BRAND004 - Van Sente Brandane

Doe si te scepe quamen
Ende orlof ghenamen
An vrienden ende maghen mede,
Gode bevalen sise ter stede.
265 Tseyl si an den mast keerden,
Also hem die winde leerden;
Haer riemers si hute stoten;
Met ghemake datsi vloten.
Ay, hoe scone dat tscip vloot!
270 Cort quamen si in groter noot,
Want een dier al te wonderlijc,
Eenen lind drake ghelijc,
Wilde verzwelghen haren kiel;
Hem was sine mule ende sijn giel
275 Menich ghelachte wijt.
No eer no na dier tijt
En quamen si in meerren noot.
Een wolke boven hem ontsloot;
Daer hute quam een dier wonderlijc
280 Vlieghende, eenen hert ghelijc;
Dat jaghede met ghemake
Den groten zee lind drake,
So datten al verdreef;
Datsi ne wisten waer hi bleef.
285 Doe hi dat hadde ghedaen,
Keerdi weder saen
In die wolken, danen hi quam.
Doe Sente Brandaen dat vernam,
Was hi blide ende vro
290 Ende danckets onsen Heere also.
Doe hi van den drake was verloost,
Te Gode meerderde sijn troost.

Kort nadat het schip weggegaan is, komt Brandaan een grote draak tegen. De draak wil het schip verzwelgen, maar uit de hemel komt een vliegend hert dat de draak verslaat en weer verdwijnt. Brandaan dankt God hiervoor.

E. Bonebakker (ed.), Van Sente Brandane, naar het Comburgsche en het Hulthemsche handschrift. Amsterdam, 1894.

1380-1425

De indeling van de tekst is overgenomen uit: De reis van Sint Brandaan. Een reisverhaal uit de twaalfde eeuw, W. Wilmink (vert.) en W.P. Gerritsen (inl.). Amsterdam, 1996.

Brandaen    Brandaen   

[Brandaan]    [Brandaan]   

God    God   

Heere    Heere   

2013-03-01 14:46:20