Hoofdtekst
It pealtsje fan Easterlittens
Yn Easterlittens wenne in skuonmakker. It wie dêr ien stik lijen en earmoed. De man hie in stikje tún efterhûs en yn dy tún stie in pealtsje mei in stelt dêr boppe op. Doe droomde dy skuonmakker in pear nachten achter elkoar dat hy moest nei Amsterdam ta gean. Op dy en dy brêge soed er it gelok fine. De skuonmakker tocht: hwa wit. Minder as it nou wie koe 't noait wurde, dat hy naem it bislút: nei Amsterdam. Hy socht de biwuste brêge op en doe wie 't ôfwachtsjen. Hy stapte dêr twa dagen om, mar dêr gebeurde alhiel neat. Doe tocht er: noch ien dei sil ik it hjir úthâlde en dan gean ik wer op hûs yn.
De trêdde deis wie de skuonmakker wer op 'e brêge. Dêr komt in man by him. Dy seit: "Dit is nou de trêdde dei al dat ik jo hjir op 'e brêge stean sjoch. Hwat spul is dat eins?"
Doe sei de skuonmakker: "Ik ha droomd, ik soe hjir op dizze brêge myn gelok fine."
"Nou," sei de man, "leauwe jo soks? Ha-ha. Ik haw ek droomd. Ik droomde, ik moest nei Fryslân ta gean, nei Easterlittens. En dan moest ik nei in skuonmakker reizgje, dy hie in pealtsje yn 'e tún mei in stelt der boppe op. En dêrûnder siet in skat yn 'e groun bidobbe." De Amsterdammer sei: "Mar ik bin wol wizer en gean dêr hinne. Dat ik soe jo oanriede wolle man: Gean hjir wer wei en steur jo net oan dromen. Dromen is bidroch."
Doe wist de skuonmakker genôch. Hy makke gau dat er wer yn Easterlittens kaem.
En doe't er goed en wol thús wie doe helle er gau it pealtsje ta de groun út en doe gong it op in dollen. En ja man, doe foun er in tsjettel fol jild. Hy burge it jild goed op en makke de tsjettel skjin. Dêr stie lêzen op.
Mar de skuonmakker koe 't net ûntsiferje, hwant it wie latyn.
Dat hy gong der mei nei dûmny ta. Mar hy sei fansels net hoe't er oan dy tsjettel kaem wie. Hy sei: "Kin dûmny miskien ek ûntsiferje hwat der op dizze tsjettel to lêzen stiet?"
"Eigenaerdich," sei dûmny, "dat is latyn. Dêr stiet op: 'Under dizze tsjettel sit nòch in tsjettel'." Dûmny bigriep der neat fan, mar de skuonmakker wòl.
Hy wer oan 't dollen, en ja hear, dêr foun er nòch in tsjettel. Doe wie er in wolsteld man.
Yn Easterlittens wenne in skuonmakker. It wie dêr ien stik lijen en earmoed. De man hie in stikje tún efterhûs en yn dy tún stie in pealtsje mei in stelt dêr boppe op. Doe droomde dy skuonmakker in pear nachten achter elkoar dat hy moest nei Amsterdam ta gean. Op dy en dy brêge soed er it gelok fine. De skuonmakker tocht: hwa wit. Minder as it nou wie koe 't noait wurde, dat hy naem it bislút: nei Amsterdam. Hy socht de biwuste brêge op en doe wie 't ôfwachtsjen. Hy stapte dêr twa dagen om, mar dêr gebeurde alhiel neat. Doe tocht er: noch ien dei sil ik it hjir úthâlde en dan gean ik wer op hûs yn.
De trêdde deis wie de skuonmakker wer op 'e brêge. Dêr komt in man by him. Dy seit: "Dit is nou de trêdde dei al dat ik jo hjir op 'e brêge stean sjoch. Hwat spul is dat eins?"
Doe sei de skuonmakker: "Ik ha droomd, ik soe hjir op dizze brêge myn gelok fine."
"Nou," sei de man, "leauwe jo soks? Ha-ha. Ik haw ek droomd. Ik droomde, ik moest nei Fryslân ta gean, nei Easterlittens. En dan moest ik nei in skuonmakker reizgje, dy hie in pealtsje yn 'e tún mei in stelt der boppe op. En dêrûnder siet in skat yn 'e groun bidobbe." De Amsterdammer sei: "Mar ik bin wol wizer en gean dêr hinne. Dat ik soe jo oanriede wolle man: Gean hjir wer wei en steur jo net oan dromen. Dromen is bidroch."
Doe wist de skuonmakker genôch. Hy makke gau dat er wer yn Easterlittens kaem.
En doe't er goed en wol thús wie doe helle er gau it pealtsje ta de groun út en doe gong it op in dollen. En ja man, doe foun er in tsjettel fol jild. Hy burge it jild goed op en makke de tsjettel skjin. Dêr stie lêzen op.
Mar de skuonmakker koe 't net ûntsiferje, hwant it wie latyn.
Dat hy gong der mei nei dûmny ta. Mar hy sei fansels net hoe't er oan dy tsjettel kaem wie. Hy sei: "Kin dûmny miskien ek ûntsiferje hwat der op dizze tsjettel to lêzen stiet?"
"Eigenaerdich," sei dûmny, "dat is latyn. Dêr stiet op: 'Under dizze tsjettel sit nòch in tsjettel'." Dûmny bigriep der neat fan, mar de skuonmakker wòl.
Hy wer oan 't dollen, en ja hear, dêr foun er nòch in tsjettel. Doe wie er in wolsteld man.
Onderwerp
AT 1645 - The Treasure at Home   
ATU 1645 - The Treasure at Home.   
SINAT 1645 - Der Traum vom Schatz   
Beschrijving
Een arme schoenmaker droomt een paar nachten achter elkaar dat hij op een bepaalde brug in Amsterdam zijn geluk zal vinden. De schoenmaker spoedt zich naar de hoofdstad en stelt zich op op de bewuste brug. Pas als hij voor de derde opeenvolgende dag op de brug staat, spreekt een mannetje dat zich ook al die dagen al op de brug bevindt hem aan. Het mannetje verklaart ook een droom gehad te hebben waarin hij aangespoord werd naar de tuin te gaan van een schoenmaker. In die tuin staat een paaltje en onder dat paaltje zou een schat begraven liggen, aldus de man. De man geeft echter geen gehoor aan de aansporing omdat hij vindt dat dromen bedrog zijn. De schoenmaker herkent zijn eigen tuin in het verhaal van het mannetje en spoedt zich naar huis. De man graaft even later onder het paaltje een ketel geld op. Op de pot staat een inscriptie in het Latijn die de man niet kan lezen. De man laat een dominee de spreuk vertalen: 'Onder deze ketel zit nòg een ketel'. Kort daarop wordt de tweede pot opgegraven.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1228, verhaal 5 (archief MI)
Commentaar
24 september 1979
The Treasure at Home
Naam Overig in Tekst
Oosterlittens   
Naam Locatie in Tekst
Amsterdam   
Easterlittens   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21
