Hoofdtekst
Der wienen in man en in frou. De man woe ha, hja soenen tige sunich leve, dat se hwat jild oerhâlde koenen. It wyfke wie net ien fan 'e snoadsten en frege: "Hwer is dat foar?"
"Dat is foar de âlde dei", sei de man
Hja hienen sa njonkenlytsen al in moai dofke achterút lein, doe kom der op in moarn in hiele sutrige âlde bidler by de doar, dy't tige rûch yn 't burd siet. It wyfke wie allinnich thús. Hja tochte, dat sil de âlde Dei wol wêze en doe frege se: "Binne jo de âlde Dei?"
"Ja", sei it âlde mantsje.
"Dêr ha wy al jierren foar garre," sei 't wyfke, "dan krije jo it jild mei." En doe helle se de sparsinten to foarskyn en joech dy oan 't âlde mantsje.
"Dat is foar de âlde dei", sei de man
Hja hienen sa njonkenlytsen al in moai dofke achterút lein, doe kom der op in moarn in hiele sutrige âlde bidler by de doar, dy't tige rûch yn 't burd siet. It wyfke wie allinnich thús. Hja tochte, dat sil de âlde Dei wol wêze en doe frege se: "Binne jo de âlde Dei?"
"Ja", sei it âlde mantsje.
"Dêr ha wy al jierren foar garre," sei 't wyfke, "dan krije jo it jild mei." En doe helle se de sparsinten to foarskyn en joech dy oan 't âlde mantsje.
Onderwerp
AT 1541 - For the Long Winter   
ATU 1541 - For the Long Winter.   
Beschrijving
Man geeft zijn onnozele vrouw als reden voor sparen de oude dag aan. Vrouw denkt dat oude bedelaar die aan de deur komt de oude dag is, en geeft hem het geld mee.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1127, verhaal 11 (Archief Meertens Instituut)
Commentaar
15 augustus 1974
For the Long Winter
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21
