Hoofdtekst
Der wie in koaning, dy mocht sa graech fortellen hearre. Noait wie in forhael sa gek of hy sei altyd: "It koe bêst wier gebeurd wêze."
Op in kear biloofde hy in hûs mei in protte lân en in sjou jild oan dyselde, dy't him in forhael fortelle koe, dêr't hy direkt fan sizze koe: "Dat liichste."
Der kommen allegear minsken mei gekke forhalen mar it koe noait sa gek wêze of de koaning dy sei: "Dat kin bêst wier gebeurd wêze."
Doe op in kear kom der in earme arbeider by him. Dy sei: "Ik woe ek graech ris in forhaeltsje fortelle."
Doe fortelde er dat hy hie by syn hûs in hinnipsiedtsje siedde, dat sa ôfgryslike hurd groeide, dat yn 'e tiid dat hy der by stie kom it boppe de beammen út en op 't lêst wie 't oan 'e himel ta.
Doe klom hy der yn op, heel, heel heech. En doe't er hielendal boppe wie liet er him nei ûnderen glide en doe kom er ûnder 'e groun tolânne, like fier as hy der earst boppe wie.
Der ûnder 'e ierde wennen èk minsken.
Doe fortelde hy dêr oan dy minsken dat dêr boppe de ierde, dêr wenne in koaning, dy't sa fan forhaeltsje-fortellen hâldde. Dêr hienen dy minsken wol fan heard, seinen se. Hwant in neef fan him wie dêr bargehoeder, dêr ûnder 'e groun.
Doe sprong de koaning op en rôp: "Dat liichste, hwant ik ha net ien yn 'e famylje dy't bargehoeder is!"
Doe sei de arbeider: "Dat is ek sa. Mar nou myn hûs en myn lân en myn jild!"
De koaning lake en sei: "Dû hast it earlik fortsjinne."
Op in kear biloofde hy in hûs mei in protte lân en in sjou jild oan dyselde, dy't him in forhael fortelle koe, dêr't hy direkt fan sizze koe: "Dat liichste."
Der kommen allegear minsken mei gekke forhalen mar it koe noait sa gek wêze of de koaning dy sei: "Dat kin bêst wier gebeurd wêze."
Doe op in kear kom der in earme arbeider by him. Dy sei: "Ik woe ek graech ris in forhaeltsje fortelle."
Doe fortelde er dat hy hie by syn hûs in hinnipsiedtsje siedde, dat sa ôfgryslike hurd groeide, dat yn 'e tiid dat hy der by stie kom it boppe de beammen út en op 't lêst wie 't oan 'e himel ta.
Doe klom hy der yn op, heel, heel heech. En doe't er hielendal boppe wie liet er him nei ûnderen glide en doe kom er ûnder 'e groun tolânne, like fier as hy der earst boppe wie.
Der ûnder 'e ierde wennen èk minsken.
Doe fortelde hy dêr oan dy minsken dat dêr boppe de ierde, dêr wenne in koaning, dy't sa fan forhaeltsje-fortellen hâldde. Dêr hienen dy minsken wol fan heard, seinen se. Hwant in neef fan him wie dêr bargehoeder, dêr ûnder 'e groun.
Doe sprong de koaning op en rôp: "Dat liichste, hwant ik ha net ien yn 'e famylje dy't bargehoeder is!"
Doe sei de arbeider: "Dat is ek sa. Mar nou myn hûs en myn lân en myn jild!"
De koaning lake en sei: "Dû hast it earlik fortsjinne."
Onderwerp
AT 0852 - The Hero Forces the Princess to Say, "That is a Lie." 
AT 0852 - The Hero Forces the Princess to Say, "That is a Lie." 
ATU 0852 - Lying Contest
ATU 0852 - Lying Contest
Beschrijving
Een koning loofde een beloning uit aan degene die hem een verhaal kon vertellen dat volgens de koning gelogen was. Een arme arbeider ging het proberen en vertelde over een zaadje, waar een hele hoge plant uit groeide. De man klom erin en liet zich naar beneden glijden. Toen kwam hij diep onder de grond terecht, waar ook mensen wonen. Hij vertelde hen over de koning. De mensen kenden de koning wel, want een neef van hem die varkenshoeder was woonde daar. Dat was een leugen, want de koning had geen neef die varkenshoeder was. De man kreeg zijn beloning.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 975, verhaal 17 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
19 januari 1973
The Hero Forces the Princess to Say, "That is a Lie."
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22