CJ097620

Jan en Tryn.
Jan en Tryn soenen op in jountiid to praten. Hja soenen dêr dan ek by dy minsken waerm ite en dêr de nacht oerbliuwe. Mar Tryn wie in fraet, dy koe Aken en Keulen op. Dan skamme Jan him foar har. Dêrom praetten se ôf, Jan soe har op 'e foet traepje as se ophâlde moest mei iten.
Hja krigen beantsjebrij. Dat mocht Tryn alderivichste graech. Hja sette har der alhiel nei.
Mar se hie noch mar in leppel of fjouwer, fiif troch 't kielsgat of dêr trape ien har op 'e tean. Dat hie de greate houn dien dy't dêr wie. Mar dat wist Tryn net. Dy tocht dat Jan har de wink joech fan ophâlde. Dat hja lei de leppel del. Hja wie net heal sêd.
De nachts lei se op bêd mei de honger yn 'e hals. Sliepe koe se net. "Jan," sei se, "gean dû nei de kelder en helje my in panfol beantsjebrij. Der is genôch oerbleaun."
"Goed", sei Jan en hy gong nei de kelder. Mar hy bleau noch al even wei, hwant it wie allegearre tsjuster en 't wie foar him in fremd hûs, dat Tryn rekke yn dy tiid yn 'e sliep. Hja lei mei 't bleate gat oer de bêdsplanke hinne.
Doe't Jan mei in panfol beantsjesop by har kom hâldde er dy by har kont, hwant hy miende dat dat har gesicht wie. Doe blaesde Tryn ôf.
"Hoechst net to blazen," sei Jan, "de beantsjebrij is net hyt."
Doe blaesde Tryn wer ôf. Doe woarde Jan lulk en hy smiet har de beantsjebrij om 'e kont.
Mar doe seach it der raer út fansels. It hiele bêd wie smoarch. "Wy matte hjir wei," sei Jan, "hwat gauwer, hwat better."
Hja naeiden hals oer de kop út en Tryn nom de doar mei yn 'e haest.
Sa kommen se yn 'e bosk. Dêr seagen se rovers oankommen.
Dêr woarden se binaud foar en sy klommen gau yn in beam.
Tryn nom de doar mei yn 'e beam.
Doe gongen dy rovers dêr krekt ûnder dy beam sitten. Sy telden it jild nei, dat se roofd hienen.
Mar Tryn, dy koe de doar net langer beethâlde. Sy liet him falle. Hy foel krekt op dy rovers. Dy woarden sa bang, hwant sy tochten: "Nou forgiet de wereld."
Sy naeiden hurd út en lieten alle jild lizze. Jan en Tryn kommen út 'e beam en nommen it jild mei.

AT 1691 - "Don't Eat too Greedily."    AT 1691 - "Don't Eat too Greedily."   

ATU 1691 - The Hungry Clergyman    ATU 1691 - The Hungry Clergyman   

Jan en Tryn gingen bij mensen eten en logeren. Omdat Tryn zoveel at, spraken ze een teken af. Jan zou haar op haar voet trappen als ze moest stoppen met eten. Toen ze net zaten te eten, trapte de hond op Tryns teen. Zij stopte dus met eten. 's Avonds in bed kon ze niet slapen van de honger en Jan ging nog wat eten halen in de kelder. Omdat hij bij terugkomst haar kont voor haar gezicht aanzag, dacht hij dat ze op het eten 'blies'. Hij sloeg toen de lepel tegen haar kont. Het bed was vies en ze besloten te vluchten. Tryn nam in de haast de deur mee. In het bos zagen ze rovers, en ze vluchtten een boom in. Tryn liet de deur op de rovers vallen, die wegrenden en hun geld voor Jan en Tryn achterlieten.

Collectie Jaarsma, verslag 976, verhaal 20 (archief Meertens Instituut)

25 januari 1973

"Don't Eat too Greedily." & AT 1653 The Robbers under the Tree

Jan    Jan   

Tryn    Tryn   

Aken    Aken   

Keulen    Keulen   

2013-03-01 14:46:22