Hoofdtekst
Der wie in feint, dy kaem by in faem. Mar 't wie hwat in slûch spultsje. Al in pear kear hied er by har west en hy hie har noch noait in tút jown.
Syn mem frege him op in kear: "Hoe sit dat mei jimme forkearing? Binne jim wolris oan 't tútsjen?"
"Né", sei de soan.
"Nou," sei se, "dan wurdt dat wolris tiid." Hja tocht by harsels: ik sil drastyske maetregels nimme. Hja sei tsjin him: "Nou sil 'k it dy sizze, astû nou joun net mei har tutest, dan komstû hjir net wer yn 'e hûs."
Dy jounes rekket hy wer nei de faem ta, mar ek dizze kear gong it like min op in tútsjen. Sûnder dat er in tút hawn hie of jown hie kaem er thús.
Syn mem frege him: "Hoe is 't gong?"
Hy woe der net om lige en sei: "Né, wy ha net oan 't tútsjen west."
"Nou," sei syn mem, "dan wol 'k dy ek net yn 'e hûs ha."
Doe keas dy feint de wiiste wei, hy gong werom nei 't fanke ta. It wie forrekte kâld. Doe't er by 't hûs fan 'e faem kaem, kloppe er op 't glês en hja skoude 't finster omheech.
"Hwat is der oan?" frege se.
"Myn mem wol my der net wer yn ha omdat ik dy net in tútsje jown ha."
It fanke tocht by harsels: 't is forrekte kâld - en dy stekt de kont troch 't finster. Dêr jowt er in tútsje op.
Dan komt er thús by syn mem. En dan fortelt er har dat er it fanke in tútsje jown hat. "Mar," seit er, "ik kom der noait wer."
"Hwerom dàt net?" frege de mem.
"Hja stonk my to bot út 'e azem", sei er.
Syn mem frege him op in kear: "Hoe sit dat mei jimme forkearing? Binne jim wolris oan 't tútsjen?"
"Né", sei de soan.
"Nou," sei se, "dan wurdt dat wolris tiid." Hja tocht by harsels: ik sil drastyske maetregels nimme. Hja sei tsjin him: "Nou sil 'k it dy sizze, astû nou joun net mei har tutest, dan komstû hjir net wer yn 'e hûs."
Dy jounes rekket hy wer nei de faem ta, mar ek dizze kear gong it like min op in tútsjen. Sûnder dat er in tút hawn hie of jown hie kaem er thús.
Syn mem frege him: "Hoe is 't gong?"
Hy woe der net om lige en sei: "Né, wy ha net oan 't tútsjen west."
"Nou," sei syn mem, "dan wol 'k dy ek net yn 'e hûs ha."
Doe keas dy feint de wiiste wei, hy gong werom nei 't fanke ta. It wie forrekte kâld. Doe't er by 't hûs fan 'e faem kaem, kloppe er op 't glês en hja skoude 't finster omheech.
"Hwat is der oan?" frege se.
"Myn mem wol my der net wer yn ha omdat ik dy net in tútsje jown ha."
It fanke tocht by harsels: 't is forrekte kâld - en dy stekt de kont troch 't finster. Dêr jowt er in tútsje op.
Dan komt er thús by syn mem. En dan fortelt er har dat er it fanke in tútsje jown hat. "Mar," seit er, "ik kom der noait wer."
"Hwerom dàt net?" frege de mem.
"Hja stonk my to bot út 'e azem", sei er.
Onderwerp
AT 1456 - The Blind Fiancée 
AT 1456 - The Blind Fiancée 
ATU 1456 - The Blind Fiancée.
ATU 1456 - The Blind Fiancée.
Beschrijving
Een jongen heeft al een tijdje verkering met een meisje maar het komt nooit van kussen. Zijn moeder bemoeit zich ermee en zegt dat ze hem het huis uitzet als hij de volgende keer niet met zijn meisje kust. Als het weer niet gebeurt, en hij het eerlijk opbiecht, stuurt ze hem het huis uit. In de donkere koude nacht gaat hij weer naar het meisje toe en verteld door het raam wat er is gebeurd. Zij doet het raam open en steekt haar achterwerk naar buiten, waar hij een zoen op geeft. Later zegt hij tegen zijn moeder dat hij haar gezoend heeft maar dat ze jammer genoeg een stinkende adem heeft.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1016, verhaal 30 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
21 mei 1973
The Blind Fiancée
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21