Hoofdtekst
Der wienen in boer en in frou, dy wienen al sawn jier troud en dy hienen noch altyd gjin bern. Moarns sieten se to thédrinken elk oan in kant fan 'e tafel en dan forwieten se it elkoar.
"It sit him yn d_", sei de frou.
"It sit him yn d_", sei de boer.
Doe kamen se op in kear oerien, hja soenen har yn 't sikenhûs ûndersykje litte.
Doe sei de boer: "Dan mastû earst mar hinne, hwant ik ha 't optheden net oan tiid. It is allegear drokte."
Der waerd in ôfspraek makke mei de dokter. Der waerd in datum en in tiid bisprutsen hwannear't se yn 't sikenhûs wêze moest.
Doe't dy frou by 't sikenhûs kaem frege se de portier hwer't se wêze moest. Doe sei dy portier: de gong ynrinne, nei de twadde doar links, nei de fyfde doar rjochts en op 'e oare ein oan 'e linker kant.
De frou gong dat út, mar doe't se in eintsje roun hie, doe wist se it net mear. Doe die se mar in doar iepen. Dêr wienen twa dokters yn it fortrek, dy hienen wite jassen oan.
Hja sei: sa en sa. Ik bin in boerinne. Ik hie in ôfspraek makke, ik bin dy en dy. Wy ha al sawn jier troud west en wy krije gjin bern."
"Nou," seinen de dokters, "klaei jo mar út."
Hja moest har hielendal útklaeije en op 'e tafel lizzen gean. De beide dokters ûndersochten har goed.
Doe seinen se: "Klear. Jo kinne wol wer fuortgean." Hja klaeide har wer oan en gong fuort. Mar doe't se fuort wie, doe tocht se: Nou ha 'k noch net frege hoe en hwat.
Hja werom. De doar iepen. Doe stienen de beide dokters by de muorre op mei in ding yn 'e hân.
Doe sei se: "Ik ha noch forgetten to freegjen hoe en hwat.
"Nou, dat witte wy ek net," seinen de mannen, "wy binne mar stukadoars."
"It sit him yn d_", sei de frou.
"It sit him yn d_", sei de boer.
Doe kamen se op in kear oerien, hja soenen har yn 't sikenhûs ûndersykje litte.
Doe sei de boer: "Dan mastû earst mar hinne, hwant ik ha 't optheden net oan tiid. It is allegear drokte."
Der waerd in ôfspraek makke mei de dokter. Der waerd in datum en in tiid bisprutsen hwannear't se yn 't sikenhûs wêze moest.
Doe't dy frou by 't sikenhûs kaem frege se de portier hwer't se wêze moest. Doe sei dy portier: de gong ynrinne, nei de twadde doar links, nei de fyfde doar rjochts en op 'e oare ein oan 'e linker kant.
De frou gong dat út, mar doe't se in eintsje roun hie, doe wist se it net mear. Doe die se mar in doar iepen. Dêr wienen twa dokters yn it fortrek, dy hienen wite jassen oan.
Hja sei: sa en sa. Ik bin in boerinne. Ik hie in ôfspraek makke, ik bin dy en dy. Wy ha al sawn jier troud west en wy krije gjin bern."
"Nou," seinen de dokters, "klaei jo mar út."
Hja moest har hielendal útklaeije en op 'e tafel lizzen gean. De beide dokters ûndersochten har goed.
Doe seinen se: "Klear. Jo kinne wol wer fuortgean." Hja klaeide har wer oan en gong fuort. Mar doe't se fuort wie, doe tocht se: Nou ha 'k noch net frege hoe en hwat.
Hja werom. De doar iepen. Doe stienen de beide dokters by de muorre op mei in ding yn 'e hân.
Doe sei se: "Ik ha noch forgetten to freegjen hoe en hwat.
"Nou, dat witte wy ek net," seinen de mannen, "wy binne mar stukadoars."
Beschrijving
Een man en vrouw die al zeven jaar getrouwd zijn en nog steeds geen kinderen hebben, verwijten elkaar onvruchtbaar te zijn. Als de vrouw op een dag naar het ziekenhuis gaat om zich te laten onderzoeken, wijst een portier haar zeer omslachtig de weg naar de dokter. Als de vrouw de weg in het ziekenhuis kwijtraakt, doet ze zomaar ergens een deur open en begint ze tegen twee mannen in witte jassen haar verhaal af te steken. De mannen vragen of de vrouw zich wil uitkleden en 'onderzoeken' de vrouw helemaal. Na het onderzoek mag ze weer vertrekken. Als de vrouw toch nog even terugloopt omdat ze uitsluitsel wil krijgen over haar vruchtbaarheid, zeggen de twee mannen dat ze daar niets van weten omdat ze maar stukadoors zijn.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1144, verhaal 31 (archief MI)
Commentaar
16 september 1974
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21