Hoofdtekst
Si voeren voort een lettel bat;
Doe quamen si teenre stat,
Daer twater was so dinne,
Datsi onder hoorden daer inne
2165 Clocken luden ende clinghen
Ende ooc papen zinghen;
Si hoorden paerden neyen
Ende ooc voghelen screyen;
Si hoorden die honde bijlen
2170 Ende met hoornen ghijlen
Ende vroylike zinghen
Ende dansen ende springhen;
Van mannen ende van wiven
So horden si onlede driven.
2175 Doe si dit hoorden daer onder
So hadden zijs groot wonder,
Dat hem so bi was
Ende si niet en saghen das.
Die heeren bi rade ghemeene
2180 Worpen hute zinckel steene,
Hoe diepe dat twater ware.
Die steene waren zware:
In wel corter stonde
So waren si te gronde;
2185 Den ancker worpen si hute daernaer;
Dies wart hem te moede zwaer
In den eersten valle
Die ancker wart met allen
Onder ghevaen ende ghebonden;
2190 Daer hilden si langhe stonden
Ende hadden wel groot wonder,
Wiene hilde daer onder.
Die meester stierman seide doe:
"Ic en weet, wat ic best doe;
2195 Snijdic den ancker reep ontwee,
So en moghen wi nemmee
Den gront der zee ghewinnen sciere.
Helpt ons, Drochtijn, van hiere
Dore dijnre moeder eere!
2200 Nu en moghen wi nemmermeere
Onser vaert ghenieten."
Dat zeil si neder lieten;
Doe vraeghde Sente Brandaen
Eenen sinen capelaen,
2205 Die gheheeten was Noe,
Of hi te scrivene hadde mee
Des wonders, dat hi hadde ghesien.
Noe sprac mettien:
"Vader, ic hebs langhe begheven;
2210 God danc, die bouc es vulscreven."
Doe sprac Sente Brandaen:
"So willic, dat wi saen
Desen bouc up haven
Ende voor Sente Marien draghen,
2215 Want wi varen te handen
Weder tote onsen lande;
Onse peelgrimage es vuldaen,
Dat hopic an Gode, saen."
Doe quamen si teenre stat,
Daer twater was so dinne,
Datsi onder hoorden daer inne
2165 Clocken luden ende clinghen
Ende ooc papen zinghen;
Si hoorden paerden neyen
Ende ooc voghelen screyen;
Si hoorden die honde bijlen
2170 Ende met hoornen ghijlen
Ende vroylike zinghen
Ende dansen ende springhen;
Van mannen ende van wiven
So horden si onlede driven.
2175 Doe si dit hoorden daer onder
So hadden zijs groot wonder,
Dat hem so bi was
Ende si niet en saghen das.
Die heeren bi rade ghemeene
2180 Worpen hute zinckel steene,
Hoe diepe dat twater ware.
Die steene waren zware:
In wel corter stonde
So waren si te gronde;
2185 Den ancker worpen si hute daernaer;
Dies wart hem te moede zwaer
In den eersten valle
Die ancker wart met allen
Onder ghevaen ende ghebonden;
2190 Daer hilden si langhe stonden
Ende hadden wel groot wonder,
Wiene hilde daer onder.
Die meester stierman seide doe:
"Ic en weet, wat ic best doe;
2195 Snijdic den ancker reep ontwee,
So en moghen wi nemmee
Den gront der zee ghewinnen sciere.
Helpt ons, Drochtijn, van hiere
Dore dijnre moeder eere!
2200 Nu en moghen wi nemmermeere
Onser vaert ghenieten."
Dat zeil si neder lieten;
Doe vraeghde Sente Brandaen
Eenen sinen capelaen,
2205 Die gheheeten was Noe,
Of hi te scrivene hadde mee
Des wonders, dat hi hadde ghesien.
Noe sprac mettien:
"Vader, ic hebs langhe begheven;
2210 God danc, die bouc es vulscreven."
Doe sprac Sente Brandaen:
"So willic, dat wi saen
Desen bouc up haven
Ende voor Sente Marien draghen,
2215 Want wi varen te handen
Weder tote onsen lande;
Onse peelgrimage es vuldaen,
Dat hopic an Gode, saen."
Beschrijving
Brandaan en zijn reisgenoten horen geluiden van de zeebodem; klokgelui, zang en dierengeluiden. Ze werpen het anker uit om het wonder te bekijken. Het anker wordt meteen vastgegrepen door iets op de zeebodem en het schip kan niet meer weg. Een van de kapelanen vertelt Brandaan dat het boek volgeschreven is.
Bron
E. Bonebakker (ed.), Van Sente Brandane, naar het Comburgsche en het Hulthemsche handschrift. Amsterdam, 1894.
Commentaar
1380-1425
De indeling van de tekst is overgenomen uit: De reis van Sint Brandaan. Een reisverhaal uit de twaalfde eeuw, W. Wilmink (vert.) en W.P. Gerritsen (inl.). Amsterdam, 1996.
Naam Overig in Tekst
Brandaen   
[Brandaan]   
God   
Drochtijn   
[Heer]   
[Noach]   
[Maria]   
Naam Locatie in Tekst
Noe   
Marien   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20
