Hoofdtekst
Der wienen twa Grinzer kooplju, dy soenen nei Ljouwert ta. Hja kochten kaertsjes foar de trein en rieden dêr hinne.
Doe't se goed en wol yn Ljouwert wienen sei de iene koopman: "Ik mat noch even út 'e broek."
"Dan matte wy even in kafé yn", sei de oare.
"Salang kin 'k it net ynhâlde", sei de earste wer.
"Dat sil wol matte", sei syn maet. "Dû kinst hjir net bêst midden yn 'e stêd op 'e strjitte delskite. Kinst net wachtsje oant wy by in kofjehûs binne?"
"Unmooglik," sei de earste koopman, "dat kin noait."
"Nou jonge," sei de oare, "dêr stiet in greate beam. Dan mast it dêr mar achter dwaen, soe 'k sizze."
De koopman gong der achter sitten en die syn bihoefte. Wylst hâldde syn maet de jas wiid-út, dat se him mar net sitten sjen soenen. Sa stie hy der foar.
"Bliksem," sei er doe, "dêr komt in plysje oan. Nou smear ik him." En hy naeide út.
De oare, dy't krekt klear wie, klaude gau syn broekespul hwat by elkoar en smiet syn hoed oer it protsje op 'e groun. De plysje kom by him en frege hwat er dêr die.
De koopman sei: "Ik haw in fremde fûgel fangd. In kakketoe. Dêr ha 'k de hoed oerhinne lein, oars fleant er fuort."
"Hwerom naeide jou maet sa hurd út?" frege de plysje.
"Dy is nei in winkel om in kouwe to keapjen."
It duorre de plysje to lang om dêr op to wachtsjen. Hy tocht: "As dy knaep net komt, matte wy dy fûgel sels mar pakke."
De plysje gong yn 'e hoksen sitten en tilde de hoed in lyts bytsje op. Doe naeide de koopman gau út. Mar dat fornaem de plysje net. Doe lichte hy de hoed noch in bytsje op en die in taest mei de hân.
Doe sei er: "Wol kak, mar gjin toe."
Doe't se goed en wol yn Ljouwert wienen sei de iene koopman: "Ik mat noch even út 'e broek."
"Dan matte wy even in kafé yn", sei de oare.
"Salang kin 'k it net ynhâlde", sei de earste wer.
"Dat sil wol matte", sei syn maet. "Dû kinst hjir net bêst midden yn 'e stêd op 'e strjitte delskite. Kinst net wachtsje oant wy by in kofjehûs binne?"
"Unmooglik," sei de earste koopman, "dat kin noait."
"Nou jonge," sei de oare, "dêr stiet in greate beam. Dan mast it dêr mar achter dwaen, soe 'k sizze."
De koopman gong der achter sitten en die syn bihoefte. Wylst hâldde syn maet de jas wiid-út, dat se him mar net sitten sjen soenen. Sa stie hy der foar.
"Bliksem," sei er doe, "dêr komt in plysje oan. Nou smear ik him." En hy naeide út.
De oare, dy't krekt klear wie, klaude gau syn broekespul hwat by elkoar en smiet syn hoed oer it protsje op 'e groun. De plysje kom by him en frege hwat er dêr die.
De koopman sei: "Ik haw in fremde fûgel fangd. In kakketoe. Dêr ha 'k de hoed oerhinne lein, oars fleant er fuort."
"Hwerom naeide jou maet sa hurd út?" frege de plysje.
"Dy is nei in winkel om in kouwe to keapjen."
It duorre de plysje to lang om dêr op to wachtsjen. Hy tocht: "As dy knaep net komt, matte wy dy fûgel sels mar pakke."
De plysje gong yn 'e hoksen sitten en tilde de hoed in lyts bytsje op. Doe naeide de koopman gau út. Mar dat fornaem de plysje net. Doe lichte hy de hoed noch in bytsje op en die in taest mei de hân.
Doe sei er: "Wol kak, mar gjin toe."
Onderwerp
AT 1528 - Holding Down the Hat   
ATU 1528 - Holding Down the Hat.   
VDK 1528 - Holding Down the Hat   
Beschrijving
Twee kooplui gingen naar de stad, toen de een nodig moest poepen. Hij kon niet wachten tot ze bij een café kwamen en ging achter een boom zitten, terwijl de ander zijn jas ervoor hield. Plotseling kwam er een agent aan, en de ene koopman rende weg. De ander bedekte de hoop met zijn hoed en fatsoeneerde snel zijn broek. De agent vroeg wat hij deed. De man vertelde dat hij een kaketoe had gevangen onder zijn hoed en dat zijn maat naar een winkel was om een kooi te kopen. De agent ging zitten en tilde voorzichtig de hoed een stukje op. De andere koopman rende nu ook weg, terwijl de agent voorzichtig met zijn hand onder de hoed voelde: wel kak maar geen toe.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1009, verhaal 3 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
8 mei 1973
Holding Down the Hat
Naam Locatie in Tekst
Ljouwert   
Leeuwarden   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21
