Hoofdtekst
Van Lomp-en-plomp.
Jaap N., die nou al lang dood is, heeft me oftig (1) verteld wat ik je nou zal vertellen; hij was op het lest van zijn leven veerschipper, maar vroeger had hij op zee gevaren. Eens dan dat hij weer uitgezeild was, hadden ze ook een matroos aan boord die zoo stijf was als een deur en zoo moeilijk in zijn bewegingen, dat ze hem Lomp-en-plomp noemden. Als hij in den mast moest klimmen, zakte hij weer naar beneden en als hij over dek liep was het of er een zoutzak aankwam. Toch mochten ze hem graag lijden, want het was een goeie kerel.
Het schip had een goeie reis en zoo kwamen ze eindelijk in het vreemde land; of het Amerika was of de Oost, dat weet ik niet meer. Daar gingen ze dan aan land en zoo kwamen ze voorbij een herberg, waar allerlei soort van sabels buiten hingen. Wie nou die sabels aanraakte moest met den schermmeester vechten om 50 gulden.
Toen Lomp-en-plomp die sabels zag, nam hij er een van in zijn hand en most dat sabeltje ereis bekijken. Maar daar werd hem niet veel tijd voor gelaten, want op slag kwam de schermmeester buiten en wou vechten. De kapitein, die er ook bij was, had medelijden met Lomp-en-plomp en zei tegen den schermmeester: "Laten we het afmaken voor voor fl. 25,-. Je . Je ziet toch wel dat dat geen portuur voor je is: je zult hem kort en klein hakken!" Maar er hielp geen lievemoederen aan: de schermmeester wou en zou vechten. Ze spraken dus af, dat Lomp-en-plomp den volgenden dag met hem zou schermutselen.
Zoo gingen ze dus weer naar het schip. Maar toen het den volgenden morgen tijd werd om op weg te gaan en Lomp-en-plomp uit zijn hut kwam, wisten ze niet wat ze zagen. Want in plaats van den lompen, loggen matroos, dien ze kenden, zagen ze nou een flinken jongen kerel, zoo kwiek en zoo lenig als de beste. En hij had enkel een dun zijden pakje aan, en op zij droeg hij een sabel met een gouden gevest. Toen ze naar de herberg gingen, deed hij wel tien keer haasje-over over den kapitein zijn kop. En toen vechten natuurlijk. Maar, och Heere! de schermmeester, die het zoo gemakkelijk dacht te winnen, kwam van een koude kermis thuis: hij kreeg er duchtig van langs! Op lest zei Lomp-en-plomp: "Als je je nou gewonnen geeft, dan houd ik op; maar zeg-je nee, dan rijg ik je er aan, want ik heb je al wel zes keer kunnen doodmaken." Dat had de schermmeester wel gemerkt; dus hij gaf toe en moest de uitgeloofde 50 gulden aan Lomp-en-plomp afdokken.
Toen ze weer aan boord kwamen riep de kapitein hem bij zich en zei: "Nou moet je me ereis zeggen hoe jij op eens zoo veranderd bent." En toen vertelde Lomp-en-plomp, dat hij eigenlijk een rijke knaap was, die ongenoegen had gekregen thuis en daarom was weggeloopen. En omdat hij niet bekend wou wezen, had bij 25 pond lood in iederen schoen gedaan en stijve kleeren aangetrokken, en daarom was hij altijd zoo lomp en plomp geweest.
1. dikwijls.
Jaap N., die nou al lang dood is, heeft me oftig (1) verteld wat ik je nou zal vertellen; hij was op het lest van zijn leven veerschipper, maar vroeger had hij op zee gevaren. Eens dan dat hij weer uitgezeild was, hadden ze ook een matroos aan boord die zoo stijf was als een deur en zoo moeilijk in zijn bewegingen, dat ze hem Lomp-en-plomp noemden. Als hij in den mast moest klimmen, zakte hij weer naar beneden en als hij over dek liep was het of er een zoutzak aankwam. Toch mochten ze hem graag lijden, want het was een goeie kerel.
