Hoofdtekst
Der libbe ris in famke, dat wie in prinses. Der wie ek in jonkje, dat wie in lytse prins. Troch de âlden waerd fan wjerskanten bisletten dat de prins soe letter mei de prinses trouwe.
Mar de prinses forlear har mem en doe wie de koaning widner. Doe troude er wer mei in nije koaningin, dy't twa dochters hie. Mar dy koaningin, dat wie net in goed minske en hja bihandele har styfdochterke tige min. Har eigen dochters woarden yn alles foartrokken. Salang de koaning leefde foel dat noch wol hwat ta. Mar doe't dy stoar woardde it der folle minder op mei de prinses. It smarchste wurk wie foar har, hja krige min iten en elke dei moest se de guozzen hoedzje.
Fan har heit hie se in hynder krige, dat se Falláda neamde en dat hynder naem se altyd mei as se de guozzen hoede.
Mei Falláda koe se prate. Hja klage him syn need en it hynder treastte har. 't Wie in toverhynder. Doe't hja op in kear sei dat se sa'n honger hie soarge hy der foar dat der in tafel mei spizen by har kaem to stean.
Tonei hoefde se noait wer honger to hawwen. Elke kear as hja forlet fan iten hie wìe der iten foar har.
Mar dat woarde har styfmem gewaer. Dy gunde dat it famke net. En hja liet Fallada slachtsje.
Dit wie foar 't famke freeslik. Hja frege har styfmem of hja de kop fan Fallada ha mochte en dat waerd har tastien. Doe waerd dy hynstekop boppe de doar yn 'e stâl spikere. Alle jounen, as hja werom kaem fan 't guozzehoedzjen sei se:
Ach Fallada, dat men je zo wreed deed bloeden.
En dan sei de hynstekop:
Ach prinses, dat jij de ganzen moet hoeden.
Vernam je moeder van je nood,
ze schreide zich voorzeker dood.
Doe kaem dêr op in kear in prins yn it paleis, dy moest de echte dochter fan 'e koaning ha. Dat wie de prins dêr't dat famke al oan forsein wie doe't se noch hiel lyts wie.
Doe sei de styfmem dat ien fan har dochters de prinses wie.
De prins útfanhûze dêr yn dat paleis. It famke, dat syn echte breid wie hied er noch net in kear sjoen, hwant hja wie der alle dagen op út to guozzehoedzjen en hja moest yn 'e stâl sliepe.
De beide oare susters hienen rúzje ûnder elkoar, hwant se woenen allebeide mei de prins trouwe. De iene gunde him de oare net. De prins fornaem wol dat dat net rjocht doochde en doe stie er op in kear hiel tafallich achter 'e doar fan 'e stâl en doe hearde er praten. De iene stem wie in famkesstim. Hy hearde har sizzen:
Ach Fallada, dat men je zo wreed deed bloeden.
En doe hearde er in oar lûd:
Ach prinses, dat jij de ganzen moet hoeden.
Vernam je moeder van je nood,
ze schreide zich voorzeker dood.
Dus, dat wie in prinses. Dêr moest er mear fan wite. Hy roan op har ta en doe die er har allegearre fragen.
En sa kaem er to witten dat hja de echte prinses wie, dêr't hy oan forsein wie.
Hy sette har op 't hynder en hy ried mei har fuort.
Hja komme yn syn paleis to wenjen, dêr't de brulloft mei folle pracht en prael fierd wurdt en hja libje noch lang en gelokkich.
Mar de prinses forlear har mem en doe wie de koaning widner. Doe troude er wer mei in nije koaningin, dy't twa dochters hie. Mar dy koaningin, dat wie net in goed minske en hja bihandele har styfdochterke tige min. Har eigen dochters woarden yn alles foartrokken. Salang de koaning leefde foel dat noch wol hwat ta. Mar doe't dy stoar woardde it der folle minder op mei de prinses. It smarchste wurk wie foar har, hja krige min iten en elke dei moest se de guozzen hoedzje.
Fan har heit hie se in hynder krige, dat se Falláda neamde en dat hynder naem se altyd mei as se de guozzen hoede.
