Hoofdtekst
Dêr wie in tige rike âldfaem, dy woe wol oan 'e man. Hja gong hinne en liet in adfortinsje yn 'e krante sette. Dêr stie yn, dyselde dy't ried wist op de fragen dy't se stelde, dy soe mei har trouwe. 't Koe neat skele of er ryk wie of earm.
Doe wie dêr in boer, dy hie trije soannen. Dy moesten alle trije noch oan 'e frou. De boer lies dy adfortinsje yn 'e krante. Hy sei tsjin syn jonges: "Dêr matte jimme trijen mar ris op los. Miskien hat ien fan jimme gelok."
Dat like de jonges wol goed ta. Mar de jongste, dat wie Jinne, dy wie hwat ûnnoazel.
"Dy kin net mei", seinen de beide oaren, en hja stutsen him de gek oan. Dat dienen se altyd.
Mar Jinne hâldde fol, hy woe ek nei dy faem ta.
Dat hja krigen alle trije in hynder út 'e stâl en dat wie fuort.
Doe't se in eintsje riden hienen seagen se in deade hin op 'e wei lizzen. Jinne stapte fan 't hynder, krige de deade hin op en treau him yn in sek dy't er by him hie. De oare beide seinen: "Hwat silst dêr mei."
Jinne sei: "Men kin noait wite hoe't dy deade hin noch ris fan pas komt." En hy steurde him net oan it gekoanstekken.
Wer in eintsje fierder seach er in douk (is in greate koark) op 'e wei lizzen. Dy naem Jinne ek mei. De bruorren bispotten him, mar hy gong syn eigen gong.
Wer in eintsje fierder lei in hoep op 'e wei. Dy nim ik ek mei, sei Jinne, en hy wer fan 't hynder ôf. De hoep die er ek yn 'e sek. De bruorren gniisden him út, mar Jinne bearde as fornaem er dat net.
Mar doe wer efkes fierder lei der in hoopke hynstefigen op 'e wei. "Dy wol 'k ek meinimme," sei Jinne, "se kinne ris fan pas komme."
Doe seinen de beide oaren: "Astû dy opkrijste, wolle wy net langer mei dy ride." En hja setten op har hynders ôf, wylst Jinne de hynstefigen yn in krante bitearde en yn 'e sek die. Doe sprong er wer op it hynder. Hy kaem nou in ein achteroan.
Doe't er tichter by 't hûs fan dy rike faem kaem, seach er allegearre feinten dêr wei kommen, dy't gading makke hienen nei de hân fan it frommes. Mar 't hie forgees west. Se hienen reade koppen fan skamte, hwant se hienen gjin rie witten op 'e fragen fan 't minske.
Jinne gong yn 'e wachtkeamer sitten. Syn beide bruorren kamen ien foar ien oan 'e beurt. Mar hja kamen wer by de faem wei mei de holle foardel. Hja wienen ôfwezen.
"Nou bin ik oan 'e beurt", sei Jinne.
"Dû," seinen se, "dû hast alhiel gjin kâns, dû wurdst der fuort wer útstjûrd."
Jinne kloppe op 'e doar fan 'e keamer fan de dame.
"Binnen", waerd der sein.
Jinne gong der yn, 't wie in hiele moaije faem.
"Hwat is 't hjir hyt", sei Jinne.
"Myn kont is noch hiter", sei de faem.
"Hjir ha 'k in hin, dan triuw ik dy der yn", sei Jinne.
"Dan rint it fet der út", sei se.
"Hjir hast in douk," sei er, "triuw dy der mar yn."
"Ja, mar dan barst er", sei se.
"Hjir hast in hoep, doch dy der mar om", sei Jinne.
Doe wie dy faem forslein. "O, fader," rôp se, "ik heb me bescheten!"
"Ik ek", sei Jinne, en doe liet er har de krante mei hynstefigen sjen.
Doe wist se neat mear to bitinken. Hy wist oeral ried op.
Jinne hie it woun en hy troude mei de rike faem.
(boppesteand teltsje waerd forteld troch myn omke Karst Bies fan Koatstertille.)
Doe wie dêr in boer, dy hie trije soannen. Dy moesten alle trije noch oan 'e frou. De boer lies dy adfortinsje yn 'e krante. Hy sei tsjin syn jonges: "Dêr matte jimme trijen mar ris op los. Miskien hat ien fan jimme gelok."
Dat like de jonges wol goed ta. Mar de jongste, dat wie Jinne, dy wie hwat ûnnoazel.
"Dy kin net mei", seinen de beide oaren, en hja stutsen him de gek oan. Dat dienen se altyd.
Mar Jinne hâldde fol, hy woe ek nei dy faem ta.
Dat hja krigen alle trije in hynder út 'e stâl en dat wie fuort.
