Hoofdtekst
Doe quamen si zeylende an een eylant,
370 Daer Sente Brandaen vant
Eene pijne wonderlike;
Sielen als in meinschen ghelike
Ghinghen ende liepen daer up die zee;
Hem was leyder arde wee
375 Van couden ende van groter hitte.
"O wy! wat mach wesen ditte",
Sprac die goede Sente Brandaen,
"Dat dus up die zee can gaen?"
Si spraken: "wij zijn aerme zielen;
380 Dus moeten wij hier gaen ende zwielen
Ende aldus eewelike leven;
Hadden wi om Gode ghegheven
Den aermen drincken water scone,
So waren wi van betren lone.
385 Wij waren drossaten ende scijncten;
Om dat wij dat heten ende drincken,
Dat ons onse heeren hieten gheven
Den aermen, doe wi hadden ons leven,
Ende dat wi dat onthilden den aermen,
390 So en wil God onser niet ontfaermen.
Van couden zijn wi in grooter noot
Ende van hitten in pijnen groot;
Van dorste lijden wj bitter wee:
Al es ons so na die zee,
395 Wij segghen hu te waren:
Wij en moghen in C jaren
Een dropel niet ghewinnen.
Helpt ons bi dijnre minnen,
Brandaen, wel lieve heere!
400 Bidt Gode voor ons zeere."
Sente Brandaen alleene
Bat Gode met herten reene,
Dat hi hem lavenesse wilde senden.
Doe wart dien zielen in haerre allenden
405 Van Gode een drincken gheorlooft
Ende datsi metten watre haer hooft
Netten mochten metter hant.
Doe neghen si alle den zant,
Den heleghen Sente Brandane,
410 Die doe keerde van dane
Met weenenden hoghen
Ende screef dat Gods vertoghen.
370 Daer Sente Brandaen vant
Eene pijne wonderlike;
Sielen als in meinschen ghelike
Ghinghen ende liepen daer up die zee;
Hem was leyder arde wee
375 Van couden ende van groter hitte.
"O wy! wat mach wesen ditte",
Sprac die goede Sente Brandaen,
"Dat dus up die zee can gaen?"
Si spraken: "wij zijn aerme zielen;
380 Dus moeten wij hier gaen ende zwielen
Ende aldus eewelike leven;
Hadden wi om Gode ghegheven
Den aermen drincken water scone,
So waren wi van betren lone.
385 Wij waren drossaten ende scijncten;
Om dat wij dat heten ende drincken,
Dat ons onse heeren hieten gheven
Den aermen, doe wi hadden ons leven,
Ende dat wi dat onthilden den aermen,
390 So en wil God onser niet ontfaermen.
Van couden zijn wi in grooter noot
Ende van hitten in pijnen groot;
Van dorste lijden wj bitter wee:
Al es ons so na die zee,
395 Wij segghen hu te waren:
Wij en moghen in C jaren
Een dropel niet ghewinnen.
Helpt ons bi dijnre minnen,
Brandaen, wel lieve heere!
400 Bidt Gode voor ons zeere."
Sente Brandaen alleene
Bat Gode met herten reene,
Dat hi hem lavenesse wilde senden.
Doe wart dien zielen in haerre allenden
405 Van Gode een drincken gheorlooft
Ende datsi metten watre haer hooft
Netten mochten metter hant.
Doe neghen si alle den zant,
Den heleghen Sente Brandane,
410 Die doe keerde van dane
Met weenenden hoghen
Ende screef dat Gods vertoghen.
Beschrijving
Brandaan komt op een eiland waar mensen zijn die het tegelijkertijd koud en warm hebben, bovendien zijn ze heel dorstig, maar kunnen ze niet uit de zee drinken. Dit is een straf van God omdat de mensen, schenkers, de armen niet van water hebben voorzien. Brandaan bidt voor deze mensen, maar kan daarmee alleen voor een tijdelijke strafverlichting zorgen.
Bron
E. Bonebakker (ed.), Van Sente Brandane, naar het Comburgsche en het Hulthemsche handschrift. Amsterdam, 1894.
Commentaar
1380-1425
De indeling van de tekst is overgenomen uit: De reis van Sint Brandaan. Een reisverhaal uit de twaalfde eeuw, W. Wilmink (vert.) en W.P. Gerritsen (inl.). Amsterdam, 1996.
Naam Overig in Tekst
Brandaen   
[Brandaan]   
God   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20
