Hoofdtekst
Van twee HOLLANDERS.
Daer souden twee jonghe ghesellen uut HOLLANT het landt besoecken om spraken te leeren. Soo als si t'ANTWERPEN 's morghens in een herberghe quamen, so begheerden si t'ontbyten. Men vraechden wat si ontbijten wouden. Si seyden: 'S[i]edt ons een half dosyn eyeren.' Dwelck gheschiede. Als de eyeren nu ghesoden waren, so sette men se op die tafel met een servette ende broot ende bier daerby. So vraechde men oft sy anders yet begeerden. Si antwoorden neen. So bleven se daer lanc op den anderen sitten kijcken ende niemant en tasten toe, omdatter gheen boter op die tafel en was. Over een wijl quammer een knecht, vraghende oft si yet hebben wouden. So sach hi dat se die eyeren niet en aten ende vraechde hoe 't by quam. Doen seyden si: 'Daer en is gheen boter.' Doen seyde die knecht: 'Ghi en hebt se niet geëyscht,' ende hi ginc haer boter halen. Daerentusschen seyde die een totten anderen: 'Maet, laet ons wederom gaen wandelen, want wi syn alree verre ghenoech, aenghesien dat wy in een landt comen daer men die eyeren sonder boter eedt.' Doen seyde den ander: 'Neen lansman, het mach noch passeren, aenghesien dat wij se met eysschen crijgen connen.' So ghinghen si voort ende quamen tot VALENCIJN toe. Daer sijnde, souden se gheerne broot ende anderen cost ghecocht hebben ende si en costen die sprake niet. Soo seyde d'een: 'Blijft ghi hier by dit kercxken staen, soo en verliesen wi malcanderen niet, ic sal gaen soecken broot.' Soo quam hi voor eens backers huys. Daer die vrouwe des daechs tevoren groote, ontspreeckelijcke pijne aen haer tanden ghehadt hadde, ende si hadde doen trecken. So wees dese HOLLANDER metten vingeren nae den openen mont, willende beteeckenen dat hi broot coopen woude om t'eten. Ende si dachte terstont: 'Dese knecht is in mijn spor ghetreden,' ende leyden hem met haer tot des tanttreckers, segghende: 'Trect doch sinen tant uut, want hi doet hem soe wee dat hi niet ghespreecken en can.' Doen nam die tanttrecker een servette, doen dacht de HOLLANDER: 'Hier sal 't wel ghaen, hier sal ick wat eten.' Maer eer die HOLLANDER hem hueden, so had hy eenen goeden tant uuten mont ghetrocken. Ende die HOLLANDER op ende ewech gheloopen, metter servetten noch op den hals, ende die barbier nae, segghende: 'Wat, wildy mi niet betalen, so geeft mi mijn servet weder.' Ende doen hi by synen ghesel quam, seyde hi: 'O lieve lansman ende ghesel, nu is 't hooch tijt dat wy wederom keeren, want gaen wi voerder, wi en sullen niet eenen tant in ons hooft houden.' Ende so trocken se allebeyde wederom thuyswaert.
Daer souden twee jonghe ghesellen uut HOLLANT het landt besoecken om spraken te leeren. Soo als si t'ANTWERPEN 's morghens in een herberghe quamen, so begheerden si t'ontbyten. Men vraechden wat si ontbijten wouden. Si seyden: 'S[i]edt ons een half dosyn eyeren.' Dwelck gheschiede. Als de eyeren nu ghesoden waren, so sette men se op die tafel met een servette ende broot ende bier daerby. So vraechde men oft sy anders yet begeerden. Si antwoorden neen. So bleven se daer lanc op den anderen sitten kijcken ende niemant en tasten toe, omdatter gheen boter op die tafel en was. Over een wijl quammer een knecht, vraghende oft si yet hebben wouden. So sach hi dat se die eyeren niet en aten ende vraechde hoe 't by quam. Doen seyden si: 'Daer en is gheen boter.' Doen seyde die knecht: 'Ghi en hebt se niet geëyscht,' ende hi ginc haer boter halen. Daerentusschen seyde die een totten anderen: 'Maet, laet ons wederom gaen wandelen, want wi syn alree verre ghenoech, aenghesien dat wy in een landt comen daer men die eyeren sonder boter eedt.' Doen seyde den ander: 'Neen lansman, het mach noch passeren, aenghesien dat wij se met eysschen crijgen connen.' So ghinghen si voort ende quamen tot VALENCIJN toe. Daer sijnde, souden se gheerne broot ende anderen cost ghecocht hebben ende si en costen die sprake niet. Soo seyde d'een: 'Blijft ghi hier by dit kercxken staen, soo en verliesen wi malcanderen niet, ic sal gaen soecken broot.' Soo quam hi voor eens backers huys. Daer die vrouwe des daechs tevoren groote, ontspreeckelijcke pijne aen haer tanden ghehadt hadde, ende si hadde doen trecken. So wees dese HOLLANDER metten vingeren nae den openen mont, willende beteeckenen dat hi broot coopen woude om t'eten. Ende si dachte terstont: 'Dese knecht is in mijn spor ghetreden,' ende leyden hem met haer tot des tanttreckers, segghende: 'Trect doch sinen tant uut, want hi doet hem soe wee dat hi niet ghespreecken en can.' Doen nam die tanttrecker een servette, doen dacht de HOLLANDER: 'Hier sal 't wel ghaen, hier sal ick wat eten.' Maer eer die HOLLANDER hem hueden, so had hy eenen goeden tant uuten mont ghetrocken. Ende die HOLLANDER op ende ewech gheloopen, metter servetten noch op den hals, ende die barbier nae, segghende: 'Wat, wildy mi niet betalen, so geeft mi mijn servet weder.' Ende doen hi by synen ghesel quam, seyde hi: 'O lieve lansman ende ghesel, nu is 't hooch tijt dat wy wederom keeren, want gaen wi voerder, wi en sullen niet eenen tant in ons hooft houden.' Ende so trocken se allebeyde wederom thuyswaert.
Beschrijving
Twee Hollanders gingen op reis om talen te leren. In Antwerpen bestelden ze in een herberg eieren, maar er werd geen boter bij geserveerd. Toch gingen ze verder, naar Noord-Frankrijk. Een van hen ging naar de bakker en bestelde eten met gebarentaal. De bakkersvrouw had net haar tand laten trekken, en verstond uit zijn gebaar dat hij ook tandpijn had. Ze bracht hem dus bij de tandentrekker en er werd een goede tand getrokken. De Hollanders maakten daarna dat ze thuiskwamen.
Bron
H. Pleij, J. van Grinsven, D. Schouten & F. van Thijn: Een Nyeuwe Clucht Boeck. Een zestiende-eeuwse anekdotenverzameling. Muiderberg 1983.
Commentaar
1554
Bron: onbekend
Naam Overig in Tekst
Hollanders 
Hollanders 
Hollant
Hollant
Valencijn
Valencijn
Naam Locatie in Tekst
Holland
Holland
Antwerpen
Antwerpen
Valenciennes
Valenciennes
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22