Hoofdtekst
Der wienen in boer en in frou. Dy frou wie net sa botte gochum. Op in kear slachte er in baerch. Dy kaem yn 't spekhok. Doe sei er tsjin syn frou: "Dy is foar de kâlde winter, hear."
Doe gebeurde it ris op in kear dat der in skoaijer by de doar kaem. De frou wie allinne thús.
"Hwa binne jo?" frege se.
"De kâlde Winter", sei er.
"Nou," sei se, "dan treft dat. Wy ha hjir in baerch foar jo yn 't spekhok. Myn man hat sein: dy is foar de kâlde winter. Dan nimme jo dy mar mei."
De skoaijer naem de baerch mei en gong fuort.
Mar dyselde deis kaem de boer thús. Doe't dy hearde hwat der gebeurd wie stie it der net bêst foar. Hy sei tsjin syn frou: "Ik gean der op út en as ik in frommes fyn dat nòch dommer is as dû, dan bistû frij, mar sa net, dan sil ik dy in flink pak op 'e hûd jaen."
Doe gong hy der op út.
Doe seach er ûnderweis in frou, dy stie mei in sekfol ierappels oer 't skouder boven op in wein.
De man roan hwat hinne en wer oer de wei en frege 't minske: "Hwerom dogge jo dat?"
"Dan hat it hynder safolle net to lûken", sei se. "Mar hwer komme jo wei?" frege se.
"Ik bin út 'e hemel fallen", sei de boer. "Ik bin nou op 'e wei der wer hinne."
"Ut 'e hemel," sei se, "dan kinne jo myn man tink wol. Dy is dêr ek. Dy is overleden."
"Ja," sei de boer, "dy ken ik wol. Mar ik mat eins wer fuort, oars kom ik to let."
"Nou," seit se, "hjir is 't hynder. Dêr kinne jo wol op nei de hemel ride."
Dat like de boer skoan ta. Doe krige er noch iten en jild mei foar de overleden man en doe ried er op 't hynder nei hûs ta.
De frou krige net in pak op 'e hûd, hwant hy hie nou in frommes foun dat nòch dommer wie as syn eigen wiif.
Doe gebeurde it ris op in kear dat der in skoaijer by de doar kaem. De frou wie allinne thús.
"Hwa binne jo?" frege se.
"De kâlde Winter", sei er.
"Nou," sei se, "dan treft dat. Wy ha hjir in baerch foar jo yn 't spekhok. Myn man hat sein: dy is foar de kâlde winter. Dan nimme jo dy mar mei."
De skoaijer naem de baerch mei en gong fuort.
Mar dyselde deis kaem de boer thús. Doe't dy hearde hwat der gebeurd wie stie it der net bêst foar. Hy sei tsjin syn frou: "Ik gean der op út en as ik in frommes fyn dat nòch dommer is as dû, dan bistû frij, mar sa net, dan sil ik dy in flink pak op 'e hûd jaen."
Doe gong hy der op út.
Doe seach er ûnderweis in frou, dy stie mei in sekfol ierappels oer 't skouder boven op in wein.
De man roan hwat hinne en wer oer de wei en frege 't minske: "Hwerom dogge jo dat?"
"Dan hat it hynder safolle net to lûken", sei se. "Mar hwer komme jo wei?" frege se.
"Ik bin út 'e hemel fallen", sei de boer. "Ik bin nou op 'e wei der wer hinne."
"Ut 'e hemel," sei se, "dan kinne jo myn man tink wol. Dy is dêr ek. Dy is overleden."
"Ja," sei de boer, "dy ken ik wol. Mar ik mat eins wer fuort, oars kom ik to let."
"Nou," seit se, "hjir is 't hynder. Dêr kinne jo wol op nei de hemel ride."
Dat like de boer skoan ta. Doe krige er noch iten en jild mei foar de overleden man en doe ried er op 't hynder nei hûs ta.
De frou krige net in pak op 'e hûd, hwant hy hie nou in frommes foun dat nòch dommer wie as syn eigen wiif.
Onderwerp
AT 1541 - For the Long Winter 
AT 1541 - For the Long Winter 
ATU 1541 - For the Long Winter.
ATU 1541 - For the Long Winter.
Beschrijving
Een boer had een heel domme vrouw. Toen hij eens het varken slachtte zei hij dat dat was voor de lange winter. Op een avond was de vrouw alleen thuis toen er een schooier aan de deur kwam die zei dat hij de Lange Winter was. De vrouw gaf hem het varken mee. De boer was erg boos en beloofde zijn vrouw een flink pak slaag tenzij hij een nog dommere vrouw zou tegenkomen. Onderweg zag hij een wagen met bovenop een vrouw met een zak aardappels op haar rug. Dat deed ze om het paard te ontlasten. Ze vroeg waar de boer vandaan kwam. Die zei dat hij uit de hemel kwam vallen. De vrouw vroeg of hij haar man kende, die overleden was. De boer beaamde dat, mocht het paard hebben en kreeg eten en geld mee voor de overleden man van de vrouw. Thuis gaf hij zijn eigen vrouw geen pak slaag; was immers een nog dommere vrouw tegengekomen.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1002, verhaal 14 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
12 april 1973
For the Long Winter
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21