Hoofdtekst
Der wienen in âld mantsje en in âld wyfke, dy hienen in barchje. De jouns gongen se togearre mei de lampe nei 't barchje ta. 't Lei moai yn 't hok to gnoarjen.
"Dat barchje kin 'k yn 't koart in moai stoaterke foar barre", sei 't mantsje.
Op in dei, doe wie 't mantsje net thús. Doe kommen der trije kooplju by de doar; alle trije joaden. Sy fregen it wyfke of der ek hwat yn 'e handel wie.
"Ja," sei se, "in barchje."
"Hwat mat dat kostje?" fregen se.
"In moai stoaterke", sei se.
Doe nommen se it barchje mei foar tolve en in heale sint.
Doe't it mantsje thús kom, sei er tsjin 't wyfke: "Hwat is der mei ús barchje gebeurd?"
"Dat ha 'k forkocht," sei se, "dêr ha 'k in moai stoaterke foar bard." En sy liet him it jild sjen.
Hy sei: "Dat is fiersto min", en hy suchte. Mar hy tocht: "Ik krij dy hearen wol wer."
Doe kocht er fjouwer potsjes en dêr died er syn bihoeften yn, yn elk potsje hwat. Doe gong er nei de merk ta en dêr gong er mei dy fjouwer potsjes stean, om se to forkeapjen.
Dêr kommen dy trije joaden oan. Dy seagen him dêr stean mei syn potsjes en dy tochten: dêr ha wy koartlyn sa'n goeije slach mei dien, doe mei dat barchje, dy hat nou wer hwat to keap, dêr matte wy by wêze."
Sy setten op it mantsje ta.
"Hè je wat te koop?" fregen se.
"Ja," sei it mantsje, "as jimme fan dit guod hwat ynnimme, dan kinne jimme in hiele protte jild fortsjinje, hwant dan hawwe jim in hiel soad forstân fan 'e handel."
Mar 't wie djûr.
Lykwols, de joaden kochten it guod, ek al wie de priis tige heech. Se hienen elk in potsje.
De iene preau it en sei: "Dit is net goed. It is húskeguod. Hy hat ús to pakken."
Dat fornommen de oare beiden ek.
"Wy sille nei him ta," seinen se, "en dan sille wy wraek nimme."
It mantsje hie heard dat se komme soenen. Doe gong er gau op bêd lizzen mei in wyt lekken oer him hinne. Hy sei tsjin 't wyfke: "Dû mast sizze dat ik stoarn bin."
De trije joaden kommen by de doar. "Is jou man thús?" seinen se.
"Hy is wol thús," sei 't wyfke, "mar hy is dea."
Doe seinen se, sy woenen him doch noch even sjen.
Doe sei de iene: "Wacht ris, ik wol myn bihoefte him yn 'e mûle dwaen."
Doe wied er mei de bleate kont boven dat mantsje syn mûle sitten gong, mar doe hie dat mantsje syn mûle iepen dien en dat wie hap - doe hied er dy joad it hiele spultsje ôfbiten.
Doe wie 't afgezet, alle trije, hwant doe wienen de oaren ek bang woarn.
"Dat barchje kin 'k yn 't koart in moai stoaterke foar barre", sei 't mantsje.
Op in dei, doe wie 't mantsje net thús. Doe kommen der trije kooplju by de doar; alle trije joaden. Sy fregen it wyfke of der ek hwat yn 'e handel wie.
"Ja," sei se, "in barchje."
"Hwat mat dat kostje?" fregen se.
"In moai stoaterke", sei se.
Doe nommen se it barchje mei foar tolve en in heale sint.
Doe't it mantsje thús kom, sei er tsjin 't wyfke: "Hwat is der mei ús barchje gebeurd?"
"Dat ha 'k forkocht," sei se, "dêr ha 'k in moai stoaterke foar bard." En sy liet him it jild sjen.
Hy sei: "Dat is fiersto min", en hy suchte. Mar hy tocht: "Ik krij dy hearen wol wer."
Doe kocht er fjouwer potsjes en dêr died er syn bihoeften yn, yn elk potsje hwat. Doe gong er nei de merk ta en dêr gong er mei dy fjouwer potsjes stean, om se to forkeapjen.
Dêr kommen dy trije joaden oan. Dy seagen him dêr stean mei syn potsjes en dy tochten: dêr ha wy koartlyn sa'n goeije slach mei dien, doe mei dat barchje, dy hat nou wer hwat to keap, dêr matte wy by wêze."
Sy setten op it mantsje ta.
"Hè je wat te koop?" fregen se.
"Ja," sei it mantsje, "as jimme fan dit guod hwat ynnimme, dan kinne jimme in hiele protte jild fortsjinje, hwant dan hawwe jim in hiel soad forstân fan 'e handel."
Mar 't wie djûr.
Lykwols, de joaden kochten it guod, ek al wie de priis tige heech. Se hienen elk in potsje.
De iene preau it en sei: "Dit is net goed. It is húskeguod. Hy hat ús to pakken."
Dat fornommen de oare beiden ek.
"Wy sille nei him ta," seinen se, "en dan sille wy wraek nimme."
It mantsje hie heard dat se komme soenen. Doe gong er gau op bêd lizzen mei in wyt lekken oer him hinne. Hy sei tsjin 't wyfke: "Dû mast sizze dat ik stoarn bin."
De trije joaden kommen by de doar. "Is jou man thús?" seinen se.
"Hy is wol thús," sei 't wyfke, "mar hy is dea."
Doe seinen se, sy woenen him doch noch even sjen.
Doe sei de iene: "Wacht ris, ik wol myn bihoefte him yn 'e mûle dwaen."
Doe wied er mei de bleate kont boven dat mantsje syn mûle sitten gong, mar doe hie dat mantsje syn mûle iepen dien en dat wie hap - doe hied er dy joad it hiele spultsje ôfbiten.
Doe wie 't afgezet, alle trije, hwant doe wienen de oaren ek bang woarn.
Beschrijving
Een oud echtpaar heeft een varkentje waar de man een hoop geld voor wil vangen. Als hij een keer niet thuis is komen drie Joodse koopmannen aan de deur. De vrouw verkoopt het varken voor twaalf centen. Als de man dit te weten komt, vindt hij de prijs veel te laag en wil wraak nemen. Hij vult vier potten met zijn behoefte en gaat naar de markt om ze te verkopen. De drie Joden herkennen hem en kopen de potten. De boer maakt hen wijs dat ze meer verstand van de handel krijgen als ze dit eten. Als ze erachter komen dat ze beet genomen zijn, willen ze zich wreken. De boer hoort dit echter en doet net of hij dood op bed ligt. De Joden willen hem toch zien. Een van wil zijn behoefte op de man, maar zijn geslachtsdeel wordt eraf gebeten. Ze worden bang en gaan weg.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 754, verhaal 2
Commentaar
23 september 1969
Naam Overig in Tekst
Jood 
Jood 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21