CJ075806

Der wie in earmehúshâlding mei twa jonkjes. Sy hienen meiïnoar mar ien bêd. De jonges hieten Jan en Pyt.
Mei har fjouweren leinen se op ien bêd. As de beide âlden hwat by de ein ha woenen, moasten se hiel foarsichtich wêze, hwant oars koenen de bern it hearre. It bêd kreake tige.
Op in nacht, doe wienen de heit en de mem wer dwaende, doe koenen de ûnderlegers fan 't âld bêdsté 't net langer hâlde. Dy bijoegen har. Alle ûnderlegers stikken en sy skeaten der allegear trochhinne. Alle fjouwer kommen se yn 'e kelder tolânne.
It roan bêst ôf, der wie net ien biseard. De heit helle gau hwat kneppels en pealtsjes út it hok wei en timmere wer in foech bêd yn elkoar en doe't dat klear wie joegen se har wer del.
Doe't de âlders tochten dat de bern slepten, soe 't opnij wer oangean. Mar de bern slepten noch net; sy hearden it en de iene sei: "Hou je vast, Piet" en de oare: "Hou je vast, Jan, want se beginnen met hetzelfde gedonder weer."

Een arm gezin met twee kinderen (Jan en Pyt) ligt met zijn vieren op een bed en de ouders moeten voorzichtig de liefde bedrijven. Op een nacht houden de bedliggers het niet meer en ze belanden alle vier in de kelder. Het bed wordt hersteld en als ze denken dat de kinderen slapen beginnen ze weer. De kinderen zijn echter wakker en zeggen tegen elkaar dat het gedonder weer begint en ze zich moeten vasthouden.

Collectie Jaarsma, verslag 758, verhaal 6

6 september 1969

Jan    Jan   

Pyt    Pyt   

2013-03-01 14:46:21