Hoofdtekst
Niet alleen op 'n êrrepelfooi, 'n vêrkensvisite of 'n meidenvisite werden er broodjes, krentebollen en krollen weggehaald. Ook buiten deze feestjes om werd er ooit bij deze of gene boer iets weggehaald. Dit ondervond Chriestje Welvaarts, 'n raadslid, die wist dat "'ne boer, die groot proatte d'r neffe din".
Chriestje was een klein nippig mênneke. Hij woonde op het Looënd en was getrouwd met dikke Bet. Toen Bet gestorven en begraven was, had Chriestje een dienstmeid. Diena heette ze, die merakel worst frutten kon. Ieder jaar slachtte Chriestje 'n vet varken. Op de dag, dat Hannes Jan Pere, de snevelminnende huisslachter, het varken kort maakte, werd er door Diena worst gefrut. Dit deed ze met 'ne worsthoorn, 'n soort trechtertje, waarop 'n stukske schone darm geschoven werd, dat aan het andere eind dichtgeknoopt was. Eerst frutte Diena het kortgemaakte en gekruide vlees de worsthoorn in en vervolgens in het stukske darm, waarin ze gaatjes prikte om de lucht te laten ontsnappen. Na dit gefrut van de mollige Diena, werd de verse worst door Chriestje krolsgewijs in ringen aan een klippelke in de schouw gehangen, om na enkele weken te verhuizen naar een skelbênneke (mandje) op de schouwbank. Zolang het bênneke het toeliet, nam Chriestje er geregeld 'nen krol uit, als er tenminste niks bijzonders gebeurde.
Op een herfsterige zondagavond, 'n paar weken, nadat hij 'n varken geslacht had, ging Chriestje kaarten bij Koatje van Jösjes. Koatje had 'n herberg in het dorp. Diena bleef alleen thuis. Lang alleen was ze echter niet, want Chriestje had krêk z'n hakken gelicht of ze kreeg bezoek van 'n stel jonge kerels. Met zeven man waren ze. Kulhannes was er ook bij. "Dientje, wêllie kommen êfkes buurten", werd er gezegd. Dit was ook zo. In 't begin, 't was 'n lutske na acht uur, werd er druk gebuurt. Dit buurten duurde maar even of 'n paar kerels gingen met Diena aan het spelen. Ze gingen zelfs zo ver dat ze Diena naar buiten haffelden. En Diena maar lachen. "`t Waar ês of ze dûr St. Pieter gekieteld wier. Gewoon te gèk", meende ze.
Kulhannes en de vier andere achterblijvers in d'n hêrd, hadden inmiddels de worst van Chriestjes zien hangen. De worst hing aan een houten klippeltje in de brede schouw. "Hij blonk ês 't gat van 'nen mol. Dè kos nie zèn. Mee hâ'n wêllie de wörst van 't klippelke gevat", zei Kulhannes, die de worst met zijn mes in stukken sneed. Iedereen kreeg 'n stuk worst. Behalve Diena, die niks in de gaten had en nog lachte toen het hele stel al 'n tijdje vertrokken was.
Terwijl Diena lachte en Chriestje kaartte, maakten Kulhannes en zijn kameraden het stuk worst met een touwtje aan het knoopsgat van hun jasje vast, waarna ze met een groot kabaal naar Janus van de Wiel kloeften. Bij Janus, die bakker was en langs de Lummelenkooi woonde, kochten ze voor enkele stuivers twee krentemikken. Met de twee krentemikken en ieder met 'n stuk worst in het knoopsgat van hun jasje stapten ze de herberg van Kaotje van Jösje binnen.
Het was stil in de herberg. Kaotje stond met 'n wit mutske op d're kop bij het schenkblad. Chriestje zat aan een tafeltje te kaarten. Hij verloor, dat kon je zien aan z'n gezicht, dat nauwelijks 'n spier vertrok, toen Kulhannes en z'n luidruchtige kameraden binnenkwamen. "Bier, Koatje, bier", werd er geroepen. Koatje vulde zeven kannen bier. Met het bier van Koatje, wat Liempdse klets en 'n stuk mik van Janus werd de worst van Chriestjes staandebeens opgegeten. Chriestje zag en hoorde de jong smakken. Geen spierke worst bleef er over, op 'n allerlaatste stukske na. Dat was van Kulhannes, die het laatste eindje aan Chriestjes gaf.
"Goeie wörst", zei Chriestje, "verinkese goeie wörst", zei hij nog 'ns. Wat hij de andere dag zei, toen hij ontdekte, dat hij daags tevoren het laatste stukske worst van hemzelf opgegeten had, wist alleen Diena en anders niemand.
