Hoofdtekst
Der wie ris in skuonmakker, dy siet op in kear mei syn maten yn in café. Doe woarde der sa oer praet hwa't al en hwa't net bang wie by nacht.
Doe sei de skuonmakker: "Ik bin foar de duvel net bang. Ik doar nachts rounom wol hinne."
Doe seinen de oaren tsjin him: "Doarstû dan ek wol allinne yn in leech hûs to wêzen by nacht?"
"Hwerom net?" sei de skuonmakker, "dêr sjoch ik net tsjin oan."
Doe neamden se in hûs en sy seinen: "Yn dat hûs dêr stiet in deakiste en dêr leit in lyk yn. Dêr mastû dan mar ris de nacht trochbringe."
"My bêst," sei de skuonmakker, "dat wol 'k wol dwaen, mar dan wol ik myn skuonmakkersark meinimme, hwant ik wol hwat by de ein ha. As ik de hiele nacht neat doch, dan forfeel ik my."
Dat woarde tastien, dat de jouns gong de skuonmakker nei dat hûs ta. De deakiste stie yn 'e keamer. Dêr moest er by sitte, sa hienen se akkoarte. De skuonmakker hâldde him oan 'e ôfspraek.
Doe't er sa in skoftsje sitten hie, nom er syn ark en bigong to skuonmeitsjen. Dat die er út forfeling.
Midden yn 'e nacht kom de deade oerein. Dy't der yn siet wie fansels net dea, mar it wie ien fan 'e maten.
Doe sei de skuonmakkker: "Hwat ha wy nou? Alles hwat dea is, bliuwt dea." En hy kriget de hammer en slacht dy yn 'e kiste de harsens yn. Doe lei dyselde dea yn 'e kiste.
De oare moarns komme syn kammeraden. "Hast hjir de hiele nacht west?" freegje se.
"Jawis", seit er.
"Wiest net bang?"
"Bang? Hwer foar", sei er. "Dy deade keardel kom oerein," sei er, "mar ik ha him de harsens yn slein."
Doe sei de skuonmakker: "Ik bin foar de duvel net bang. Ik doar nachts rounom wol hinne."
Doe seinen de oaren tsjin him: "Doarstû dan ek wol allinne yn in leech hûs to wêzen by nacht?"
"Hwerom net?" sei de skuonmakker, "dêr sjoch ik net tsjin oan."
Doe neamden se in hûs en sy seinen: "Yn dat hûs dêr stiet in deakiste en dêr leit in lyk yn. Dêr mastû dan mar ris de nacht trochbringe."
"My bêst," sei de skuonmakker, "dat wol 'k wol dwaen, mar dan wol ik myn skuonmakkersark meinimme, hwant ik wol hwat by de ein ha. As ik de hiele nacht neat doch, dan forfeel ik my."
Dat woarde tastien, dat de jouns gong de skuonmakker nei dat hûs ta. De deakiste stie yn 'e keamer. Dêr moest er by sitte, sa hienen se akkoarte. De skuonmakker hâldde him oan 'e ôfspraek.
Doe't er sa in skoftsje sitten hie, nom er syn ark en bigong to skuonmeitsjen. Dat die er út forfeling.
Midden yn 'e nacht kom de deade oerein. Dy't der yn siet wie fansels net dea, mar it wie ien fan 'e maten.
Doe sei de skuonmakkker: "Hwat ha wy nou? Alles hwat dea is, bliuwt dea." En hy kriget de hammer en slacht dy yn 'e kiste de harsens yn. Doe lei dyselde dea yn 'e kiste.
De oare moarns komme syn kammeraden. "Hast hjir de hiele nacht west?" freegje se.
"Jawis", seit er.
"Wiest net bang?"
"Bang? Hwer foar", sei er. "Dy deade keardel kom oerein," sei er, "mar ik ha him de harsens yn slein."
Onderwerp
AT 1711* - A Wood-cutter does not Fear the Dead 
AT 1711* - A Wood-cutter does not Fear the Dead 
ATU 1711* - The Brave Shoemaker
ATU 1711* - The Brave Shoemaker
Beschrijving
Een paar maten wilden een overmoedige schoenmaker eens te pakken nemen. Ze lieten hem een nacht bij een lijk in een doodskist waken. De schoenmaker had wat werk meegenomen om de nacht door te komen. Het 'lijk' was een van de maten zelf. Om middernacht ging hij rechtop in de kist zitten. De schoenmaker sloeg hem met zijn hamer de hersens in en zei dat wie dood was, dood moest blijven.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 895, verhaal 1
Commentaar
A Wood-cutter does not Fear the Dead
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21