CJ112004

It wie yn 'e tiid dat de Dútsers ús lân binnenfoelen.
De Joaden moesten sjen, dat se hjir wei kamen. Sa wienen der ek guon dy hienen in kanarje, dêr't se o sa sa mâl mei wienen. De frou woe dy kanarje bislist meinimme. Mar hwer moest se him bergje?
Doe die se him mar by har yn 'e broek. Mar wylst se siet, skeukte se al mar hinne en wer, omdat it bistke sa ûnrêstich wie.
Doe wie dêr in joad, dy siet njonken har. Dy sei: "Hwat skeelt jo eins?"
Doe fortelde se him fan 'e kanarje, dat se dy by har yn 'e broek sitten hie.
Doe sei dy man: "Jow him my dan mar sa lang." Dat gebeurde ek. De man krige de kanarje en stoppe it dierke by him yn 'e broek.
En doe't se dan toplak wienen, doe sei dy joadinne: "Hoe is 't mooglik, dat dy kanarje by jo sa rêstich bleau."
"Wel," sei de joad, "dat is neat gjin wûnder. Hy siet by jo by de poes en by my siet er moai op it sitstokje."

Ten tijde van de Tweede Wereldoorlog is een joodse vrouw op de vlucht voor de Duitsers. Omdat de vrouw graag haar kanarie wil meenemen, stopt ze het diertje in haar broek. Omdat het vogeltje erg onrustig is, geeft ze het dier zolang aan een andere man. Ook deze man stopt het dier in zijn broek. De man verklaart dat de kanarie bij hem zo rustig is omdat hij daar op een 'zitstok' kan zitten.

Collectie Jaarsma, verslag 1120, verhaal 4 (archief MI)

26 juli 1974

Dútsers    Dútsers   

Duitsers    Duitsers   

Tweede Wereldoorlog    Tweede Wereldoorlog   

Joaden    Joaden   

Jood    Jood   

Joden    Joden   

2013-03-01 14:46:21