CJ074303

De dichter Joost van den Vondel moest nei Leiden ta. Hy wie to gean, mar doe kom der him in man achterop mei hynder en wein. Vondel tinkt: "Miskien kin 'k mei ride."
Hy koe de boer wol, dy't op 'e wein siet. Dat wie net sa'n bêsten ien. Nachts dan forweide er syn beesten yn in oar syn lân. Dat wist Joast allegear wol.
"Kin 'k ek mei ride?" frege er.
De boer sei: "Jo meije wol mei ride, mar dan matte jo in rymstikje meitsje mei sokke rigels, dat de beide lêste wurden gelyk binne."
"Dat sil 'k wolris bisykje", sei Vondel en hy gong op 'e wein sitten.
Doe makke er dit rymke:
Ik zal mij op deez' wagen wagen.
Die zal mij naar Leiden leiden.
God zal hem met plagen plagen,
die in anders weiden weiden.

Joost van den Vondel vroeg eens aan een boer of hij mee mocht rijden. Dat mocht, op voorwaarde dat Joost een gedicht zou maken waarbij de laatste twee woorden van elke zin hetzelfde waren. Joost wist dat de boer 's nachts zijn vee in andermans weiden liet grazen en hij maakte het volgende vers:
"Ik zal mij op deez' wagen wagen.
Die zal mij naar Leiden leiden.
God zal hem met plagen plagen,
die in anders weiden weiden."

Corpus Jaarsma, verslag 743, verhaal 3

16 augustus 1969

Joost van den Vondel    Joost van den Vondel   

Leiden    Leiden   

2013-03-01 14:46:21