Doe't se in eintsje riden hienen seagen se in deade hin op 'e wei lizzen. Jinne stapte fan 't hynder, krige de deade hin op en treau him yn in sek dy't er by him hie. De oare beide seinen: "Hwat silst dêr mei."
Jinne sei: "Men kin noait wite hoe't dy deade hin noch ris fan pas komt." En hy steurde him net oan it gekoanstekken.
Wer in eintsje fierder seach er in douk (is in greate koark) op 'e wei lizzen. Dy naem Jinne ek mei. De bruorren bispotten him, mar hy gong syn eigen gong.
Wer in eintsje fierder lei in hoep op 'e wei. Dy nim ik ek mei, sei Jinne, en hy wer fan 't hynder ôf. De hoep die er ek yn 'e sek. De bruorren gniisden him út, mar Jinne bearde as fornaem er dat net.
Mar doe wer efkes fierder lei der in hoopke hynstefigen op 'e wei. "Dy wol 'k ek meinimme," sei Jinne, "se kinne ris fan pas komme."
Doe seinen de beide oaren: "Astû dy opkrijste, wolle wy net langer mei dy ride." En hja setten op har hynders ôf, wylst Jinne de hynstefigen yn in krante bitearde en yn 'e sek die. Doe sprong er wer op it hynder. Hy kaem nou in ein achteroan.
Doe't er tichter by 't hûs fan dy rike faem kaem, seach er allegearre feinten dêr wei kommen, dy't gading makke hienen nei de hân fan it frommes. Mar 't hie forgees west. Se hienen reade koppen fan skamte, hwant se hienen gjin rie witten op 'e fragen fan 't minske.
Jinne gong yn 'e wachtkeamer sitten. Syn beide bruorren kamen ien foar ien oan 'e beurt. Mar hja kamen wer by de faem wei mei de holle foardel. Hja wienen ôfwezen.
"Nou bin ik oan 'e beurt", sei Jinne.
"Dû," seinen se, "dû hast alhiel gjin kâns, dû wurdst der fuort wer útstjûrd."
Jinne kloppe op 'e doar fan 'e keamer fan de dame.
"Binnen", waerd der sein.
Jinne gong der yn, 't wie in hiele moaije faem.
"Hwat is 't hjir hyt", sei Jinne.
"Myn kont is noch hiter", sei de faem.
"Hjir ha 'k in hin, dan triuw ik dy der yn", sei Jinne.
"Dan rint it fet der út", sei se.
"Hjir hast in douk," sei er, "triuw dy der mar yn."
"Ja, mar dan barst er", sei se.
"Hjir hast in hoep, doch dy der mar om", sei Jinne.
Doe wie dy faem forslein. "O, fader," rôp se, "ik heb me bescheten!"
"Ik ek", sei Jinne, en doe liet er har de krante mei hynstefigen sjen.
Doe wist se neat mear to bitinken. Hy wist oeral ried op.
Jinne hie it woun en hy troude mei de rike faem.
(boppesteand teltsje waerd forteld troch myn omke Karst Bies fan Koatstertille.)
Onderwerp
AT 0853 - The Hero Catches the Princess with her Own Words 
AT 0853 - The Hero Catches the Princess with her Own Words 
ATU 0853 - The Hero Catches the Princess with her Own Words.
ATU 0853 - The Hero Catches the Princess with her Own Words.
Beschrijving
Een rijk meisje kondigt aan te trouwen met de man die raad weet op alle vragen die zij zich stelt. Kandidaten worden middels een advertentie in de krant opgeroepen. Een boer spoort zijn drie zoons, waarvan de jongste niet wijs is, aan een gokje te wagen. De jongste broer wordt voortdurend berispt om zijn domheid door zijn twee oudere broers. Onderweg raapt de jongste broer een kip, een kurk, een hoepeltje en een hoop paardenvijgen op. De beide oudste broers worden door de rijke meid verslagen en verlaten - net als veel andere kandidaten - met het schaamrood op de kaken het huis. Tussen de meid en de jongste broer ontwikkelt zich de volgende dialoog: Als hij opmerkt 'Wat is het heet', zegt zij 'Niet zo heet als in mijn gat'. De jongen zegt hierop 'Hier heb je een kip, stop die er maar in' en de meid antwoordt 'Dan loopt het vet eruit'. Als de jongen aanraadt de kurk erop te doen, zegt de meid 'Dan barst hij'. De jongen raadt aan het hoepeltje om de kurk te doen. Als het meisje hierop het antwoord schuldig moet blijven en zich verslagen weet, zegt zij 'Ik heb me bescheten'. Hierop zegt hij 'Ik ook' en laat de paardenvijgen zien. Zij geeft het op en trouwt met hem.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1201, verhaal 4 (archief MI)
Commentaar
19 juni 1978
The Hero Catches the Princess with her Own Words
Naam Overig in Tekst
Karst Bies
Karst Bies
Jinne
Jinne
Naam Locatie in Tekst
Koatstertille
Koatstertille
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21