CJ111827

Der wie in doomny, dy hie in tún, dêr mocht er och sa graech yn wêze. Yn dy tún hied er ek koal forboud. Dêr wie ien by, dat wie in hiele greaten-ien, dêr wie er tige wiis mei. Hy gong dêr faek hinne to sjen.
Op in moarntiid, doe gong er dêr wer hinne, doe miste dy koal dêr. Hy wie stellen. Allinne de stronk siet noch yn 'e groun.
De sneins moest dy doomny preekje yn 'e tsjerke.
Hy hie de stronk meinaem en dy lei er op 'e preekstoel del. Doe sei er tsjin 'e gemeente: As ik nou wiste hwa't my dy koal fan 'e stronk helle hat, dyselde smiet ik dea mei dizze stronk.
De manlju en de froulju sieten doe noch apart yn 'e tsjerke, elk yn syn eigen rige.
Mar doe't de doomny dizze wurden sein hie, rôp dêr in frou út 'e frouljusrige wei: "Gurbe, dûk dy, hwant hy smyt dy dea mei de stronk!"

VDK 1833G* - "Bukken, Japik!"    VDK 1833G* - "Bukken, Japik!"   

Een dominee wordt een prachtige, grote kool ontstolen. Hij besluit de diefstal tijdens de preek aan de orde te stellen: hij dreigt de dief met de overgebleven stronk van de kool dood te gooien. Na deze woorden waarschuwt een vrouw haar man door hard 'Gurbe, bukken!' door de kerk te roepen.

Collectie Jaarsma, verslag 1118, verhaal 27 (archief MI)

17 juli 1974

"Bukken, Japik!"

Gurbe    Gurbe   

2013-03-01 14:46:21