Hoofdtekst
In frou wie oan 't kachelpoetsen. In jonkje fan trije jier hinge hyltyd by har om. "Mem, mei 'k in sint ha foar suertsjes?" frege er.
"Dat kin nou net," sei 't minske, "ik ha sokke smoarge hannen." (Se hienen froeger in rok oan mei in skuor der yn en in bûse der oan.)
Mar it jonkje seurde en sangere troch. Op 't lêst, om mar fan dat geseur ôf to wêzen tilde se de bopperok op en sei: "Nou, allah, mast it jild sels mar út 'e bûse krije."
De jonge gong der mei de hân yn. Mar hy gong by de bûse troch. Doe sei er: "Mem liicht my tofoaren. Mem hat gjin sinten yn 'e bûse. Mem hat oars net as hier yn 'e bûse."
"Dat kin nou net," sei 't minske, "ik ha sokke smoarge hannen." (Se hienen froeger in rok oan mei in skuor der yn en in bûse der oan.)
Mar it jonkje seurde en sangere troch. Op 't lêst, om mar fan dat geseur ôf to wêzen tilde se de bopperok op en sei: "Nou, allah, mast it jild sels mar út 'e bûse krije."
De jonge gong der mei de hân yn. Mar hy gong by de bûse troch. Doe sei er: "Mem liicht my tofoaren. Mem hat gjin sinten yn 'e bûse. Mem hat oars net as hier yn 'e bûse."
Beschrijving
Een jongetje zeurt bij zijn moeder om geld voor zuurtjes, maar de moeder kan hem geen geld geven omdat ze vieze handen heeft. Als het jongetje blijft volhouden, geeft de moeder toe maar het jongetje moet het geld dan zelf maar uit haar zak halen. Het jongetje tast iets te diep en komt met zijn hand in haar schaamhaar terecht. Het jongetje verklaart geen geld, maar alleen maar 'hooi' te voelen.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1144, verhaal 9 (archief MI)
Commentaar
16 september 1974
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21