Hoofdtekst
Die .LXXIII. cluchte.
Wi lesen van eenen man die sinen wijve verboodt dat sy niet gedencken en soude. Het geviel op eenen tijt dat sy in syne absentie een hoen briet d'welck sy allene adt. Ende liet al willens die beenderkens op dye tafel ligghen. Als dye man quam, sach hy haer aen ende sprack: 'Vrouwe, ghi mocht my oock wel wat van den hoene behouden hebben.' Die vrouwe sprac: 'Ghi hebt mi toch te gedencken verboden, daerom en dorft ick u niet gedencken.' Also liet hi dat verbot achter.
Wi lesen van eenen man die sinen wijve verboodt dat sy niet gedencken en soude. Het geviel op eenen tijt dat sy in syne absentie een hoen briet d'welck sy allene adt. Ende liet al willens die beenderkens op dye tafel ligghen. Als dye man quam, sach hy haer aen ende sprack: 'Vrouwe, ghi mocht my oock wel wat van den hoene behouden hebben.' Die vrouwe sprac: 'Ghi hebt mi toch te gedencken verboden, daerom en dorft ick u niet gedencken.' Also liet hi dat verbot achter.
Beschrijving
Er was eens een man die zijn vrouw verbood na te denken. Op een dag was ze alleen, braadde een kip en at die alleen op. Expres liet ze de botjes liggen. Toen de man thuis kwam, zei hij: U had wel een stuk kip voor mij kunnen bewaren. Ik mag toch niet nadenken, zei de vrouw. Daarop trok de man zijn verbod in.
Bron
H. Pleij, J. van Grinsven, D. Schouten & F. van Thijn: Een Nyeuwe Clucht Boeck. Een zestiende-eeuwse anekdotenverzameling. Muiderberg 1983.
Commentaar
1554
Bron: Pauli, Schimpf und Ernst 145.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22