CJ103019

Der wienen in feint en in faem, dy wienen togearre op it lân yn 'e ûngetiid. Der wienen in protte roeken op 't lân en dêr wie dat fanke deabinaud foar. Doe sei de feint: "Hoechst net bang to wêzen, hear, salang ik by dy bin."
Op 't lêst sieten se togearre to skoftsjen. En doe kamen dy fûgels dêr ek op ôf. Dy meije graech in koarstje bôlle of sa. De faem raesde it út, sa bang woarde se.
Doe sei dy feint: "Wêz mar net bang. Dû dochst de rokken mar oer de kop. Dan kinne se dy hielendal gjin kwea dwaen."
't Fanke docht dat. Hwat hy to dwaen hat, hy flut gau even oer har hinne.
Doe sei it fanke:
"O ruiteletuit, o ruiteletuit,
pik jij maar in mijn waterfluit.
Jan past op mijn ogen."

VDK 1545C* - Uiteletuit    VDK 1545C* - Uiteletuit   

Een knecht en een boerenmeid zijn op het land in de hooitijd als er een heleboel roeken overtrekken. De meid is doodsbang, maar de knecht stelt haar gerust. Als ze stoppen om te schaften komen de vogels op het brood af, en de meid gilt van angst. De knecht raadt haar aan de rokken over haar hoofd te trekken (om haar ogen te beschermen). Onderwijl gebruikt hij haar, en zij roept: ruiteletuit, pik jij maar in mijn waterfluit, Jan past op mijn ogen.

Collectie Jaarsma, verslag 1030, verhaal 19 (archief Meertens Instituut)

30 mei 1973

Uiteletuit

Jan    Jan   

2013-03-01 14:46:21