BRAND009 - Van Sente Brandane

Doe begonstese een wint driven
Van daer int oost hende
Jeghen eene steenwende.
Doe sach Sente Brandaen
450 Eenen sconen monster staen;
Daer woonden moonken inne,
Die Gode dienden met zinne
Ende hadden ghedaen menich jaer.
Snachts so bleef sijn kiel daer
455 Onder dien hoghen steene.
Sente Brandaen alleene
Ghinc boven up dien hoghen berch;
Daer vant hi een eerlic werc
Van dien Gods kinden;
460 Niet en conste hi ondervinden,
Watse daer hadde bracht,
Sonder alleene die Gods cracht.
Haer leven was claer ende reene.
Sulke moonken hebben wi gheene!
465 Si riepen alle saen:
"Sijt willecome, heere, Brandaen!"
Deser rijcker Gods deghene
Diere en was maer zevene,
Hem quam daghelike hare spijse
470 Van den eerdschen paradijse:
Te middaghe brocht hem ghedraghen
Een duve ende een raven
Drie broode ende een half ende eenen visch
Up der goeder lieder disch;
475 Die visch quam al ghebraden.
Wel zeere si doe baden
Den heleghen Brandane
Den Gods onderdane,
Dat hi met hem wilde heten gaen.
480 Doe sprac Sente Brandaen
Harde wijselike:
"Mijn Heere God es so rijke
God van den paradijse,
Hi hadde mi mine spijse
485 Harde wel ghesent hare,
Wiste hi dat ics werdich ware.
Hoe gherne ic sine ghenaden doghe!
Ende dat es mine ghelove:
Hine wildes niet zenden
490 Mi aermen ende allenden,
Die hu bi ziere ghenaden versach
Ende tfierde broot ontwee brac,
Dat hu sijn bode hevet bracht.
Doe haddi mijns wel ghedacht
495 Met zijnre lijfneere God de vader.
Nu suldi alle gader
In sinen name heten
Ende sult ooc alle weten,
Dat ict late sonder nijt.
500 God voedt hu talre tijt
Up desen dorren steene;
Ic hebbe van Gode te leene
Van visschen, vruchten ende brode:
Alles, dies ic bem van noode,
505 Hebbic in minen kiele.
Over mine aerme ziele
Bidt Gode van hemelrike,
Dat hi haer gheve sijn rike."
Dus so bat hi Gode;
510 Doe quam die hemelsche bode
Ende brochte hem sine spijse
Van den Gods pardijse.
Doe de heeren hadden gheten,
So laet ons die bouc weten,
515 Dat Brandaen die heleghe man
An die heeren orlof nam;
Entie heleghe Brandaen
Ghinc weder te scepe saen.

Brandaan komt op een eiland waar zeven zeer vrome monniken wonen. Elke dag wordt hun voedsel gebracht door een raaf en een duif. Ze vragen of Brandaan met hem meeëet. Brandaan stemt pas toe als blijkt dat de vogels ook eten voor hem hebben meegenomen.

E. Bonebakker (ed.), Van Sente Brandane, naar het Comburgsche en het Hulthemsche handschrift. Amsterdam, 1894.

1380-1425

De indeling van de tekst is overgenomen uit: De reis van Sint Brandaan. Een reisverhaal uit de twaalfde eeuw, W. Wilmink (vert.) en W.P. Gerritsen (inl.). Amsterdam, 1996.

Brandaen    Brandaen   

[Brandaan]    [Brandaan]   

God    God   

2013-03-01 14:46:20