BRAND020 - Van Sente Brandane

Doe voer die goede Sente Brandaen
Metten Gods zeghe bevaen
Toten oversten hende
1560 Onder eene steenwende;
Daer saghen si alse bernende voghele varen
Huut eenen bernenden berghe te waren
Van menegherande tonghen,
Die hel niet en zonghen
1565 Dan "O wy" ende "wach" ende "wee";
Eene grondelose zee
Slouch daer up die west zijde ane,
So datment hoorde dane
Over meneghe mile.
1570 Daer na in corter wile
Saghen si huut eenen berghe slaen
Eene vlamme so ghedaen,
Daer die gleinstren hute vloghen
Also groot als een hoven
1575 Ende colen also groot als maste.
Daer was pijne ende onraste.
Huut dien selven berghe ran
Een water, sulc en sach noint man,
Het was zwart ende het wiel;
1580 Bander zijde daer hute viel
Een water ende een wint ghereede,
Die also cout waren beede,
Dat nye couder dinc ghewart;
Daer hadden si moylike vaert:
1585 Up deen zijde was hitte menichfout,
Up dander zijde waest so cout,
Dat den bomen in dien tijden
Die scorse scoolden van den zijden.
Doe so hiet Sente Brandaen
1590 Hem allen ten riemen gaen;
Beede moonken ende scipman
Alle vinghen si daer an;
Daer en wilden si niet letten meer;
Daer si waren commen eer,
1595 Binnen eenen daghe gevaren,
Ghekeerden si cume in II jaren.

Brandaan komt bij een berg waar brandende vogels uitkomen. Daarna springt er ook water en vuur uit. Brandaan en zijn reisgezellen krijgen het tegelijkertijd warm en koud en het roeien gaat ze moeilijk af. Ze doen twee jaar over de terugreis, terwijl de heenreis maar een dag duurde.

E. Bonebakker (ed.), Van Sente Brandane, naar het Comburgsche en het Hulthemsche handschrift. Amsterdam, 1894.

1380-1425

De indeling van de tekst is overgenomen uit: De reis van Sint Brandaan. Een reisverhaal uit de twaalfde eeuw, W. Wilmink (vert.) en W.P. Gerritsen (inl.). Amsterdam, 1996.

Brandaen    Brandaen   

[Brandaan]    [Brandaan]   

God    God   

2013-03-01 14:46:20