Hoofdtekst
It mat yn earder tiden ris gebeurd wêze op 't Bûtenfallaet, net sa fier fan Drachten ôf. Dêr wenne in boer, dy hie twa feinten en in arbeider.
Ien fan dy feinten liet him sa ris ûntfalle, dat er noait bang wie.
Fan dy plaets kom men yn it doarp oer skeanpaden hinne. Sa nou en dan moesten se in sleat passeare en oer dy sleatten leinen planken.
Op in joun let moest dy feint dêr lâns. Doe't de arbeider dat wiste tochte er: "Nou sil ik him ris bang meitsje yn 't tsjuster." Even foardat de feint der lâns komme soe gong hy mei in wyt lekken om yn 'e hoksen op sa'n planke sitten. Dat like raer yn 't tsjuster.
De feint kom der oan. Doe't er dat wite ding dêr op 'e planke seach, tochte er: "Dat mat dêr wei, oars kin ik der net lâns." Hy sei: "Dêr langs kom ik, ik gean net werom." Doe joech er dy keardel safolle klappen, dat de man falt yn 't wetter en forsûpt.
De arbeider bleau dy nachts wei.
De oare moarns seinen se by de boer: "Hwer bliuwt de arbeider?" Sy wisten wol, dat er de feint bangmeitsje soe en dêrom fregen se him: "Hastû dêr fannacht op it houtsje net in spoek sjoen, doest dêr lânskom bist?"
Doe sei de feint: "Ja, mar ik bin mei dat spoek oan 't fechtsjen gong. Hy hat safolle klappen krige, dat hy tûmele yn 't wetter en doe hie ik frij paed oer de planke."
"O God," seinen se, "dan hastû fannacht de arbeider deaslein en forsûpt."
Doe sei er: "Dan hat er syn fortsjinne lean krigen. Sa'n arbeider mat mar net sokke nuvere fratsen ha fan by dei arbeidzje en nachts foar spoek to spyljen. Dêr matte se net by my mei oankomme."
Ien fan dy feinten liet him sa ris ûntfalle, dat er noait bang wie.
Fan dy plaets kom men yn it doarp oer skeanpaden hinne. Sa nou en dan moesten se in sleat passeare en oer dy sleatten leinen planken.
Op in joun let moest dy feint dêr lâns. Doe't de arbeider dat wiste tochte er: "Nou sil ik him ris bang meitsje yn 't tsjuster." Even foardat de feint der lâns komme soe gong hy mei in wyt lekken om yn 'e hoksen op sa'n planke sitten. Dat like raer yn 't tsjuster.
De feint kom der oan. Doe't er dat wite ding dêr op 'e planke seach, tochte er: "Dat mat dêr wei, oars kin ik der net lâns." Hy sei: "Dêr langs kom ik, ik gean net werom." Doe joech er dy keardel safolle klappen, dat de man falt yn 't wetter en forsûpt.
De arbeider bleau dy nachts wei.
De oare moarns seinen se by de boer: "Hwer bliuwt de arbeider?" Sy wisten wol, dat er de feint bangmeitsje soe en dêrom fregen se him: "Hastû dêr fannacht op it houtsje net in spoek sjoen, doest dêr lânskom bist?"
Doe sei de feint: "Ja, mar ik bin mei dat spoek oan 't fechtsjen gong. Hy hat safolle klappen krige, dat hy tûmele yn 't wetter en doe hie ik frij paed oer de planke."
"O God," seinen se, "dan hastû fannacht de arbeider deaslein en forsûpt."
Doe sei er: "Dan hat er syn fortsjinne lean krigen. Sa'n arbeider mat mar net sokke nuvere fratsen ha fan by dei arbeidzje en nachts foar spoek to spyljen. Dêr matte se net by my mei oankomme."
Onderwerp
VDK 1676F* - Spookspelen: Het spook op de vonder 
VDK 1676F* - Spookspelen: Het spook op de vonder 
ATU 1676 - The Pretended Ghost
ATU 1676 - The Pretended Ghost
Beschrijving
Een arbeider wilde een overmoedige knecht laten schrikken. Met een wit laken om zich heen wachtte hij de knecht op een bruggetje op. Toen de knecht door het spook niet over het bruggetje kon, gaf hij het spook een paar rake klappen. Het spook viel in het water en verdronk.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 895, verhaal 2
Commentaar
Spookspelen: Het spook op de vonder
Naam Overig in Tekst
Bûtenfallaet
Bûtenfallaet
Naam Locatie in Tekst
Drachten
Drachten
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21