CJ073502

Mosi en Levi wienen twa neven, dy koenen tige min mei elkoar. De iene hie de oare altyd tofiter en sy krigen wit hoe faek rúzje mei elkoar. Doe sei Mosi op in kear tsjin Levi: "It mat ek mar ris in kear út wêze mei ús deilisskip. Dû kinst wol us in kear mei wiif en bern by my komme."
Sy stelden in dei, mar doe't Levi mei syn húshâlding delsetten kom, die Mosi de doar gau fêst; doe koenen se der net yn komme en hienen se om 'e nocht dat hiele ein roan.
In skoft neitiid noadige Levi him wèr út. "Als ge kunt, moet ge komen met vrouw en kinderen." En sy stelden wer in datum.
't Wie op in snein. Hja gongen de moarns op stap, hwant sy soenen der ek ite. Levi wenne boven.
Doe't Mosi mei syn húshâlding dêr oanlânne stie dêr ûnder alles yn 'e brân.
Hy rôp fan ûnderen: "Ik zou naar je toe om te eten. Maar ik kan der niet in, de zaak staat onder helemaal in de brand." Doe sei Levi fan boven: "Ik heb je toch gezegd dat als je kunt, dan moet je bij me komen te eten? Maar je kunt niet." Doe binne Moosi en syn wiif en bern foar de twadde kear werom gong.

Mosi en Levi waren neven. Ze konden slecht met elkaar overweg, maar op een keer nodigde Mosi Levi uit. Toen Levi met zijn vrouw en kinderen aankwam bij het huis van Mosi, deed deze snel de deur dicht, zodat ze er niet in konden. Een tijd later nodigde hij Levi weer uit. Mosi woonde op een bovenverdieping, en toen Levi aankwam, stond de onderverdieping in de brand. Toen kon hij weer niet bij zijn neef komen.

Corpus Jaarsma, verslag 735, verhaal 2

4 augustus 1969

Levi    Levi   

Mosi    Mosi   

2013-03-01 14:46:21