Hoofdtekst
Van een paar gestolen kinderen.
Er waren eens een vader en een moeder, die van huis gingen, maar hun twee kinderen thuis moesten laten. Ze deden de deur op slot en hadden aan de kinderen vooral verboden om het raam open te schuiven.
Toen ze weg waren kwam er een oude vrouw, die, toen ze de deur niet open kon krijgen, aan het raam tikte en daar een mooien appel voor hield. Maar de kinderen zeiden dat ze het raam niet open mochten doen. Dat hinderde niet, zei de vrouw, want ze hoefde zelf niet binnen te komen; als ze het raam alleen maar op een kier schoven, dan kon ze hun den appel wel geven. Eerst durfden de kinderen niet, maar door mooi praten wist de vrouw hun eindelijk over te halen. En nauwelijks was het raam open, of ze pakte de beide kinderen beet en stopte ze in een zak, dien ze op haar rug nam.
Zoo ging ze op stap en na een poos kwam ze bij een boer. Daar vroeg ze of ze even van de zekere plaats gebruik mocht maken, en zette toen den zak neer.
Terwijl ze weg was, kwam de boer langs den zak en zag dat die bewoog. Hij maakte hem toen open, om te zien wat er in was; en jawel, daar kwamen de twee kinderen voor den dag, die vertelden wat er gebeurd was. De boer bracht ze dadelijk naar binnen en verstopte ze in zijn secretaire, en hij vulde den zak met koemest.
Toen kwam ook de vrouw weerom, bedankte den boer en nam den zak weer op haar rug. Maar ze was nog niet ver weg of ze merkte dat ze wat anders te dragen had gekregen, en boos liep ze naar den boer terug. Die wist natuurlijk van niets en zei, dat de kinderen zeker zelf waren weggeloopen. Hij liet het oude wijf zijn heele huis doorzoeken en ze keek in alle hoekjes en gaatjes of de kinderen daar soms in weggekropen waren; maar ze dacht er natuurlijk niet aan dat ze in de schrijftafel zouden zitten, en zoo ging het wijf teleurgesteld weg.
De boer haalde toen de geredde kinderen te voorschijn. Kort daarop kwamen ook de vader en moeder, die het huis leeg hadden gevonden en op weg waren gegaan om de verloren schapen te zoeken, en verheugd en erg dankbaar gingen ze toen gezamelijk weer op huis af.
En sinds dien tijd zijn de kinderen nooit weer ongehoorzaam geweest.
Er waren eens een vader en een moeder, die van huis gingen, maar hun twee kinderen thuis moesten laten. Ze deden de deur op slot en hadden aan de kinderen vooral verboden om het raam open te schuiven.
Toen ze weg waren kwam er een oude vrouw, die, toen ze de deur niet open kon krijgen, aan het raam tikte en daar een mooien appel voor hield. Maar de kinderen zeiden dat ze het raam niet open mochten doen. Dat hinderde niet, zei de vrouw, want ze hoefde zelf niet binnen te komen; als ze het raam alleen maar op een kier schoven, dan kon ze hun den appel wel geven. Eerst durfden de kinderen niet, maar door mooi praten wist de vrouw hun eindelijk over te halen. En nauwelijks was het raam open, of ze pakte de beide kinderen beet en stopte ze in een zak, dien ze op haar rug nam.
Zoo ging ze op stap en na een poos kwam ze bij een boer. Daar vroeg ze of ze even van de zekere plaats gebruik mocht maken, en zette toen den zak neer.
Terwijl ze weg was, kwam de boer langs den zak en zag dat die bewoog. Hij maakte hem toen open, om te zien wat er in was; en jawel, daar kwamen de twee kinderen voor den dag, die vertelden wat er gebeurd was. De boer bracht ze dadelijk naar binnen en verstopte ze in zijn secretaire, en hij vulde den zak met koemest.
Toen kwam ook de vrouw weerom, bedankte den boer en nam den zak weer op haar rug. Maar ze was nog niet ver weg of ze merkte dat ze wat anders te dragen had gekregen, en boos liep ze naar den boer terug. Die wist natuurlijk van niets en zei, dat de kinderen zeker zelf waren weggeloopen. Hij liet het oude wijf zijn heele huis doorzoeken en ze keek in alle hoekjes en gaatjes of de kinderen daar soms in weggekropen waren; maar ze dacht er natuurlijk niet aan dat ze in de schrijftafel zouden zitten, en zoo ging het wijf teleurgesteld weg.
De boer haalde toen de geredde kinderen te voorschijn. Kort daarop kwamen ook de vader en moeder, die het huis leeg hadden gevonden en op weg waren gegaan om de verloren schapen te zoeken, en verheugd en erg dankbaar gingen ze toen gezamelijk weer op huis af.
En sinds dien tijd zijn de kinderen nooit weer ongehoorzaam geweest.
Onderwerp
AT 0327C - The Devil (Witch) Carries the Hero Home in a Sack 
AT 0327C - The Devil (Witch) Carries the Hero Home in a Sack 
ATU 0327C - The Devil (Witch) Carries the Hero Home in a Sack.
ATU 0327C - The Devil (Witch) Carries the Hero Home in a Sack.
Beschrijving
Twee thuisgelaten kinderen krijgen bezoek van een oude vrouw, die hen een mooie appel voorhoudt, die ze door het raam aanreikt. Meteen grijpt ze de kinderen, stopt hen in een zak en gaat naar huis. Ze komt bij een boer, moet naar de wc, laat de boer op de zak passen en hij haalt de kinderen eruit en stopt er koemest in. De vrouw komt al snel achter het bedrog en gaat terug naar de boer, doorzoekt vergeefs zijn huis, want ze zitten verstopt in de secretaire, waar ze vergeet te kijken. Als ze weg is, gaan de kinderen naar huis.
Bron
G.J. Boekenoogen 'Nederlandse sprookjes en vertelsels' in: Volkskunde 18 (1906), pp. 222-223 N°95
Commentaar
1886
The Devil (Witch) Carries the Hero Home in a Sack
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20