Hoofdtekst
Het spook achter de heg
't Was in de twintiger jaren. Reeds enkele weken was er weer de wekelijkse repetitie van de afdeling toneel van Tienray's fanfare in het gewone lokaal. Dat lokaal was een door een houten vouwdeur afgescheiden gedeelte van de caféruimte. De houten vouwdeur dempte het geluid niet voldoende, zodat men vrij goed een gesprek in de andere ruimte kon volgen. Meestal was daar niemand, maar vanavond was er een klant. En welk een klant. 't Was iemand uit Meerlo, in de wandeling H. H. genoemd. Als hij te veel gedronken had, zoals vanavond, zeurde hij urenlang over wat hem blijkbaar dwars zat. Een van die dingen waarover hij met, of liever tegen anderen praatte, was: spoken. Daarover zat hij ook nu weer de kastelein door te zagen, die zijn geleuter nauwelijks volgde. Een ander was de gemeenteraad waarvan hij lid was en die naar zijn mening een uiterst laks beleid voerde. Vanavond ging het over spoken en met name over de aan de Lingstraat spokende naaister, die zich vroeger daar verdronken had en nu nachtelijke voorbijgangers naderde om te zien of 't haar vrijer was, die haar had verlaten, en om wie ze die zelfmoord gepleegd had.
'Maar ik,' zeurde H. H. door, 'ik geloof niet aan spoken en ik ben er niet bang voor. Als er mij een zou naderen, sloeg ik het ondersteboven.'
De repeterende leden hadden dat gezeur ook gehoord toen er even een kleine pauze viel in de repetitie. 'Wacht,' zei Jan, 'die kaffer moeten we eens te pakken nemen. We zullen eens voor hem spoken. We zullen eens zien hoe kordaat hij zich gedragen zal.' Algemene instemming. Van de vrouw van de kastelein leenden ze een laken en toen H. H. eindelijk aanstalten maakte naar huis te gaan, slopen ze allemaal door de achterdeur naar buiten en liepen de weg op naar Meerlo. Bij het klooster hielden ze stil, bekeken de omgeving en besloten dat Jan zou spoken en de anderen van achter de heg de klucht zouden volgen.
In het licht van de volle maan zagen ze H. H. in de verte komen aanstrompelen, de fiets aan de hand, want fietsen kon hij niet meer. Snel verdwenen ze naar hun plaatsen: Jan aan de Meerlose kant van de heg, de rest aan de andere, waar een aantal thuya's stonden. Enkele minuten later hoorden ze hem dichtbij. Hij praatte in zichzelf.
'Spoken,' zei hij, 'ze zijn er niet. Kom maar op, spook, kom maar op!' En 't spook kwam. Van achter de heg kwam het spook te voorschijn, helemaal wit, met de witte armen omhooggeheven.
'Hier ben ik,' sprak een holle stem. 'Ik kom je halen.'
H. H. sperde zijn ogen wijd open van schrik. Hij verloor het evenwicht en viel dwars over zijn fiets. Al huilend krabbelde de lachwekkende gestalte overeind en viel op de knieën.
'Och God,' stamelde hij, 'spook, doe me asteblief niets, doe me asteblief niets.'
'Ja,' zei het spook met holle stem, 'maar dan moet je me beloven het drinken te laten en de kasteleins die je 's avonds kwijt willen zijn, niet meer zo door te zagen met je praatjes. Beloof je dat?'
Met de armen omhooggestrekt, beloofde H. H., die nog steeds huilde van dronkenmansberouw, dat hij zich zou beteren. 'Dan ga nu maar naar huis,' bromde het spook goedig, 'en vertel het tegen niemand.' H. H. krabbelde overeind en zigzagde, met zijn fiets weer aan de hand, op huis aan. H. H. heeft echter niet kunnen zwijgen. Sindsdien doet het verhaal de ronde dat het bij de kloosterheg spookt.
