Hoofdtekst
Die .LXXI. cluchte.
In een dorp waren twee gebuere wijfs die den anderen vyant waren. En wat [si] den anderen te leedt doen costen, dat deden si. Het waren twee goede vrouwen, maer quaet ende knibbelachtich. Si hadden hare hoven achter den huyse, ende wat die eene voor vuylis uut haren huyse drooch, warp si der anderen in den hof, ende dat dede sy eenen langen tijt. Die ander dachte hoe si der anderen een boeverye doen mochte. Op eenen tijt hadden si cleyn steenkens heet gemaect ende dede se in eenen ketel met heeten asschen. Ende als die ander vrou in den hof was, quam de vrouwe metten heeten steenen ende schudden se over den tuyn in den anderen hof. Als die vrouwe dat hoorde, liep si terstont met bloote handen, gelijck si dit te vooren gedaen hadde ende verbrande huer handen aen die heet asschen ende steenen. Doen spouden si aen haer vingers ende blies daer aen ende seyde: 'Foy, foy,' gelijck men doet als men hem verbrant. Daerna en deden si dat d'een den anderen niet meer. Daerom soude men met den gebueren vrede houden ende haer oversien als haer leedt doen.
In een dorp waren twee gebuere wijfs die den anderen vyant waren. En wat [si] den anderen te leedt doen costen, dat deden si. Het waren twee goede vrouwen, maer quaet ende knibbelachtich. Si hadden hare hoven achter den huyse, ende wat die eene voor vuylis uut haren huyse drooch, warp si der anderen in den hof, ende dat dede sy eenen langen tijt. Die ander dachte hoe si der anderen een boeverye doen mochte. Op eenen tijt hadden si cleyn steenkens heet gemaect ende dede se in eenen ketel met heeten asschen. Ende als die ander vrou in den hof was, quam de vrouwe metten heeten steenen ende schudden se over den tuyn in den anderen hof. Als die vrouwe dat hoorde, liep si terstont met bloote handen, gelijck si dit te vooren gedaen hadde ende verbrande huer handen aen die heet asschen ende steenen. Doen spouden si aen haer vingers ende blies daer aen ende seyde: 'Foy, foy,' gelijck men doet als men hem verbrant. Daerna en deden si dat d'een den anderen niet meer. Daerom soude men met den gebueren vrede houden ende haer oversien als haer leedt doen.
Beschrijving
In een dorp waren twee buurvrouwen, ieder op zich prima, maar ze konden elkaar niet luchten of zien, en deden alles om de ander het leven zuur te maken. Zo hadden ze gewoonte hun vuilnis in elkaars (achter)tuin te gooien. Op een dag verhitte de ene buurvrouw kleine steentjes, vermengde die met hete as en gooide dat in de tuin van haar buurvrouw. Die vloog er onmiddellijk op af en brandde haar vingers. Daarna deden ze dat nooit meer.
Bron
H. Pleij, J. van Grinsven, D. Schouten & F. van Thijn: Een Nyeuwe Clucht Boeck. Een zestiende-eeuwse anekdotenverzameling. Muiderberg 1983.
Commentaar
1554
Bron: Pauli, Schimpf und Ernst 143.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22