Hoofdtekst
Der wie in frou, dy woe altyd it lêste wurd ha. De keardel dêr't se mei troud wie krige syn nocht dêrfan. Hy siet bot ûnder 'e tûme fan it minske. Al hie hja ek noch sa bot ûngelyk, it lêste wurd woe se ha.
Op in jountiid rekken se slaende deilis. De man pakt har beet en dondert har yn 'e feart. "Sjesa," tinkt er, "nou haw ik it lêste wurd èk ris."
Mar sa wie 't net. Hwant doe't se goed en wol yn 't wetter lei rôp se: "Help!"
Op in jountiid rekken se slaende deilis. De man pakt har beet en dondert har yn 'e feart. "Sjesa," tinkt er, "nou haw ik it lêste wurd èk ris."
Mar sa wie 't net. Hwant doe't se goed en wol yn 't wetter lei rôp se: "Help!"
Onderwerp
AT 1365 - The Obstinate Wife 
AT 1365 - The Obstinate Wife 
ATU 1365 - The Obstinate Wife.
ATU 1365 - The Obstinate Wife.
Beschrijving
Een vrouw wil altijd het laatste woord hebben tot ongenoegen van haar man. Op een avond maken ze slaande ruzie en hij dondert haar in de vaart. Nu denkt hij het laatstye woord te hebben, maar uit het water klinkt: "Help."
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 953, verhaal 3 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
14 oktober 1972
The Obstinate Wife
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21