Hoofdtekst
It wie yn 'e tritiger jierren. It gong de boeren net sa bêst en doe wie der ien boer, dy hie syn nocht fan 'e buorkerij ôf. Hy sei op in kear tsjin 'e hûsdokter: "Soe ik gjin dokter wurde kinne?"
"Jawiswol," sei de dokter, "jo ha genôch leard. Dat is samar klear. Ik soe sizze, jo matte mar ris in kear mei my by de pasjinten lâns."
De dei waerde fêststeld en dêr gongen de dokter en de boer togearre op stap.
Doe kamen se by in âld minske en doe frege de dokter har: "Hoe giet it?"
"Aerdich goed, dokter", sei se.
"Hoe giet it mei de trochgong?" frege de dokter.
"Nou," sei se, "sjoch, de pot stiet noch op it bêdsbuordtsje, dêr sit myn ûntlêsting yn."
De dokter kriget de pot, reart der mei de finger yn om en slikket dan de finger ôf. (It âld-minske wie 't mei de dokter iens. Der wie koeke en bier yn de pot dien, mar it like krekt echt en de boer tocht net oars as it wienen de útwerpsels fan it minske.)
Nei dizze bisite gongen se noch nei in pear oare pasjinten ta en doe sei de dokter: "Nou ha jo my de kunst wol ôfleard. Nou kinne jo jo tonei allinne wol rêdde." En hy joech de boer adressen op fan pasjinten dêr't er hinnegean moest.
Doe kom dy boer by in âld minske.
Hy sei: "Hoe giet it?"
"Wol aerdich goed", sei se.
"Hoe is 't mei de trochgong?" frege er.
"Nou, sjoch, dokter," sei se, "dêr stiet de pot."
De boer der hinne. Hy nimt de pot en riert der mei de finger yn om en dan slikket er de finger ôf.
"Nou," seit de boer, "jo sille 't wol rêdde, mar ik kin 't wol bistjerre."
"Jawiswol," sei de dokter, "jo ha genôch leard. Dat is samar klear. Ik soe sizze, jo matte mar ris in kear mei my by de pasjinten lâns."
De dei waerde fêststeld en dêr gongen de dokter en de boer togearre op stap.
Doe kamen se by in âld minske en doe frege de dokter har: "Hoe giet it?"
"Aerdich goed, dokter", sei se.
"Hoe giet it mei de trochgong?" frege de dokter.
"Nou," sei se, "sjoch, de pot stiet noch op it bêdsbuordtsje, dêr sit myn ûntlêsting yn."
De dokter kriget de pot, reart der mei de finger yn om en slikket dan de finger ôf. (It âld-minske wie 't mei de dokter iens. Der wie koeke en bier yn de pot dien, mar it like krekt echt en de boer tocht net oars as it wienen de útwerpsels fan it minske.)
Nei dizze bisite gongen se noch nei in pear oare pasjinten ta en doe sei de dokter: "Nou ha jo my de kunst wol ôfleard. Nou kinne jo jo tonei allinne wol rêdde." En hy joech de boer adressen op fan pasjinten dêr't er hinnegean moest.
Doe kom dy boer by in âld minske.
Hy sei: "Hoe giet it?"
"Wol aerdich goed", sei se.
"Hoe is 't mei de trochgong?" frege er.
"Nou, sjoch, dokter," sei se, "dêr stiet de pot."
De boer der hinne. Hy nimt de pot en riert der mei de finger yn om en dan slikket er de finger ôf.
"Nou," seit de boer, "jo sille 't wol rêdde, mar ik kin 't wol bistjerre."
Onderwerp
AT 1676* - The Foolish Peasant Studies Medicine 
AT 1676* - The Foolish Peasant Studies Medicine 
ATU 1676* - The Foolish Farmer Studies Medicine.
ATU 1676* - The Foolish Farmer Studies Medicine.
Beschrijving
Een boer wilde eens wat anders, toen het economisch wat minder ging. Hij wilde wel dokter worden en stelde dat zijn huisarts voor. Die zei dat hij wel een keer mee mocht lopen met huisbezoeken. Ze kwamen bij een oud vrouwtje. De dokter vroeg hoe het met de stoelgang ging, waarop zij naar haar po wees. Daar zat koek met bier in, maar het leek net ontlasting. De dokter roerde er in en likte zijn vinger af. Aan het eind van de visites gaf hij de boer een lijst met patiënten om langs te gaan. Toen hij bij een oud vrouwtje kwam vroeg ook hij naar de ontlasting, kreeg een po te zien (met echte ontlasting), roerde erin en likte zijn vingers af, waarop hij zei: jij zult het wel redden, maar ik kan het wel besterven.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1017, verhaal 11 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
23 mei 1973
The Foolish Peasant Studies Medicine.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21