BRAND012 - Van Sente Brandane

Een evel stanc hem ane viel;
700 Doe keerdi danen sinen kiel
Ende si quamen an een eylant;
Daer ghinc die zorghe in hant,
Want arde doncker waest daer;
Daer en waest niewers claer,
705 Maer die gront der zee was goudijn
Daer dat slijc soude zijn.
Ooc waren daer edele steene
Om dien kiel al ghemeene:
Wel menich edel carbonckel,
710 Al waest daer arde doncker,
Hadde daer God verborghen.
Daer laghen si in groter zorghen
Drie nachte ende drie daghen,
So datsi niet en saghen
715 Sonne, mane no sterren licht;
Des saghen si twint nicht,
Maer al donckernesse sonder dach.
Die kiel daer al stille lach.
Doe hiet Sente Brandaen
720 Eene barke wel ghedaen
Huten kiele trecken;
Daer in spronghen die recken
Ende voeren met zinne,
Datsi quamen daer inne.
725 Doe voeren si in een eylant,
Daer die Gods wygant
Liet sinen kyel staen,
Also wij vernomen haen.
Daer ghinghen si up te hant,
730 Ende doe si quamen up dat sant,
Waren si blijde ende vroo.
Met Sente Brandane ghinghen si doe
Neven een water te dale
Tote eene der scoonster zale,
735 Die nye kerstin man sach
Alsic hu mach doen ghewach.
Die zale was buten ghuldijn;
Dat die stijle souden zijn
Dat was al karbonkel:
740 Daer en was gheen so doncker,
Hi en lichte alse tsonne scijn.
Voor die zale spranc een water fijn;
Daer was so vele goets in,
Dat vulprijsen mochte gheen zin;
745 Balseme ende tyroop
Dies was daer goeden coop;
Olyve honich ende zeem
Dat vloyde daer over een:
In IIII aderen het vloot;
750 Dat dochte hem wonder groot.
Om dien selven borne scone
Daer was meneghe wone;
Daer stonden vele bome scone
Al omme als eene crone:
755 Daer stonden menich cedrus
Ende menich platanus
Ende furijn ende wijngaerde
Ende bome van meneghen aerde.
Specien stonden daer so vele,
760 Dat dat ic hu segghen wele:
Haddict ghescreven al te male,
Dat daer stont voor die zale,
Het soude eer lijden een jaer,
Eer ict ghescreve over waer,
765 In hoe menegher manieren
Daer bome stonden ende crude diere
Ende meneghe wonderlike dinc.
Ay, hoe in twifele ghinc
Alle dier moonken moet!
770 Dwesen dochte hem daer so goet,
Datsi noode keerden wedere.
Het schenen scone paeus vederen
Van der zalen boven dat dac.
Daer was alle dat ghemac,
775 Dat een keyser hebben soude,
Ende hi feeste houden woude.
Den moonken quam in haren zin,
Datsi alle gaen daer in,
Om te siene die scone zale;
780 Een der moonken stal daer tien male
Eenen breydel wel ghedaen;
Dat sal hi becoopen saen
Wel zeere sonder twifel;
Daer stont bi een duvel,
785 Diet hem riet met liste.
Ic wane hijs niet en wiste,
Waer omme dat hine hem boot.
Dies leet hi pijne groot.
Hi riet hem, dat hine name,
790 Want hi hem wel ware betame,
Met te rijdene in zinen lande;
Dies leet hi groote scande.
Hi roerdene dat hi waghede;
Hoe wel dien moonc behaghede,
795 Dat hine claer sach scinen!
Dies waren sine pinen
Ter hellen vele groot,
Want der duvele conroot
Pijndene, doe hi daer quam,
800 Om datti daer den breidel nam
In die zale metter hant
Ende baerchen onder zijn ghewant.

Brandaan komt in een kasteel op een eiland terecht. Het kasteel is bedekt met robijnen, voor het kasteel ontspringt een bron en er zijn ontelbaar veel kruiden en bomen te zien. Binnen is het ook heel mooi en een van de monniken kan de verleiding niet weerstaan. De duivel fluistert hem in dat hij een teugel moet stelen.

E. Bonebakker (ed.), Van Sente Brandane, naar het Comburgsche en het Hulthemsche handschrift. Amsterdam, 1894.

1380-1425

De indeling van de tekst is overgenomen uit: De reis van Sint Brandaan. Een reisverhaal uit de twaalfde eeuw, W. Wilmink (vert.) en W.P. Gerritsen (inl.). Amsterdam, 1996.

Brandaen    Brandaen   

[Brandaan]    [Brandaan]   

God    God   

2013-03-01 14:46:20