Chriestje was een klein nippig mênneke. Hij woonde op het Looënd en was getrouwd met dikke Bet. Toen Bet gestorven en begraven was, had Chriestje een dienstmeid. Diena heette ze, die merakel worst frutten kon. Ieder jaar slachtte Chriestje 'n vet varken. Op de dag, dat Hannes Jan Pere, de snevelminnende huisslachter, het varken kort maakte, werd er door Diena worst gefrut. Dit deed ze met 'ne worsthoorn, 'n soort trechtertje, waarop 'n stukske schone darm geschoven werd, dat aan het andere eind dichtgeknoopt was. Eerst frutte Diena het kortgemaakte en gekruide vlees de worsthoorn in en vervolgens in het stukske darm, waarin ze gaatjes prikte om de lucht te laten ontsnappen. Na dit gefrut van de mollige Diena, werd de verse worst door Chriestje krolsgewijs in ringen aan een klippelke in de schouw gehangen, om na enkele weken te verhuizen naar een skelbênneke (mandje) op de schouwbank. Zolang het bênneke het toeliet, nam Chriestje er geregeld 'nen krol uit, als er tenminste niks bijzonders gebeurde.
Op een herfsterige zondagavond, 'n paar weken, nadat hij 'n varken geslacht had, ging Chriestje kaarten bij Koatje van Jösjes. Koatje had 'n herberg in het dorp. Diena bleef alleen thuis. Lang alleen was ze echter niet, want Chriestje had krêk z'n hakken gelicht of ze kreeg bezoek van 'n stel jonge kerels. Met zeven man waren ze. Kulhannes was er ook bij. "Dientje, wêllie kommen êfkes buurten", werd er gezegd. Dit was ook zo. In 't begin, 't was 'n lutske na acht uur, werd er druk gebuurt. Dit buurten duurde maar even of 'n paar kerels gingen met Diena aan het spelen. Ze gingen zelfs zo ver dat ze Diena naar buiten haffelden. En Diena maar lachen. "`t Waar ês of ze dûr St. Pieter gekieteld wier. Gewoon te gèk", meende ze.
Kulhannes en de vier andere achterblijvers in d'n hêrd, hadden inmiddels de worst van Chriestjes zien hangen. De worst hing aan een houten klippeltje in de brede schouw. "Hij blonk ês 't gat van 'nen mol. Dè kos nie zèn. Mee hâ'n wêllie de wörst van 't klippelke gevat", zei Kulhannes, die de worst met zijn mes in stukken sneed. Iedereen kreeg 'n stuk worst. Behalve Diena, die niks in de gaten had en nog lachte toen het hele stel al 'n tijdje vertrokken was.
Terwijl Diena lachte en Chriestje kaartte, maakten Kulhannes en zijn kameraden het stuk worst met een touwtje aan het knoopsgat van hun jasje vast, waarna ze met een groot kabaal naar Janus van de Wiel kloeften. Bij Janus, die bakker was en langs de Lummelenkooi woonde, kochten ze voor enkele stuivers twee krentemikken. Met de twee krentemikken en ieder met 'n stuk worst in het knoopsgat van hun jasje stapten ze de herberg van Kaotje van Jösje binnen.
Het was stil in de herberg. Kaotje stond met 'n wit mutske op d're kop bij het schenkblad. Chriestje zat aan een tafeltje te kaarten. Hij verloor, dat kon je zien aan z'n gezicht, dat nauwelijks 'n spier vertrok, toen Kulhannes en z'n luidruchtige kameraden binnenkwamen. "Bier, Koatje, bier", werd er geroepen. Koatje vulde zeven kannen bier. Met het bier van Koatje, wat Liempdse klets en 'n stuk mik van Janus werd de worst van Chriestjes staandebeens opgegeten. Chriestje zag en hoorde de jong smakken. Geen spierke worst bleef er over, op 'n allerlaatste stukske na. Dat was van Kulhannes, die het laatste eindje aan Chriestjes gaf.
"Goeie wörst", zei Chriestje, "verinkese goeie wörst", zei hij nog 'ns. Wat hij de andere dag zei, toen hij ontdekte, dat hij daags tevoren het laatste stukske worst van hemzelf opgegeten had, wist alleen Diena en anders niemand.
Beschrijving
Chriestje Welvaarts, een raadslid, heeft een dienstmeid Diena, die voor hem de worst frut. Hij hangt die in de schouw. Kulhannes en zijn makkers weten hem te gappen, vreten hem in de kroeg op en geven Chriestje het laatste stukje, die de worst prijst.
Bron
Roger van Laere, KULHANNES, Liempde 1992, 130-133
Commentaar
voor 1992
Naam Overig in Tekst
Kulhannes 
Kulhannes 
Chriestje Welvaarts
Chriestje Welvaarts
Kaotje van Jösjes
Kaotje van Jösjes
St. Pieter
St. Pieter
Janus van de Wiel
Janus van de Wiel
Lummelenkooi
Lummelenkooi
Naam Locatie in Tekst
Diena
Diena
Liempde
Liempde
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20