Hoofdtekst
Der wie in koaning, dy frege in kamerdienaar.
Der wie in man dy like it wol moai ta by de koaning yn 't paleis to kommen. Hy gong dêr hinne en doe kaem er earst by de poart. Dêr stie de wacht.
Dy frege him hwat er moest.
Hy sei: "De koaning freget in kamerdienaar en as sadanich bied ik my oan."
"Hoe hite jo?" fregen se.
"'Drie uren ver' is myn namme", sei er.
Doe lieten se him troch.
Even fierder kaem er by in doar. Dêr stienen ek wer wachten. Dy fregen him itselde.
Doe frege der ien: "Wie kan ik zeggen dat er is?"
"Brandewyn", sei er.
Doe kaem er dan op 't lêst by de koaning.
"Hoe is uw naam?" frege de koaning.
"Ze noemen me - Ze houden me de kloten van achteren vast -, majesteit", sei de man.
Doe frege de koaning him as er it wurk allegear wol dwaen koe fan in kamerdienaar.
"Jawol," sei de man, "ik kin fan alles, likefolle hwat it is."
Doe naem de koaning him oan.
Dy man moest ris op in kear de ûnderklean fan 'e koaning nei de waskerij ta bringe. Doe siet dêr in dikke flie yn it himd fan 'e koaning. Doe tocht dy man by him sels: Dy flie yt ik op, dan krij ik koaninklik bloed yn 'e ieren. En dat die er.
Mar hy wie net earlik. Op in kear seach er allegearre moai sulverguod. Dat die er yn in sloopke en dêr woed er mei nei de waskerij ta, dan joech it gjin archwaen.
Mar krekt doe't er it lêste sulveren dinkje út 'e kast wei pakte en yn 't sloop treau kaem de koaning om 't hoekje en seach hwat der gebeurde.
De man waerd danige kjel en tocht: Nou mat ik sjen dat ik hjir wei kom. Dat hy hals oer de kop ta 't paleis út.
En de koaning rôp: "Houd me de kloten van achteren vast!"
Syn frou, de koaningin, fleach nei him ta en soe him pakke. Mar dat wie de bidoeling net. De koaning lei har út hwat der to rêdden wie.
Doe roun er fierder en sa kaem er by de foardoar. Hy sei tsjin 'e wachten: "Hebben jullie 'De kloten van achteren' ook gezien?"
"Brandewijn! Brandewijn!" seinen se.
"Brandewijn, brandewijn?" rôp de koaning. "'Houd mij de kloten van achteren vast', díe moeten we hebben."
Doe fleach er wer fierder, mei syn dienaren.
Doe't er by de poarte kaem, sei er: "Hebben jullie 'De kloten van achteren' ook gezien? Is die hier langs gekomen?"
"Ja," seinen de wachten, "hy is 'Al drie uren ver'."
"Nou," sei de koaning, "dan geef ik het maar op. Dan kunnen wij hem toch niet meer inhalen."
Der wie in man dy like it wol moai ta by de koaning yn 't paleis to kommen. Hy gong dêr hinne en doe kaem er earst by de poart. Dêr stie de wacht.
Dy frege him hwat er moest.
Hy sei: "De koaning freget in kamerdienaar en as sadanich bied ik my oan."
"Hoe hite jo?" fregen se.
"'Drie uren ver' is myn namme", sei er.
Doe lieten se him troch.
Even fierder kaem er by in doar. Dêr stienen ek wer wachten. Dy fregen him itselde.
Doe frege der ien: "Wie kan ik zeggen dat er is?"
"Brandewyn", sei er.
Doe kaem er dan op 't lêst by de koaning.
"Hoe is uw naam?" frege de koaning.
"Ze noemen me - Ze houden me de kloten van achteren vast -, majesteit", sei de man.
Doe frege de koaning him as er it wurk allegear wol dwaen koe fan in kamerdienaar.
"Jawol," sei de man, "ik kin fan alles, likefolle hwat it is."
Doe naem de koaning him oan.
Dy man moest ris op in kear de ûnderklean fan 'e koaning nei de waskerij ta bringe. Doe siet dêr in dikke flie yn it himd fan 'e koaning. Doe tocht dy man by him sels: Dy flie yt ik op, dan krij ik koaninklik bloed yn 'e ieren. En dat die er.
Mar hy wie net earlik. Op in kear seach er allegearre moai sulverguod. Dat die er yn in sloopke en dêr woed er mei nei de waskerij ta, dan joech it gjin archwaen.
Mar krekt doe't er it lêste sulveren dinkje út 'e kast wei pakte en yn 't sloop treau kaem de koaning om 't hoekje en seach hwat der gebeurde.
De man waerd danige kjel en tocht: Nou mat ik sjen dat ik hjir wei kom. Dat hy hals oer de kop ta 't paleis út.
En de koaning rôp: "Houd me de kloten van achteren vast!"
Syn frou, de koaningin, fleach nei him ta en soe him pakke. Mar dat wie de bidoeling net. De koaning lei har út hwat der to rêdden wie.
Doe roun er fierder en sa kaem er by de foardoar. Hy sei tsjin 'e wachten: "Hebben jullie 'De kloten van achteren' ook gezien?"
"Brandewijn! Brandewijn!" seinen se.
"Brandewijn, brandewijn?" rôp de koaning. "'Houd mij de kloten van achteren vast', díe moeten we hebben."
Doe fleach er wer fierder, mei syn dienaren.
Doe't er by de poarte kaem, sei er: "Hebben jullie 'De kloten van achteren' ook gezien? Is die hier langs gekomen?"
"Ja," seinen de wachten, "hy is 'Al drie uren ver'."
"Nou," sei de koaning, "dan geef ik het maar op. Dan kunnen wij hem toch niet meer inhalen."
Onderwerp
AT 1545 - The Boy with Many Names 
AT 1545 - The Boy with Many Names 
ATU 1545 - The Boy with Many Names.
ATU 1545 - The Boy with Many Names.
Beschrijving
Een man solliciteert bij de koning om kamerdienaar te worden. Bij de eerste wacht meldt hij zich als "drie uren ver", bij de tweede als "brandewijn", en bij de koning zelf als "ze houden me de kloten van achteren vast". Als hij bezig is zilver te stelen uit de kast, wordt hij betrapt door de koning zelf, en kiest hij het hazepad. De koning roept hem bij zijn naam, waarop zijn vrouw hem probeert te grijpen. Bij de wachten vragen ze of hij "brandewijn" zoekt, en bij de poort zeggen ze dat hij "drie uren ver" is, waarop de koning de achtervolging maar opgeeft.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1038, verhaal 4 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
24 juni 1973 (?)
The Boy With Many Names
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21