't Was in de twintiger jaren. Reeds enkele weken was er weer de wekelijkse repetitie van de afdeling toneel van Tienray's fanfare in het gewone lokaal. Dat lokaal was een door een houten vouwdeur afgescheiden gedeelte van de caféruimte. De houten vouwdeur dempte het geluid niet voldoende, zodat men vrij goed een gesprek in de andere ruimte kon volgen. Meestal was daar niemand, maar vanavond was er een klant. En welk een klant. 't Was iemand uit Meerlo, in de wandeling H. H. genoemd. Als hij te veel gedronken had, zoals vanavond, zeurde hij urenlang over wat hem blijkbaar dwars zat. Een van die dingen waarover hij met, of liever tegen anderen praatte, was: spoken. Daarover zat hij ook nu weer de kastelein door te zagen, die zijn geleuter nauwelijks volgde. Een ander was de gemeenteraad waarvan hij lid was en die naar zijn mening een uiterst laks beleid voerde. Vanavond ging het over spoken en met name over de aan de Lingstraat spokende naaister, die zich vroeger daar verdronken had en nu nachtelijke voorbijgangers naderde om te zien of 't haar vrijer was, die haar had verlaten, en om wie ze die zelfmoord gepleegd had.
'Maar ik,' zeurde H. H. door, 'ik geloof niet aan spoken en ik ben er niet bang voor. Als er mij een zou naderen, sloeg ik het ondersteboven.'
De repeterende leden hadden dat gezeur ook gehoord toen er even een kleine pauze viel in de repetitie. 'Wacht,' zei Jan, 'die kaffer moeten we eens te pakken nemen. We zullen eens voor hem spoken. We zullen eens zien hoe kordaat hij zich gedragen zal.' Algemene instemming. Van de vrouw van de kastelein leenden ze een laken en toen H. H. eindelijk aanstalten maakte naar huis te gaan, slopen ze allemaal door de achterdeur naar buiten en liepen de weg op naar Meerlo. Bij het klooster hielden ze stil, bekeken de omgeving en besloten dat Jan zou spoken en de anderen van achter de heg de klucht zouden volgen.
In het licht van de volle maan zagen ze H. H. in de verte komen aanstrompelen, de fiets aan de hand, want fietsen kon hij niet meer. Snel verdwenen ze naar hun plaatsen: Jan aan de Meerlose kant van de heg, de rest aan de andere, waar een aantal thuya's stonden. Enkele minuten later hoorden ze hem dichtbij. Hij praatte in zichzelf.
'Spoken,' zei hij, 'ze zijn er niet. Kom maar op, spook, kom maar op!' En 't spook kwam. Van achter de heg kwam het spook te voorschijn, helemaal wit, met de witte armen omhooggeheven.
'Hier ben ik,' sprak een holle stem. 'Ik kom je halen.'
H. H. sperde zijn ogen wijd open van schrik. Hij verloor het evenwicht en viel dwars over zijn fiets. Al huilend krabbelde de lachwekkende gestalte overeind en viel op de knieën.
'Och God,' stamelde hij, 'spook, doe me asteblief niets, doe me asteblief niets.'
'Ja,' zei het spook met holle stem, 'maar dan moet je me beloven het drinken te laten en de kasteleins die je 's avonds kwijt willen zijn, niet meer zo door te zagen met je praatjes. Beloof je dat?'
Met de armen omhooggestrekt, beloofde H. H., die nog steeds huilde van dronkenmansberouw, dat hij zich zou beteren. 'Dan ga nu maar naar huis,' bromde het spook goedig, 'en vertel het tegen niemand.' H. H. krabbelde overeind en zigzagde, met zijn fiets weer aan de hand, op huis aan. H. H. heeft echter niet kunnen zwijgen. Sindsdien doet het verhaal de ronde dat het bij de kloosterheg spookt.
Beschrijving
H. H. gelooft niet aan spoken en de fanfareleden willen een grap met hem uithalen en verstoppen zich achter een heg bij het klooster van Meerlo. Als de in een laken gehulde Jan tevoorschijn komt, schrikt H. H. zich een hoedje, valt met fiets en al en smeekt het spook hem met rust te laten. Als hij belooft het drinken te laten en niet meer de kasteleins door te zagen met zijn praatjes. Jan belooft het en vertelt, dat het spookt bij het klooster.
Bron
Willem de Blécourt, Volksverhalen uit Nederlands Limburg, Utr./Antw.1981, 30-32 N°1.6
Motief
K1833 - Disguise as ghost. 
K1833 - Disguise as ghost. 
Commentaar
voor 1977
Naam Overig in Tekst
H. H.
H. H.
Jan
Jan
God
God
Naam Locatie in Tekst
Tienray
Tienray
Meerlo
Meerlo
Lingstraat
Lingstraat
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22