CJ119304

Der wie in man, dy woe in kanarjepytsje ha, en dat woe er read opfervje, hwant reade kanarjes dy binne seldsum.
Hy giet nei in winkeltsje ta, dêr't fûgeltsjes to keap binne. Dêr keapet er in kanarje en hy freget dêr ek om in potsje reade ferve foar syn kanarje.
Doe't de koopman frege hwat er dêr mei woe, sei er: "de kanarje opfervje."
De koopman sei: "Dat matte jo net dwaen, dêr kin 't beestje net oer."
"Nou," sei de oare, "ik ha myn eigen resept, jow my de ferve mar mei."
Fjouwer wiken letter kaem dyselde keardel yn 'e winkel werom.
"Hoe is 't nou mei 't kanarjepytsje?" frege de koopman him.
"Och, bêste man," seit er, "it kanarjepytsje is dea. Mar dat komt net fan 'e ferve, dat komt fan 't ôfbrânnen fan 'e âlde ferve."

Een man wil een gele kanariepiet rood verven omdat rode kanaries erg zeldzaam zijn. Als hij in de dierenwinkel een kanarie en een pot verf aanschaft, wil de verkoper weten wat hij van plan is. Als de man van zijn plannen vertelt, drukt de verkoper de man op het hart de kanarie niet te verven omdat het beestje hier niet tegen kan. De man slaat de waarschuwingen van de verkoper in de wind en zegt dat hij zo zijn eigen 'methode' heeft. Als de verkoper de man een paar weken later vraagt hoe het met het vogeltje is, antwoordt de man dat het diertje dood is. Dat komt niet door het verven, maar door het afbranden van de oude verf, verzekert de man de verkoper.

Collectie Jaarsma, verslag 1193, verhaal 4 (archief MI)

in de zomer van 1973

2013-03-01 14:46:21