Hoofdtekst
Der wie in boer, dy krige in nije faem. Hja wie noch tige jong. De oare moarns nei it melken fan 'e kij moest hja de skiep melke. Dêr wienen sawn, seis wite en ien swart. Doe't dat gebeurd wie, frege de boer har: "Woe 't hwat?"
"Jawol," sei se, "mar jo matte dat swarte skiep nei de slachter ta bringe."
"Hoe dat sa?" frege de boer.
"Wel," sei it fanke, "ik ha sels mar ien lyts swart plakje hjir, en dat jokket altyd bot. Men kin jin foarstelle hoe't dat skiep in lêst fan jokte ha mat, hwant dat is hielendàl swart."
"Jawol," sei se, "mar jo matte dat swarte skiep nei de slachter ta bringe."
"Hoe dat sa?" frege de boer.
"Wel," sei it fanke, "ik ha sels mar ien lyts swart plakje hjir, en dat jokket altyd bot. Men kin jin foarstelle hoe't dat skiep in lêst fan jokte ha mat, hwant dat is hielendàl swart."
Beschrijving
Een jonge dienstmeid van een boer raadt de boer aan een zwart schaap naar de slachter te brengen. Als de boer vraagt waarom het dier naar de slacht moet, antwoordt het meisje dat het dier vreselijke jeuk moet hebben. Ze heeft zelf immers maar één klein zwart plekje, en dáár jeukt het al zo.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1149, verhaal 3 (archief MI)
Commentaar
1977
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21