BRAND010 - Van Sente Brandane

Daar quam een zuut westen wint;
520 Die dreef hem, also hi kint,
Weder noort oost te dale
Up die wilde zee scale.
Daer leden si menich wee:
Doe vonden si in die zee
525 Eenen steen so hooghe,
Sinen consten niet verhooghen.
Up dien selven hoghen steene
So sat een man alleene,
Die ru was als een beere;
530 Hi en sach niet dan lucht ende meere;
Dat was een clusenare.
Hoe dat hi daer commen ware,
Vraechde hem Sente Brandaen;
"Ic bem den moonken onderdaen,"
535 Seide hi weder, "gheloves mi!
Daer du dese weke waers bi.
Ic hebbe gheseten alleene
Up dezen hooghen steene
Een jaer min dan C jare;
540 God heeft mi tote hare
Daghelics sine spijse ghegheven,
Bi sinen trooste moetic leven,
So dat God wel weet,
Dat ic sint anders niet ontbeet,
545 Van dat ic eerst hier quam,
Ende ic nye zint en vernam
Levenden meinsche nemmermeere
Dan hu, wel lieve heere."
Doe vraechde hem Sente Brandaen,
550 Hoe sijn leven was ghedaen,
Eer hi daer commen ware.
Doe sprac die clusenare:
"Ic secht di, ghewaerlike,
Ic was een coninc rike:
555 Pantifilia hiet mijn lant;
In Capidocia een ander ghenamt
Daer nam ic een scone wijf;
Dies lijdet groote pijne mijn lijf
Want het was de suster mine;
560 Dies dooghic groote pine.
Daer bi so haddic sonen twee:
Dies lijdic menich wee.
Doe dhoudste te sinen scilde quam,
Sijn lijf dat ic hem nam
565 Dor minen grammen moet;
Daer dandre bi eenen scepe stoet,
Nam hem een donder slach sijn lijf.
Ooc versloughic mijn scone wijf.
Doe alle die zonden up mi laghen,
570 Doe vreesdic die Gods plaghen
Ende ic ghinc haestelike
Ende liet al mijn rike
Beede vrienden ende maghen
Ende ghinc te scepe in dien daghe
575 Ende wilde mine groote zonden
Varen den paeus orconden.
Doe rees een storem up die zee,
Die mi dede harde wee,
Also ic hu mach vertellen
580 Dier bedorven alle mijn ghesellen,
Maer ic ontclam alleene
Up desen hooghen steene
Ende claechde mine mesdaet
Hem, die mi gescepen haet.
585 Hier wachte ic zijnre ghenaden
Van minen grooten mesdaden.
Ic sechdi ooc vorware:
Ic hore hier openbare
Elker daghelike
590 Den sanc van hemelrike."
Doe seide Sente Brandaen:
"Secht mi, lieve heere, saen:
Als hu dat coude ane gheet,
Hoe moghedi sonder cleet,
595 Van couden hier ghewesen?
Van lieden hebbic ghelesen,
Dat waren eenzedelen
Ende dienden Gode den edelen,
Die alles ghemacx vergaten:
600 Niet dan tcruut si en haten;
Maer in bosschen ende in velde,
Daer hem elc te sine stelde,
Of in duwieren of in riede
Behilden hem die goede liede,
605 Dat hem tcoude niet mochte deeren."
"Mach ic die siele gheneeren,"
Sprac die ruwe clusenare,
"So hebbic arde ommare,
Wat noode dat mijn vleesch heeft,
610 Die wijle dat hier leeft.
Als ic hier sitte sonder waen
Ende mi die coude te seere bestaen,
Slupe ic in eenen hole sciere
Onder eenen tempel hiere;
615 Daer verbeide ic dat ghestille
Ic wane, het es Gods wille,
Dat mijn lichame ende mijn beene
Up desen hoghen steene
Den domsdach moeten verbeiden.
620 God moete hu gheleiden!
Ic en spreke jeghen hu nemmeere.
God onse lieve heere
Die gheve hier na eewelike
Ons allen zijn hemelrike."

Een man die zijn vrouw en kind heeft vermoord, leeft nu als kluizenaar op een rotsblok dat over zee drijft.

E. Bonebakker (ed.), Van Sente Brandane, naar het Comburgsche en het Hulthemsche handschrift. Amsterdam, 1894.

1380-1425

De indeling van de tekst is overgenomen uit: De reis van Sint Brandaan. Een reisverhaal uit de twaalfde eeuw, W. Wilmink (vert.) en W.P. Gerritsen (inl.). Amsterdam, 1996.

Brandaen    Brandaen   

[Brandaan]    [Brandaan]   

God    God   

Pantifilia    Pantifilia   

Capidocia    Capidocia   

[Pamfilië]    [Pamfilië]   

[Cappadocië]    [Cappadocië]   

2013-03-01 14:46:20