CLUCHT146

Die .CXLIIII. cluchte.

VALERIUS MAXIMUS ende andere historieschrijvers ende ARISTOTELES schrijven van eenen man die MILO hiet, een discipel SOCRATIS. Dese was so sterck dat hi eenen osse op sinen hals droech ende in eenen dach daermede XXX mijlen ginck, ende dat hi den osse met die vlacke handt doot sloech, ende oock ten eenen mael opadt. Ende als hi out werde, ginck hi door een bosch, daer een eycke lach. Daer had een boer spyën in gheslagen om te clieven. Als MILO daer toe quam, woude hi sine cracht bewijsen ende den boom met sine handen vaneen clyeven. Ende stack so beyde syn handen in die clove. Doen spronghen dye spyën uut ende den boom sloech toe ende clemde beyde syn handen daertusschen, dat hij se niet uut crijgen en coste. Doen quamen dye wilde dieren ende aten hem.

Verschillende geschiedschrijvers schrijven over een man die Milo heet. Deze Milo was zo sterk, dat hij een os 30 mijl kon dragen, het beest daarna doodsloeg en in één keer opat. Op zijn oude dag wilde hij zijn kracht bewijzen door zijn handen in een kloof van een boom te steken, waar wiggen in waren geslagen. Hij wilde de boom met zijn handen uiteensplijten, maar de wiggen sprongen eruit, en zijn handen kwamen klem te zitten. Milo kon niet meer loskomen en hij werd opgegeten door wilde dieren.

H. Pleij, J. van Grinsven, D. Schouten & F. van Thijn: Een Nyeuwe Clucht Boeck. Een zestiende-eeuwse anekdotenverzameling. Muiderberg 1983.

1554

Bron: Pauli, Schimpf und Ernst 250

Valerius Maximus    Valerius Maximus   

Aristoteles    Aristoteles   

Socratis    Socratis   

Socrates    Socrates   

Milo    Milo   

2013-03-01 14:46:22