groene dennetakken. In het bovenlicht hing 'n plaat. Welkom stond erop.
"'n Goei begin", dacht Narus, die de deur van d'n hêrd wilde openmaken. Het lukte niet. De deur was dichtgetimmerd. "Dan mêr langs 't staldeurke", dacht Narus. Ook die deur kon hij niet openkrijgen. Tenslotte lukten het Narus en z'n bruid om door het raam binnen te komen, waar ze in d'n hêrd verwelkomd werden door enkele ouwe kippen. Dezelfde avond zakten bruid en bruidegom door het bed, omdat Boer en z'n kameraden de beddeplanken vervangen hadden door rotte boonstaken. Ook de kleine stukjes geschroeide paardeharen tussen de dekens en het lakengoed waren niet prettig. Maar goed, elk jeukend begin kan lastig zijn, vond Narus, die de andere ochtend niet naar het prevaat kon. Boer en z'n kameraden hadden 'n zak vol stenen onder aan het deksel vastgemaakt. De deksel was daardoor niet van d'n bril af te tillen. Ook Narus kon dat niet, die in de gaten kreeg, welk prulmênneke aan het werk was geweest.
Veertien dagen na de bruiloft zat Narus bij z'n buurman in d'n hêrd, toen boer Huype met zijn kar langs kwam rijden. De kar was geladen met hout en Boer liep er naast. Narus en de buurman keken mekaar aan. Ze zeiden niks, maar begrepen elkaar. Als wilde konijnen sprongen ze op hun klompen naar buiten en vielen als bokken op 'n haverkist op Boer neer, die als 'nen gevelde boer heftig begon te grommen. Alle Heiligen in de hemel riep hij aan en z'n paard liep rustig verder. Narus en z'n buurman hielden hem stevig in de tang. Boer kon geen kanten uit. Grommen, brullen, schreeuwen, 't hielp niet. Pas toen hij uitgesakkerd was en beloofd had, dat hij geen stroop meer op de bril van Kato zou smeren, lieten ze hem los. Langzaam kwam Boer overeind, gromde nog wat na en liep toen met 'nen hangende staart tussen z'n benen, zijn paard achterna.
Beschrijving
Terwijl Boer Huype zijn meisje van de tram haalt, legt iemand een steen op de schoorsteen, zodat het hele huis vol rook komt te staan. Het meisje heeft geen zin meer in de relatie. Boer is kwaad en is er weldra achter, dat Narus hem die streek leverde. Hij wacht af en een jaar later trouwt Narus en Boer gaat met een pot stroop naar het huiske (toilet), terwijl binnen Kulhannes het lied van Janske Slof zingt, en smeert de hele bril onder de stroop. Het zijn echter niet Narus en zijn bruid, maar Marie en Kato, twee zusters van de bruid, die naar het huiske gaan en Marie is het, die in de stroop gat zitten en druipend en plakkend het huiske uitkomt. Als Narus met zijn bruid zijn huis in wil, blijkt het dichtgespijkerd en hij moet erin via het staldeurke. 's Nachts zakken ze door het bed, omdat Boer de planken heeft vervangen voor rotte bonenstaken.
Bron
Roger van Laere, KULHANNES, Liempde 1992, 117-121
Commentaar
voor 1992
Naam Overig in Tekst
Kulhannes 
Kulhannes 
Hezelaar
Hezelaar
Peer van Dungen
Peer van Dungen
Baike van Dungen
Baike van Dungen
Boer Huype
Boer Huype
Vressel
Vressel
Loeënd
Loeënd
Janske Slof
Janske Slof
Marie
Marie
Naam Locatie in Tekst
Driekoningen
Driekoningen
Rooi
Rooi
Hulst
Hulst
Narus
Narus
Kato
Kato
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20