Het schip had een goeie reis en zoo kwamen ze eindelijk in het vreemde land; of het Amerika was of de Oost, dat weet ik niet meer. Daar gingen ze dan aan land en zoo kwamen ze voorbij een herberg, waar allerlei soort van sabels buiten hingen. Wie nou die sabels aanraakte moest met den schermmeester vechten om 50 gulden.
Toen Lomp-en-plomp die sabels zag, nam hij er een van in zijn hand en most dat sabeltje ereis bekijken. Maar daar werd hem niet veel tijd voor gelaten, want op slag kwam de schermmeester buiten en wou vechten. De kapitein, die er ook bij was, had medelijden met Lomp-en-plomp en zei tegen den schermmeester: "Laten we het afmaken voor voor fl. 25,-. Je . Je ziet toch wel dat dat geen portuur voor je is: je zult hem kort en klein hakken!" Maar er hielp geen lievemoederen aan: de schermmeester wou en zou vechten. Ze spraken dus af, dat Lomp-en-plomp den volgenden dag met hem zou schermutselen.
Zoo gingen ze dus weer naar het schip. Maar toen het den volgenden morgen tijd werd om op weg te gaan en Lomp-en-plomp uit zijn hut kwam, wisten ze niet wat ze zagen. Want in plaats van den lompen, loggen matroos, dien ze kenden, zagen ze nou een flinken jongen kerel, zoo kwiek en zoo lenig als de beste. En hij had enkel een dun zijden pakje aan, en op zij droeg hij een sabel met een gouden gevest. Toen ze naar de herberg gingen, deed hij wel tien keer haasje-over over den kapitein zijn kop. En toen vechten natuurlijk. Maar, och Heere! de schermmeester, die het zoo gemakkelijk dacht te winnen, kwam van een koude kermis thuis: hij kreeg er duchtig van langs! Op lest zei Lomp-en-plomp: "Als je je nou gewonnen geeft, dan houd ik op; maar zeg-je nee, dan rijg ik je er aan, want ik heb je al wel zes keer kunnen doodmaken." Dat had de schermmeester wel gemerkt; dus hij gaf toe en moest de uitgeloofde 50 gulden aan Lomp-en-plomp afdokken.
Toen ze weer aan boord kwamen riep de kapitein hem bij zich en zei: "Nou moet je me ereis zeggen hoe jij op eens zoo veranderd bent." En toen vertelde Lomp-en-plomp, dat hij eigenlijk een rijke knaap was, die ongenoegen had gekregen thuis en daarom was weggeloopen. En omdat hij niet bekend wou wezen, had bij 25 pond lood in iederen schoen gedaan en stijve kleeren aangetrokken, en daarom was hij altijd zoo lomp en plomp geweest.
1. dikwijls.
Beschrijving
Aan boord is een matroos die Lompeplomp genoemd wordt, omdat hij zo stijf is. Als de bemanning in een vreemd land langs de winkel van een schermmeester loopt, pakt Lompeplomp de sabels om ze te bekijken. Echter, wie de sabels betast, moet om vijftig gulden met de schermmeester vechten. De kapitein probeert tevergeefs het gevecht af te kopen. De volgende dag blijkt Lompeplomp lenig en kwiek te zijn: hij verslaat de schermmeester. Later legt hij zijn plotselinge gedragsverandering uit. Lompeplomp is eigenlijk van gegoede familie, maar wilde nooit deugen. Daarom is hij matroos geworden, maar hij wilde niet herkend worden. Daarom droeg hij altijd 25 pond lood in iedere schoen.
Bron
G.J. Boekenoogen 'Nederlandse sprookjes en vertelsels' in: Volkskunde 17 (1905), pp. 168-169 N°74
Commentaar
1903
vgl. CBAK0385
Als verteller wordt er een "90 jaar oude man" uit Uitdam opgevoerd.
Als verteller wordt er een "90 jaar oude man" uit Uitdam opgevoerd.
Naam Overig in Tekst
Jaap N. 
Jaap N. 
Lomp-en-plomp
Lomp-en-plomp
Heer
Heer
Naam Locatie in Tekst
Broek
Broek
Amerika
Amerika
Oost
Oost
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20