Hoofdtekst
In den ellefsten daghe
Hierna, dats gheene zaghe
Quamen si, des seker zijt,
In der tierchen tijt
2115 In groter zorghen up die zee,
Daer hem af quam vele wee;
Haer anxt was vele groot:
Daer brochtse in grooter noot
Een visch, die was vreesam,
2120 Die jeghen hem zwemmende quam:
Hi wilde verzwelghen haren kiel;
Hem was zijn mont ende zijn ghiel
Menich ghelachte wijt.
No weder eer na der tijt
2125 En was haren anxt so groot.
Drie daghe hi voor hem vloot;
Doe spyen hi hem teenen boghe,
En si dat ons die bouc loghe;
Den stert stac hi in den monde,
2130 So hi alre diepst conde;
Dat scip hi al omme bevinc;
XIIII daghe voeren si in den rinc;
Al daerse die visch verroerde,
Die den kiel in de zee voerde,
2135 Alse ofte hi in de wolken soude
Ende achterwaert weder woude
In den diepen afgronde;
Dus voeren si langhe stonde.
Doe vielen si in eene baerke
2140 Daer mede wilden si sterke
Royen hute te lande;
Die visch dede hem grote hande;
Si weenden moonken ende scipman;
Brandaen die troostese dan
2145 Ende seide: "en wilt hu niet vreesen:
God heeft ons dicwile voor desen
Wonderlike dinc gheopenbaert;
Als dese visch wech vaert,
So wert die zee al stille;
2150 Dan hebben wi onsen wille."
Doe quam een scone weder;
Die kiel stont stille, hi en ghinc weder;
No dor zeyl no dor wint
Hi en wilde niet gaen een twint;
2155 Viere hueren lach hi te dier stede;
Die hitte hem dicken wee dede;
Doe quam een windes stoot,
Die kiel doe henen vloot;
Die visch hi zanc te gronde;
2160 Daer verledichtse God tier stonde.
Hierna, dats gheene zaghe
Quamen si, des seker zijt,
In der tierchen tijt
2115 In groter zorghen up die zee,
Daer hem af quam vele wee;
Haer anxt was vele groot:
Daer brochtse in grooter noot
Een visch, die was vreesam,
2120 Die jeghen hem zwemmende quam:
Hi wilde verzwelghen haren kiel;
Hem was zijn mont ende zijn ghiel
Menich ghelachte wijt.
No weder eer na der tijt
2125 En was haren anxt so groot.
Drie daghe hi voor hem vloot;
Doe spyen hi hem teenen boghe,
En si dat ons die bouc loghe;
Den stert stac hi in den monde,
2130 So hi alre diepst conde;
Dat scip hi al omme bevinc;
XIIII daghe voeren si in den rinc;
Al daerse die visch verroerde,
Die den kiel in de zee voerde,
2135 Alse ofte hi in de wolken soude
Ende achterwaert weder woude
In den diepen afgronde;
Dus voeren si langhe stonde.
Doe vielen si in eene baerke
2140 Daer mede wilden si sterke
Royen hute te lande;
Die visch dede hem grote hande;
Si weenden moonken ende scipman;
Brandaen die troostese dan
2145 Ende seide: "en wilt hu niet vreesen:
God heeft ons dicwile voor desen
Wonderlike dinc gheopenbaert;
Als dese visch wech vaert,
So wert die zee al stille;
2150 Dan hebben wi onsen wille."
Doe quam een scone weder;
Die kiel stont stille, hi en ghinc weder;
No dor zeyl no dor wint
Hi en wilde niet gaen een twint;
2155 Viere hueren lach hi te dier stede;
Die hitte hem dicken wee dede;
Doe quam een windes stoot,
Die kiel doe henen vloot;
Die visch hi zanc te gronde;
2160 Daer verledichtse God tier stonde.
Beschrijving
Het schip van Brandaan wordt letterlijk omsingeld door een grote vis die zijn staart in zijn bek heeft. Het schip kan geen kant op en is twee weken lang geheel overgeleverd aan de grillen van de vis totdat God hen verlost.
Bron
E. Bonebakker (ed.), Van Sente Brandane, naar het Comburgsche en het Hulthemsche handschrift. Amsterdam, 1894.
Commentaar
1380-1425
De indeling van de tekst is overgenomen uit: De reis van Sint Brandaan. Een reisverhaal uit de twaalfde eeuw, W. Wilmink (vert.) en W.P. Gerritsen (inl.). Amsterdam, 1996.
Naam Overig in Tekst
Brandaen 
Brandaen 
[Brandaan]
[Brandaan]
God
God
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20