Mei Falláda koe se prate. Hja klage him syn need en it hynder treastte har. 't Wie in toverhynder. Doe't hja op in kear sei dat se sa'n honger hie soarge hy der foar dat der in tafel mei spizen by har kaem to stean.
Tonei hoefde se noait wer honger to hawwen. Elke kear as hja forlet fan iten hie wìe der iten foar har.
Mar dat woarde har styfmem gewaer. Dy gunde dat it famke net. En hja liet Fallada slachtsje.
Dit wie foar 't famke freeslik. Hja frege har styfmem of hja de kop fan Fallada ha mochte en dat waerd har tastien. Doe waerd dy hynstekop boppe de doar yn 'e stâl spikere. Alle jounen, as hja werom kaem fan 't guozzehoedzjen sei se:
Ach Fallada, dat men je zo wreed deed bloeden.
En dan sei de hynstekop:
Ach prinses, dat jij de ganzen moet hoeden.
Vernam je moeder van je nood,
ze schreide zich voorzeker dood.
Doe kaem dêr op in kear in prins yn it paleis, dy moest de echte dochter fan 'e koaning ha. Dat wie de prins dêr't dat famke al oan forsein wie doe't se noch hiel lyts wie.
Doe sei de styfmem dat ien fan har dochters de prinses wie.
De prins útfanhûze dêr yn dat paleis. It famke, dat syn echte breid wie hied er noch net in kear sjoen, hwant hja wie der alle dagen op út to guozzehoedzjen en hja moest yn 'e stâl sliepe.
De beide oare susters hienen rúzje ûnder elkoar, hwant se woenen allebeide mei de prins trouwe. De iene gunde him de oare net. De prins fornaem wol dat dat net rjocht doochde en doe stie er op in kear hiel tafallich achter 'e doar fan 'e stâl en doe hearde er praten. De iene stem wie in famkesstim. Hy hearde har sizzen:
Ach Fallada, dat men je zo wreed deed bloeden.
En doe hearde er in oar lûd:
Ach prinses, dat jij de ganzen moet hoeden.
Vernam je moeder van je nood,
ze schreide zich voorzeker dood.
Dus, dat wie in prinses. Dêr moest er mear fan wite. Hy roan op har ta en doe die er har allegearre fragen.
En sa kaem er to witten dat hja de echte prinses wie, dêr't hy oan forsein wie.
Hy sette har op 't hynder en hy ried mei har fuort.
Hja komme yn syn paleis to wenjen, dêr't de brulloft mei folle pracht en prael fierd wurdt en hja libje noch lang en gelokkich.
Onderwerp
AT 0533 - The Speaking Horsehead 
AT 0533 - The Speaking Horsehead 
ATU 0533 - The Speaking Horsehead.
ATU 0533 - The Speaking Horsehead.
Beschrijving
Een prinses wordt voorbestemd om met een prins te trouwen als beide nog klein zijn. Later, als haar vader weduwnaar is geworden, hertrouwt hij echter met een vrouw met twee dochters, die zijn eigen dochter vervelend behandelt. Dat wordt nog erger na zijn dood. De prinses moet hard werken, iedere dag de ganzen hoeden en in de stal slapen. Wel heeft ze een eigen paard met wie ze haar leed kan delen, en dat blijkt te kunnen toveren. Als de stiefmoeder daar achter komt laat ze het paard slachten. Wel mag de prinses het hoofd houden, dat boven de staldeur wordt gespijkerd. Het blijkt nog steeds te kunnen praten. Als op een dag de prins naar het paleis komt om zijn bruid te zoeken, zegt de stiefmoeder dat haar eigen dochters prinsessen zijn. Die krijgen echter alleen maar ruzie met elkaar. De prins komt toevallig in de buurt van de stal en hoort dan stemmen, van het meisje en van het paard. Zo komt hij de waarheid te weten en neemt de prinses mee op zijn paard. Ze trouwen en leven nog lang en gelukkig.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1047, verhaal 2 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
3 juli 1973
The Speaking Horsehead
Naam Overig in Tekst
Fallada
Fallada
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21