Hoofdtekst
Die .XIX. cluchte.
Men vindt voor een waerheyt gheschreven dat een edelman is geweest die een vochdie vercocht hadde over veel steden ende dorpen, gelijck somtijts die heeren een lant versetten. Die edelman nam dat landt in ende liet hem sweren van yegelycken in sinen lande. Ende waer hi quam daer ontfinghen hem die luyden eerlijck ende schoncken hem yeghelijck na sijn vermogen. Die heere hadde eenen schrijver bi hem die de gaven met haren namen opteekenden. Die eerlijcke luyden waren blyde dat hy 't opschreef ende meynden dat hij 't daerom dede dat hij 's niet vergeten en soude. Ende yeghelijck prees hem seer dancbaer te syne by allen man ende verbreyden seer sijn goede fame. Maer hy had 't daerom gedaen dat hi dat voor een geëchticheyt ende gewoonheyt onderhauden woude wat si hem ten eersten gegeven hadden. Hi beval oock sinen knechten dat si dat oock opnemen ende eyschen souden van yegelijcken gelijck si opgeschreven waren. Het geschieden op een tijt dat hi cranck worde. Ende hadde der rijcke luyden siecte als dat podagra oft flersijn, dat hi niet eenen voet gaen en coste. Ende liet hem bi 't vir zijn bedde bereyden. De edelman hadde eenen sot die hem somtijts lachen dede ende den tijt verdreef. Ende op een tijt als niemant thuys en was ende een vier aen den heerdt was, begost die sot te spelen metten viere. Ende leyde stroo daer op ende ten laetsten daer af onder dat bedde ende stack dat aen. Die edelman begost te roepen ende seyde totten sot: 'Sot, blusse 't vier, wildi mi verbranden!' Die sot antwoorde: 'Ick en wil 's niet blussen.' Die edelman sprack: 'Waerom en wildy ghy 's niet blussen?' Die sot antwoorde: 'Daerom. Waer 't dat ic 't nu blusten, so soudij 't voor een gewoonheyt hebben willen. So sou ick morghen oock blussen moeten. Dat is dat woordt van uwen armen lieden: die u eenmael heeft ghegeven, die moet u altijt geven.' Also quam dat vier in 't bedde ende verbrande den edelman metten bedde. Sapien XI: 'Daer een in sondicht, in dat selve moet hy boeten.'
Men vindt voor een waerheyt gheschreven dat een edelman is geweest die een vochdie vercocht hadde over veel steden ende dorpen, gelijck somtijts die heeren een lant versetten. Die edelman nam dat landt in ende liet hem sweren van yegelycken in sinen lande. Ende waer hi quam daer ontfinghen hem die luyden eerlijck ende schoncken hem yeghelijck na sijn vermogen. Die heere hadde eenen schrijver bi hem die de gaven met haren namen opteekenden. Die eerlijcke luyden waren blyde dat hy 't opschreef ende meynden dat hij 't daerom dede dat hij 's niet vergeten en soude. Ende yeghelijck prees hem seer dancbaer te syne by allen man ende verbreyden seer sijn goede fame. Maer hy had 't daerom gedaen dat hi dat voor een geëchticheyt ende gewoonheyt onderhauden woude wat si hem ten eersten gegeven hadden. Hi beval oock sinen knechten dat si dat oock opnemen ende eyschen souden van yegelijcken gelijck si opgeschreven waren. Het geschieden op een tijt dat hi cranck worde. Ende hadde der rijcke luyden siecte als dat podagra oft flersijn, dat hi niet eenen voet gaen en coste. Ende liet hem bi 't vir zijn bedde bereyden. De edelman hadde eenen sot die hem somtijts lachen dede ende den tijt verdreef. Ende op een tijt als niemant thuys en was ende een vier aen den heerdt was, begost die sot te spelen metten viere. Ende leyde stroo daer op ende ten laetsten daer af onder dat bedde ende stack dat aen. Die edelman begost te roepen ende seyde totten sot: 'Sot, blusse 't vier, wildi mi verbranden!' Die sot antwoorde: 'Ick en wil 's niet blussen.' Die edelman sprack: 'Waerom en wildy ghy 's niet blussen?' Die sot antwoorde: 'Daerom. Waer 't dat ic 't nu blusten, so soudij 't voor een gewoonheyt hebben willen. So sou ick morghen oock blussen moeten. Dat is dat woordt van uwen armen lieden: die u eenmael heeft ghegeven, die moet u altijt geven.' Also quam dat vier in 't bedde ende verbrande den edelman metten bedde. Sapien XI: 'Daer een in sondicht, in dat selve moet hy boeten.'
Beschrijving
Een grootgrondbezitter laat in een boek de afdracht van zijn pachters noteren. Niet uit angst dat het anders misschien vergeten zou worden, maar om te weten wat er de volgende keer gevraagd zou moeten worden.
Als hij bedlegerig wordt door podagra en bij het haardvuur ligt, speelt de zot zo onvoorzichtig met vuur dat hij het bed in brand zet. Blus het vuur, roept de man. Geen sprake van, antwoordt de zot. Als ik dat doe dan moet ik het morgen en overmorgen weer doen.
Als hij bedlegerig wordt door podagra en bij het haardvuur ligt, speelt de zot zo onvoorzichtig met vuur dat hij het bed in brand zet. Blus het vuur, roept de man. Geen sprake van, antwoordt de zot. Als ik dat doe dan moet ik het morgen en overmorgen weer doen.
Bron
H. Pleij, J. van Grinsven, D. Schouten & F. van Thijn: Een Nyeuwe Clucht Boeck. Een zestiende-eeuwse anekdotenverzameling. Muiderberg 1983.
Commentaar
1554
Bron: Pauli, Schimpf und Ernst 44.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22