BRAND023 - Van Sente Brandane

Do versach Sente Brandaen
2070 Eenen cleenen man saen.
Die bouc seit ons dat,
Dat hi vlootte up een blat;
Die man was cume
Also groot alse een dume;
2075 In die luchter hant zijn
So voerde hi een napkijn;
In dandre een greffeel bloot,
Dat ne was no bore groot;
Daer mede was hem vele wee:
2080 Hi stac tgreffeel in die zee
Ende liet drupen int napkijn,
Dien hi hadde in de hant zijn;
Ende doe hijt vol hadde ghedaen,
Goot hijt weder hute saen;
2085 Aldus hi mat ende hute ghoot.
Hoort hier wonder groot!
Doe vraechde hem Sente Brandaen,
Waer omme dat hijt heeft ghedaen.
Hi sprac: "ic mete dese zee,
2090 Hets mi vorscepen emmermee,
Ofte icse vul meten mach
Tote voor den doms dach."
Doe sprac Brandaen die heere:
"Du en vulmeetse nemmermeere."
2095 Die cleene man andwoorde up dat,
Daer hi up dien blade zat:
"Niet te meer dan ic vulmeten mach
Die zee voor den doms dach
Niet te meer moghedi bescauwen
2100 Al dat wonder en trauwen,
Dat God heeft laten gheweerden
Int water ende up der eerden
Entie di noch verholen zijn.
Dine gheestelike kindre fijn
2105 Die zijn thuus sonder troost;
God, die di dicken heeft verloost,
Bidden si dor sine ghenaden,
Dat bi hu behoede van scaden.
Gods inghel moete behoeden di!
2110 Niet langher willic hu zijn bi."

Brandaan komt een mannetje tegen dat ronddrijft op een blad. Hij is de zee aan het meten. Als Brandaan hem zegt dat hij dat nooit af zal krijgen, zegt het mannetje dat Brandaan ook nooit al Gods wonderen te zien kan krijgen.

E. Bonebakker (ed.), Van Sente Brandane, naar het Comburgsche en het Hulthemsche handschrift. Amsterdam, 1894.

1380-1425

De indeling van de tekst is overgenomen uit: De reis van Sint Brandaan. Een reisverhaal uit de twaalfde eeuw, W. Wilmink (vert.) en W.P. Gerritsen (inl.). Amsterdam, 1996.

Brandaen    Brandaen   

[Brandaan]    [Brandaan]   

God    God   

2013-03-01 14:46:20