Hoofdtekst
In man en in frou wienen ris togearre útnoege om nei minsken ta to iten. De frou hie de gewoante dat se in hiele protte iet, yn 't ûnfoege. De man sei: "Nou mastû aenst dyn fatsoen al in bytsje hâlde, dû mast fan ophâlden wite." Hja sprutsen ôf, omdat hja de mjitte net koe, soe hy har op 'e foet traepje as se ophâlde moest.
Doe sieten se dêr to iten. Der wie in dikke houn yn 'e hûs. Hja wienen noch mar krekt oan 't iten doe trape dy houn it minske op 'e foet. Hja tocht: nou mat ik ophâlde, en hja skoude de itenspanne oan kant.
De jouns rekken se dêr op bêd by dy minsken. Se leinen yn in bêdsté. Mar 't minske koe net yn 'e sliep komme. De man gong foar har nei de kelder ta en nom in sleeffol brij foar har mei.
Mar doe't er by 't bêd kom, lei hja mei 't bleate gat oer de rânne hinne. Hy seach dat foar it gesicht oan en hy hâldde de sleef mei brij der by. Doe blaesde dat minske ôf. "Blaes mar net, it is net hyt mear", sei de man.
Doe blaesde se nochris wer ôf. Doe woarde de man lulk en hy sloech har mei de brijsleef tsjin 'e bleate kont oan.
Doe wie 't allegear brij op bêd. Doe tochten se: "Nou matte wy sjen dat wy fuortkomme."
De man roan foarop. Hy sei tsjin 't wiif, doe't se ta 't hûs út gongen: "De doar meinimme." Hy bidoelde, dat se him oanlûke moest. Mar hja nom de doar út 'e hingsels en laedde him op 'e nekke.
Doe roannen se troch de bosk. Mar doe seagen se dat der rovers oankommen. Hja woarden bang en klommen gau yn in beam.
Hja nom de doar mei.
Dy rovers gongen ûnder dy beam sitten en telden it jild nei dat se roofd hienen. Dat wie in hiele protte.
It wyfke moest sa noadich pisje. Hja koe 't net langer ynhâlde en dêr foel it hinne.
"Daar valt hemels water", seinen de rovers.
Even letter moest it minske skite en dat gong deselde wei lâns.
"Daar valt hemelse moster", seinen de rovers.
Mar doe koe it minske de doar net langer fêsthâlde.
Dy foel del. De rovers krigen him op 'e kop.
"De hiele wrâld komt del!" rôpen se. En sy naeiden hurd út en sy lieten alle jild achter.
De man en de frou makken gau dat se út 'e beam kommen en sy nommen it jild mei nei hûs ta.
Doe sieten se dêr to iten. Der wie in dikke houn yn 'e hûs. Hja wienen noch mar krekt oan 't iten doe trape dy houn it minske op 'e foet. Hja tocht: nou mat ik ophâlde, en hja skoude de itenspanne oan kant.
De jouns rekken se dêr op bêd by dy minsken. Se leinen yn in bêdsté. Mar 't minske koe net yn 'e sliep komme. De man gong foar har nei de kelder ta en nom in sleeffol brij foar har mei.
Mar doe't er by 't bêd kom, lei hja mei 't bleate gat oer de rânne hinne. Hy seach dat foar it gesicht oan en hy hâldde de sleef mei brij der by. Doe blaesde dat minske ôf. "Blaes mar net, it is net hyt mear", sei de man.
Doe blaesde se nochris wer ôf. Doe woarde de man lulk en hy sloech har mei de brijsleef tsjin 'e bleate kont oan.
Doe wie 't allegear brij op bêd. Doe tochten se: "Nou matte wy sjen dat wy fuortkomme."
De man roan foarop. Hy sei tsjin 't wiif, doe't se ta 't hûs út gongen: "De doar meinimme." Hy bidoelde, dat se him oanlûke moest. Mar hja nom de doar út 'e hingsels en laedde him op 'e nekke.
Doe roannen se troch de bosk. Mar doe seagen se dat der rovers oankommen. Hja woarden bang en klommen gau yn in beam.
Hja nom de doar mei.
Dy rovers gongen ûnder dy beam sitten en telden it jild nei dat se roofd hienen. Dat wie in hiele protte.
It wyfke moest sa noadich pisje. Hja koe 't net langer ynhâlde en dêr foel it hinne.
"Daar valt hemels water", seinen de rovers.
Even letter moest it minske skite en dat gong deselde wei lâns.
"Daar valt hemelse moster", seinen de rovers.
Mar doe koe it minske de doar net langer fêsthâlde.
Dy foel del. De rovers krigen him op 'e kop.
"De hiele wrâld komt del!" rôpen se. En sy naeiden hurd út en sy lieten alle jild achter.
De man en de frou makken gau dat se út 'e beam kommen en sy nommen it jild mei nei hûs ta.
Onderwerp
AT 1691 - "Don't Eat too Greedily." 
AT 1691 - "Don't Eat too Greedily." 
ATU 1691 - The Hungry Clergyman
ATU 1691 - The Hungry Clergyman
Beschrijving
Een man en een vrouw gingen bij mensen eten. De vrouw at vaak erg veel, dus spraken ze af dat de man haar tegen de voet zou trappen als ze te gulzig at. Toen ze net zaten te eten trapte de hond tegen de voet van de vrouw, dus stopte ze met eten. 's Avonds in bed kon de vrouw niet slapen en ging haar man nog wat eten voor haar halen. Hij zag echter haar achterwerk voor haar gezicht aan, en toen ze daarmee 'blies' werd hij kwaad: hij sloeg de lepel tegen haar kont aan, en het bed lag vol met eten. Het echtpaar besloot toen weg te gaan, en onderweg naar buiten nam de vrouw de deur mee. In het bos kwamen er rovers aan, dus klommen ze in een boom. De rovers gingen daar onder zitten. De vrouw plaste en poepte achtereenvolgens op de rovers. Toen liet ze ook nog de deur vallen, en de rovers dachten dat de wereld naar beneden kwam. Ze renden weg en lieten hun buit achter, die de man en vrouw toen meenamen.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 975, verhaal 12 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
19 januari 1973
"Don't Eat too Greedily." & AT 1653 The Robbers under the Tree
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22